Wednesday, October 21, 2026

સાયા ભી જો તેરા પડ જાયે, આબાદ હો દિલ કા વીરાના....

વિજયા દશમી અને 20 ઓક્ટોબર- આ તિથિ અને તારીખનો સુયોગ ગઈ કાલે હતો. સાક્ષરવર્ય ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠીનો તિથિ અને તારીખ એમ બન્ને અનુસાર જન્મદિવસ. વર્ષ 1855.
પણ નડિયાદને સાક્ષરભૂમિ અમથી નથી કહી. અનેક સમકાલીન સાક્ષરોએ નડિયાદને આ ઓળખ આપી છે. અને એમાંના મોટા ભાગના સાક્ષરોનાં નિવાસસ્થાનની ઓળખ શ્રી કુલીનચંદ્ર યાજ્ઞિકની સહાય લઈને પ્રો. હસિત મહેતાએ કરેલી છે. એ મકાનો પર જે તે સાક્ષરની તસવીર અને સંક્ષિપ્તમાં ગુજરાતી તેમજ અંગ્રેજીમાં પરિચય આપતી તકતી પણ લગાવેલી છે. નડિયાદના શ્રી ગોવર્ધનરામ સ્મૃતિમંદિરની મુલાકાતે આવતા મુલાકાતીઓનાં રસરુચિ અને સમયાવધિની અનુકૂળતા મુજબ તેમને આ સ્થળોની મુલાકાત પણ કરાવવામાં આવે છે. ક્યાંક મૂળ મકાન જળવાયેલું છે, અને માલિક બદલાઈ ગયા છે, તો ક્યાંક માલિકના વંશજો નિવાસ કરે છે, ક્યાંક મૂળ મકાનને સ્થાને નવું મકાન બની ગયું છે- છતાં એ સ્થળે જે તે સાક્ષરનો નિવાસ હતો એ હકીકતની જાણકારીની ખરાઈ કરીને ત્યાં તકતી લગાવાયેલી છે.
ગોવર્ધનરામની 171મી જન્મજયંતિ નિમિત્તે સાંજના સાડા પાંચે 'વૉક વીથ સાક્ષર'નું આયોજન કરાયું હતું, અને આગલા દિવસે કરાયેલી ઘોષણાના પ્રતીસાદરૂપે ઠીક ઠીક સંખ્યામાં લોકો આવ્યા હતા. એમાંથી આઠ- દસ તો અમે- સ્વયંસેવકો હતા. ઊપરાંત બીજા સાહિત્યરસિકો પણ ખરા.
નડિયાદના નવા બસ સ્ટેન્ડ પાસેના ત્રિભેટે આવેલી ગોવર્ધનરામની અર્ધપ્રતિમા પાસે સૌ એકત્રિત થયા. ડાહીલક્ષ્મી લાયબ્રેરી (સ્થાપના 1898 અને હજી ધમધમતી)નાં ગ્રંથપાલ ગીતાબહેને ગોવર્ધનરામની અર્ધપ્રતિમાને ફૂલહાર પહેરાવ્યો. ગીતાબહેન ચાર દાયકા જેટલા લાંબા સમયથી ગ્રંથપાલ તરીકે સંકળાયેલાં છે, અને લાયબ્રેરીના અસંખ્ય વાચકો અને પુસ્તકોની વિગત તેમને જબાની યાદ છે. લાયબ્રેરીના એવા જ વરિષ્ઠ સ્વયંસેવક શ્રી રાજુભાઈ ઊપરાંત હર્ષાબહેન, પૂનમબહેન પણ હાજર હતાં.
પ્રો. હસિત મહેતાએ ગોવર્ધનરામને અંજલિ આપીને નડિયાદની ઓળખ સાક્ષરભૂમિ તરીકે શી રીતે ઊપસી તેની ભૂમિકા આપી. એ પછી સૌ ચાલતાં ચાલતાં નીકળ્યાં. રસ્તે નડિયાદના જ દિગ્દર્શક ગોવિંદ સરૈયા દ્વારા નિર્મિત-દિગ્દર્શીત ફિલ્મ 'સરસ્વતીચંદ્ર'નાં ગીતો રેલાઈ રહ્યાં હતાં.
વચ્ચે વચ્ચે યોગ્ય ઠેકાણે ઊભા રહીને હસિતભાઈએ એ સમયની કેટલીક વિગતો આપી. સુધારા યુગ પછી આવેલો એ પંડિત યુગ, સંગમ યુગ કેવો હતો એની ઝલક બહુ રસપ્રદ હતી. એમાં સાંસ્કૃતિક મિથ્યાભિમાન નહીં, પણ નક્કર માહિતી અને તથ્યાત્મક વિગતો હોવાથી એ સાંભળવાની બહુ મજા આવતી હતી. નડિયાદના આ વિસ્તારની ભૂગોળમાં હજી ખાસ ફેરફાર થયો નથી, એટલે સો-દોઢસો વરસ પહેલાંનાં સ્પંદનો હજી અનુભવી શકાય.
'વૉક વીથ સાક્ષર'ની પદયાત્રામાં આ વખતે એક વિશિષ્ટ ઊપક્રમ પણ રખાયેલો. સૌ અલગ અલગ સાક્ષરના ઘરે જઈએ, એ મકાનમાં હાલ રહેતા મકાનમાલિકને બહાર આવવા વિનંતી કરીએ, તેઓ આવે એ દરમિયાન હસિતભાઈ એ સાક્ષરના પ્રદાનનો પરિચય આપે, અને હાલ એ મકાનમાં રહેનાર વ્યક્તિનું ફૂલહારથી સન્માન કરવામાં આવે તેમજ બાકીના સભ્યોને ગુલાબનું ફૂલ અર્પણ કરવામાં આવે. આ સન્માન અને અર્પણ વિધિ વિવિધ સ્વયંસેવકો/મુલાકાતીઓના હસ્તે કરાય. આ તમામ મકાનમાલિકો સાથે હસિતભાઈ સતત સંપર્કમાં રહેતા હોવાથી એ સૌને પોતાના વારસા અંગે જાણ, અને વખતોવખત આવી ચડતા મુલાકાતીઓને પણ તેઓ આવકારે.
સાક્ષરોનાં મકાન તો ખરાં જ, પણ વચ્ચે આવતાં અમુક મહત્ત્વનાં સ્થળો વિશે પણ જાણકારી મળતી જાય. જેમ કે, હાલ નડિયાદની સમજુલક્ષ્મી હોસ્પિટલ છે તેનું મૂળ મકાન રસ્તામાં આવ્યું, જેનું નામ 'આનંદ ભુવન' હતું. બાળકોને જન્મ આપતા સ્થળનું કેટલું સૂચક નામ!
આમ, સાક્ષરોનો જ નહીં, પણ જે ભૂમિમાં તેઓ વસ્યા એ ભૂમિનો ઈતિહાસ પણ ખરો. આ પદયાત્રાનું અંતિમ સ્થળ હતું ઝઘડીયા પાડામાં આવેલું ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠીનું નિવાસસ્થાન 'શ્રી ગોવર્ધનરામ સ્મૃતિમંદીર'. આ સ્થળ અત્યારે તો અનેક પ્રવૃત્તિઓથી ધમધમી રહ્યું છે, અને અહીં અનેક યુવાઓ વિવિધ રીતે સંકળાયેલા છે. અહીં ગોવર્ધનરામનું સંગ્રહાલય તેમજ 19મી સદીનાં દુર્લભ પુસ્તકો તથા સામયિકોનું અનન્ય કહી શકાય એવું પુસ્તકાલય છે. આ સ્થળ વિશે વિગતો આપ્યા પછી અહીં તેને લગતી નાનકડી ડોક્યુમેન્‍ટરી દર્શાવવામાં આવી. આમ, એકવીસમી સદીના આ પૂર્વાર્ધમાં જાણે કે ટાઈમ ટ્રાવેલ કરીને ઓગણીસમી સદીના ઊત્તરાર્ધમાં પહોંચી ગયાં હોઈએ એવી અનુભૂતિ થઈ.
આ પ્રસંગની તસવીરો જાણીજોઈને મૂકી નથી. વાંચનાર આ ઉપક્રમને પોતાના મનની ચિત્રપટ્ટી પર કલ્પીને નિહાળે એ અનુભૂતિ વધુ તીવ્ર બની રહેશે.
(નડિયાદનું ગોવર્ધનરામ સ્મૃતિમંદિર અને ડાહીલક્ષ્મી પુસ્તકાલય બુધવાર સિવાયના દિવસોએ સવારના 9.00થી સાંંજના 6.00 સુધી ખુલ્લું હોય છે. વ્યક્તિગત મુલાકાતીઓ આ સમય દરમિયાન ગમે ત્યારે આવી શકે છે. કોઈ શૈક્ષણિક સંસ્થા વિદ્યાર્થીઓને લઈને આવવા ઈચ્છે તો આગોતરી જાણ કરવી જરૂરી, જેથી અમારા પક્ષે કશી વ્યવસ્થાની જરૂર હોય તો થઈ શકે.‌
તમે નડિયાદમાં રહેતા હો અને આ સ્થળ વિશે ખ્યાલ ન હોય તો શરમાવાની જરૂર નથી. શરમ ત્યાગીને પણ મુલાકાતે આવી શકો છો. નડિયાદની બહારના મિત્રો આગોતરી જાણ કરે તો સારું, જેથી અમે જરૂરી વ્યવસ્થા કરી શકીએ. અલબત્ત, આ ઈચ્છનીય છે, અનિવાર્ય નથી.)

Saturday, October 17, 2026

જબ જબ મેરે તરાને, દુનિયા ને ગુનગુનાયે, મુઝે તુમ યાદ આયે...

દિવંગત સ્વજનોની યાદ એમની જન્મ કે મૃત્યુતિથિએ જ આવે એવું ઓછું છે! જીવન આગળ વધતું જાય, એમ વિખૂટાં પડતાં જતાં સ્વજનોની સ્મૃતિઓ ઘણી વાર તીવ્રપણે ઘેરી વળતી હોય છે. તિથિ-તારીખ વગર. એમની સાથે વીતાવેલો સમય યાદ આવે. ક્યારેક હોઠ મરકી જાય, તો ક્યારેક આંખો ભીની પણ થઈ જાય. અલબત્ત, આ બધી અંગત સ્મૃતિઓ હોય છે.
મારા પપ્પા અનિલકુમાર કોઠારીની કેટલીક છબિઓ મારા મનમાં સ્પષ્ટપણે અંકાયેલી છે. એ ટાણેકટાણે મનની સપાટી પર દેખા દઈ દે. ક્યારેક તો સાવ ભળતી જ વાતમાં એમનો સંદર્ભ આવે અને ગળું ભરાઈ આવે. આગળ વાત કરી ન શકાય. આવું કેમ થાય છે એ સમજાવવું અઘરું છે. કદાચ આ બધી સ્મૃતિઓ મનના પેટાળમાં ભંડારાયેલી રહેતી જ હશે, અને સહેજ તક મળતાં દેખા દઈ દેતી હશે.
મારું નોકરીએ લાગવું અને પપ્પાનું નોકરી મૂકવાનું લગભગ એક જ સમયે થયેલું. દસ- બાર વરસ વડોદરા સાથે તેમનો અનુબંધ રહેલો, અને એ સમયગાળો એમને પોતાને યાદ કરવો બહુ ગમતો. તેઓ રોજ વડોદરા અપડાઉન કરતા. તેમણે ફર્સ્ટ ક્લાસનો પાસ (સીઝન ટિકિટ) કઢાવેલો. એ વખતે હજી પાસની સાથે આઈકાર્ડની પ્રથા નહોતી. તેની પર ફક્ત સહી કરેલી રહેતી. મહેમદાવાદથી મોટા ભાગના લોકો અમદાવાદ, નડિયાદ કે બહુ બહુ તો આણંદ સુધી અપડાઉન કરતા. વડોદરાવાળા સાવ ઓછા. આથી વડોદરા જવા ઈચ્છનારા ઘણા લોકો રવિવારે પપ્પાનો પાસ લઈ જતા. વડોદરાથી પાછા આવીને રાત્રે તેઓ એ પાછો આપી જતા. આઠમા ધોરણમાં હતો ત્યારે ઢગટસાહેબ સાથે મારો પરિચય નહોતો. તેઓ અંગ્રેજીના શિક્ષક હતા. અને તેમના પિતાજી (સિનીયર) ઢગટસાહેબે પપ્પાને ભણાવેલા. એટલે પપ્પા (જુનિયર) ઢગટસાહેબનો ઉલ્લેખ 'ઢગટમાસ્તરનો છોકરો' તરીકે કરતા. આગળ જતાં નવમા ધોરણમાં તેઓ મારા ક્લાસટીચર બનેલા અને અંગ્રેજી ભણાવતા. પણ આઠમા ધોરણમાં તેઓ મને ઓળખતા નહોતા, એમ હું ધારતો. પણ એક વાર કોઈ અન્ય વિષયના ચાલુ ક્લાસે તેઓ આવ્યા અને બહારથી બોલ્યા, 'પેલા કોઠારીને જરા બહાર મોકલો ને!' મને નવાઈ લાગી. ક્લાસમાં 'કોઠારી' તો હું એક જ હતો, એટલે તેઓ મારી જ વાત કરી રહ્યા હતા. પણ તેઓ મને શી રીતે ઓળખે એ વિચારીને નવાઈ લાગેલી. સહેજ આશ્ચર્ય સાથે હું બહાર ગયો એટલે તેમણે મને પૂછ્યું કે મારા પપ્પા આ રવિવારે ઘેર જ હશે કે કેમ. અને ઘેર હોય તો એમનો પાસ જોઈએ છે. મેં હા પાડી. એ પછી પપ્પા રાતે ઘેર આવ્યા એટલે એમને આ વાત કરી, તો એમણે પણ પાસ આપવા કહ્યું. એ લેવડદેવડ સુખરુપ પતી ગયેલી.
પાછો મૂળ વાત પર આવું તો હું બારમા ધોરણમાં હતો એ સમયે તેઓ ગંભીર રીતે બિમાર પડ્યા. હાઈ બ્લડ પ્રેશરને કારણે તેમના નાકની અંદરની નસ ફાટી ગઈ હતી અને લોહી વહ્યે જતું હતું. એ અગાઉ, તેમણે વડોદરાનું કામકાજ સમેટી લીધેલું અને મહેમદાવાદમાં આવેલી એક ફેક્ટરીમાં નોકરી શરૂ કરેલી.
આ દુર્ઘટના પછી તેઓ સાજા થયા. સદ્‍ભાગ્યે અંદર કશું નુકસાન થયું નહોતું. પણ એક વાતની અમને સૌને ચિંતા થઈ આવી કે હવે એમની તબિયત વધુ સાચવવી પડશે. તેમની વય ત્યારે માંડ પચાસની આસપાસની. એ પછી તેમણે એક સગાંના સગાની ફેક્ટરીમાં વટવા અપડાઉન કર્યું. બીજી તરફ બારમામાં મારા ઝાઝા ટકા ન આવ્યા. મેં ડિપ્લોમા ઈન કેમિકલ એન્‍જિ.માં પ્રવેશ લીધો. ત્યારે તો એમાં કશી સમજણ કે રસ પડતો નહોતો, પણ એ સામાન્ય બાબત હતી. એક તો એ ઉંમરે પોતાની રુચિ શેમાં છે એ હજી સ્પષ્ટ થયું ન હોય, અને કારકિર્દી કઈ અપનાવવી એની સમજ ન હોય, એટલે મોટે ભાગે આવું જ જોવા મળતું. એ કોર્સ પૂરો કરતાંવેંત મને નોકરી મળી અને આઈ.પી.સી.એલ.માં એક વર્ષની એપ્રેન્‍ટિસ કરવાની આવી. એ પૂરી થયા પછી સામાન્યપણે ત્યાં જ નોકરી મળી જતી, જે કેન્દ્ર સરકારનું જાહેર સાહસ હતું.
એક વર્ષ માટે મને દર મહિને પાંચસો રૂપિયા સ્ટાઈપેન્‍ડ મળવાનું હતું, જેમાં કપાત થતાં પોણા પાંચસો જેટલા મળતા. મારી ઉંમર હતી ઓગણીસ વર્ષ. એ વખતે અમદાવાદ-વડોદરા-મહેમદાવાદ જેવાં સ્થળોએ કામ કર્યા પછી પપ્પા વટવા જતા હતા અને તેમનો પગાર હતો અઢીસો રૂપિયા. ઊપરાંંત કનુકાકા પણ પોતાનો પગાર ઘરમાં આપતા. મમ્મી આ બધામાંથી ઘરખર્ચ મેનેજ કરતાં. આ રકમ એ જમાનામાં પણ ઓછી જ હતી. છતાં પપ્પાને એ વાતે બહુ ખુશી હતી કે મારો શરૂઆતનો પગાર તેમના પગાર કરતાં વધુ છે. જો કે, મેં નોકરી શરૂ કર્યા પછી ત્રીજા, અને કાયમી થયાના બીજા વર્ષે તેમને ફરી એક વાર બ્લડ પ્રેશર વધ્યું અને સ્ટ્રોક આવ્યો. બચી તો ગયા, પણ હલનચલન મર્યાદિત બન્યું. સાજા થવાની ગતિ ધીમી હતી, પણ છેવટે પોતાની મેળે હલનચલન કરતા થયા એ આશ્વાસન હતું.
એ પછી તેઓ કશું કામ કરે એ સવાલ હતો જ નહીં. એટલે ઘરની મોટા ભાગની જવાબદારી મારા માથે આવી. જો કે. હવે નિયમીત પગાર ચાલુ થઈ ગયો હતો, અને એ નિર્ધારીત ક્રમે વધતો જતો હતો એ ખરું, છતાં મારે શરૂઆત લગભગ શૂન્યથી કરવાની હતી.
ઘણી વાર હું દીકરા ઈશાનને કહું છું કે- મારા દાદાનું અવસાન થયું ત્યારે તેમને દેવું હતું. એટલે મારા પપ્પાએ માઈનસથી શરૂ કરેલું. મારા પપ્પા કામ કરતા બંધ થયા ત્યારે તેઓ માઈનસમાંથી બહાર આવીને ઝીરો પર અટકેલા. મેં ઝીરોથી આગળ વધવાનું શરૂ કર્યું અને હવે ચોથી પેઢી પ્લસમાં છે. રાહત એટલી કે મારે માઈનસથી શરૂ કરવાનું ન આવ્યું. કૌટુમ્બિક તરાહની રીતે જોઈએ ત્યારે કંઈક આવું દેખાય છે.
એ પછી મારી નોકરીનાં વરસો વીતતાં ગયાં, પ્રમોશન અને સાથે પગાર વધતો ગયો, પણ પપ્પા સાથે એ બધી બાબતે ભાગ્યે જ વાત થતી. ખરેખર તો ઘરના કોઈની પણ સાથે એ બાબતે ભાગ્યે જ વાત થતી. કેમ કે, એ નાણાં ક્યાં રોકવાં એની ચર્ચા થઈ શકે એવી રકમ જ એકઠી થઈ શકતી નહોતી. આજે કદીક હું મારી નોકરીનાં વરસોનાં ઈન્‍કમ ટેક્સ સર્ટિફિકેટ જોઉં ત્યારે ખ્યાલ આવે છે કે કેટલો બધો ટેક્સ મેં કપાવા દીધો હતો. કેમ કે, ટેક્સ બચાવવા માટે જરૂરી નાણાંનું રોકાણ કરવું પડે. એ કરીએ તો ટેક્સ બચે, પણ એ લાવવાં ક્યાંથી?
જો કે, એનો કશો અફસોસ નહોતો કે નથી.
બાવીસ વરસ નોકરી કર્યા પછી અમારી કમ્પનીએ ત્રીજી વાર વી.આર.એસ. મૂકી અને મેં ઘરનાંને મળીને સ્વૈચ્છિક નિવૃત્તિ લઈને ચરિત્રલેખન ક્ષેત્રે પ્રવેશવાનો નિર્ણય કર્યો. એ વખતે મારી ઉંમર હતી 42 વર્ષ.
આ નિર્ણય જે દિવસે લીધો એ જ દિવસે મારા મોટાકાકાનું અવસાન થયેલું. એટલે પહેલાં મેં કામિની અને ઉર્વીશની સાથે એ ચર્ચા કરી. કામિની સાથે પહેલાં જ વાત થઈ ગયેલી, અને એણે કહી દીધેલું, 'તને ગમતું કામ કરવા મળતું હોય તો એ જ કર. પૈસાની ચિંતા ન કર. તું જે લાવીશ એમાં હું ઘર ચલાવીશ.' ઉર્વીશ સાથે વાત કરી એટલે એણે તરત જ કેટલાક મિત્રોને ફોન કરીને જાણ કરવા માંડી કે હવે હું પૂર્ણ સમયનું લેખન કરવાનો છું. હવે મમ્મી અને પપ્પાને જાણ કરવાની હતી. ત્યારે તેઓ મહેમદાવાદમાં જ, મોટાકાકાને ઘેર હતાં. મમ્મીને વાત કરી. બધી વાત જણાવી. એમણે જે રીતે પોતાનું જીવન આર્થિક તંગીમાં વીતાવેલું એ જોતાં સહજપણે જ એમના મોંમાંથી નીકળી શકત, 'પછી તારી આવકનું શું? એનું કશું વિચાર્યું છે? જે કરું એ વિચારીને કરજે, જેથી પાછળથી મુશ્કેલી ન પડે.' તેને બદલે એમણે એટલું જ કહ્યું, 'બહુ સરસ.' એ પછી પપ્પાને જાણ કરવાની હતી. પપ્પાને લાંબુંપહોળું સમજાવવા ગયો કે એ પછી હું આ રીતે કામ કરીશ અને આ રીતે મને કામ મળશે..વગેરે. પપ્પાએ પણ એટલું જ કહ્યું, 'સરસ. સરસ. તું ઘેર ક્યારથી રહેવાનો?' મેં કહ્યું, 'બસ, આવતા મહિનાથી.' એ રાજી થઈ ગયા. મને કામ મળશે કે કેમ, નિશ્ચિત નોકરીમાંથી આર્થિક અનિશ્ચિતતા તરફ લઈ જતું એ પગલું હતું, પણ એમને એ વાતનો રાજીપો હતો કે હવે હું ઘેર રહી શકીશ.
હું આમ કરું ને તેમ કરું એવી કશી અપેક્ષા એમણે સેવી જ નહોતી. બસ, મને ગમતું કામ કરું એ જ અપેક્ષા હશે. એવું કદી શબ્દોમાં નથી કહ્યું તો પણ. આથી મારું કોઈ પણ પુસ્તક બહાર પડે, અને એનો ક્યાંક કાર્યક્રમ યોજાય તો મને ભાગ્યે જ એમ થાય કે આ વખતે પપ્પા કે મમ્મી હોત તો કેટલું સારું થાત!
'સંતાનમાં વિશ્વાસ મૂકવો', 'એને એના રસ્તે ચાલવા દેવું' આવી બધી બાળઉછેરની કોઈ થિયરીટીકલ વાતો તેમણે વાંચી નહોતી કે આસપાસમાં કોઈને ત્યાં એવું જોયું નહોતું. એટલે એમના આવા અભિગમ બાબતે આજેય વિચારું છું ને મને નવાઈ લાગે છે. અમુક તબક્કા પછી મારાં સંતાનો શચિ અને ઈશાન બાબતે મારે શું કરવું એ સવાલ મને જરાય મૂંઝવતો નથી કે નહોતો. પણ મનમાં કદાચેય એ ઊભો થાય તો એનો જવાબ મને આ ઘટનામાંથી મળી જાય છે.
માતાપિતા આપણને શું આપતા ગયાં છે એ સમજતાં ઘણી વાર આખી જિંદગી લાગતી હોય છે. અને આપણે એ ભૂમિકામાં આવીએ ત્યારે વધુ તીવ્રપણે એ અનુભવાય છે.
(ગઈ કાલે પપ્પાની જન્મતારીખ હતી એ ફેસબુકે મેમરીમાં દેખાડ્યું. એ નિમિત્તે આટલી વાત.)

Friday, October 2, 2026

શૌક-એ-સફર કો સાથ લિયા ઔર ચલ પડે

વર્ષ 2016નો એ ચોક્કસ દિવસ યાદ નથી, પણ થયેલી વાતચીત બરાબર યાદ છે. વડોદરા ખાતે આવેલા સરદાર ભવનમાં 'ગ્રંથગોષ્ઠિ' નામે ઊપક્રમ નિયમીતપણે ચાલી રહ્યો છે, જેમાં દર મહિનાના પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે નિમંત્રીત વક્તાઓ કોઈ એક પુસ્તક પર વાર્તાલાપ આપે છે. મૂળ કવિ હસિત બૂચે તેનો આરંભ કરેલો. હવે મોહનભાઈ બારોટ, અમરીશભાઈ કોન્ટ્રાક્ટર અને બીજા મિત્રો તેની સાથે સંકળાયેલા છે. આ ઉપક્રમ અંતર્ગત 'રાગ દરબારી' વિશે મારો વાર્તાલાપ હતો. કદાચ જુલાઇ કે ઓગસ્ટનો મહિનો હશે. આમાં મુખ્ય કાર્યક્રમ પછી થતી અનૌપચારિક વાતચીત અને સ્નેહમિલન બહુ આનંદદાયક બની રહેતાં હોય છે. એ વખતે મિત્ર અમરીશભાઈ સાથે અમે વાર્તાલાપ પૂરો કર્યા પછી વાતે વળગેલા. એમાં કશીક વાત નીકળી એટલે અમરીશભાઈએ કહ્યું, 'તમારે બીજો કોઈ કાર્યક્રમ કરવો હોય તો પણ જણાવજો.' તેમને શું અભિપ્રેત હતું એ ખ્યાલ નથી, પણ મને શું સૂઝ્યું કે મેં કહ્યું, 'મારી પાસે ગાંધીજીનાં ઘણાં કાર્ટૂન છે. એનું કંઈક કરીએ.' તેમણે ઉત્સાહથી પૂછ્યું, 'એનું પ્રદર્શન?' મેં કહ્યું, 'ના. એની રજૂઆત.' એમણે તરત જ કહ્યું, 'આ બીજી ઓક્ટોબર, ગાંધી જયંતિએ રાખીએ.' મેં હા પાડી. એ પછી અમે છૂટા પડ્યા, પણ હું રીતસરનો ધંધે લાગ્યો. મેં કહેતાં તો કહી દીધું કે કાર્યક્રમ કરીએ, પણ એમાં શું કરવાનું? કયાં કાર્ટૂન બતાવવાનાં? એના માટે શી વ્યવસ્થા કરવાની? આવા બધા સવાલો ઊભા થતા ગયા. અને એના જવાબ હું મારી રીતે મેળવતો ગયો.

સૌ પ્રથમ મેં ગાંધીજી વિશેનાં કાર્ટૂનોને વિષયવાર વિભાજીત કર્યા. એ પછી વિષયવાર ગોઠવતો ગયો. આમ એક ઢાંચો તૈયાર થતો ગયો. એમાં રોજેરોજ હું ફેરબદલ કરતો રહેતો. એમાંનાં અનેક કાર્ટૂન મારા અંગત સંગ્રહમાંનાં હતાં, તો ઘણાં ઈન્ટરનેટ પરથી પણ મેળવેલાં હતાં. એટલું સ્પષ્ટ હતું કે એને ઠાલવી દેવાનાં નહોતાં. પણ દર્શકોને રસ પડે એ રીતે રજૂ કરવાનાં હતાં.
આનું માર્ગદર્શન તો કોણ આપે? એટલે જાતે જે જાતે જ મથામણ કરતા રહીને એ કામ આગળ વધતું ગયું. કાર્યક્રમની તારીખ નજીક આવી એમ મારો ઉત્સાહ પણ વધ્યો અને એક જાતનો સંતોષ પણ થયો કે કાર્યક્રમ સ્તરનો બન્યો હતો. જો કે, એમાં ખરેખર કેટલો સમય જશે એનો અંદાજ નહોતો આવ્યો. આથી મેં પચાસેક કાર્ટૂન રાખેલાં.
આખરે એ દિવસ આવ્યો. વડોદરાના કારેલી બાગમાં આવેલા વેલચંદ બેન્કર હોલમાં 2 ઓક્ટોબર, 2016ની સવારે એ કાર્યક્રમ ગોઠવાયો. અનેક લોકો એમાં હાજર હતા. ગાંધીજીના જીવન અને કાર્યને કાર્ટૂનિસ્ટોની નજરે નિહાળવાનો ઉપક્રમ સૌને નવિન લાગ્યો, કેમ કે, એ હતો પણ નવિન જ.
એ પછી આવા કાર્યક્રમની દિશા ખૂલી. ખાસ કશા પ્રચાર વિના આ કાર્યક્રમનું આયોજન થતું ગયું. ક્યાંક મને વક્તવ્ય માટે બોલાવે તો હું વક્તવ્યને બદલે આ કાર્યક્રમ સૂચવતો. તેમાં જરૂર હતી માત્ર પ્રોજેક્ટર અને પડદાની, જે હવે સહેલાઈથી ઉપલબ્ધ હોય છે.
શાળા, કોલેજ, સંસ્થા વગેરેમાંથી આમંત્રણ આવતું ગયું અને હું એ સ્વીકારતો ગયો. દરેક વખતે કાર્ટૂનની પસંદગી બદલતો, વિભાગ બદલતો, જેથી મને એકવિધતા ન જણાય. આમ ને આમ, પાંચેક વરસ ચાલ્યું. એવામાં એક નવો ફણગો ફૂટ્યો.
ગુતાલની સરકારી શાળાના સન્નિષ્ઠ શિક્ષકમિત્ર પારસ દવેએ આ કાર્યક્રમ પોતાને ત્યાં કરવા આમંત્રણ આપ્યું. મને પહેલી વાર થયું કે વિદ્યાર્થીઓને કાર્ટૂન દ્વારા સીધેસીધા ગાંધીજી પાસે લઈ જઈએ એના કરતાં પહેલાં તેમને કાર્ટૂનકળાનો પરિચય કરાવીએ. પારસને મેં આ સૂચન કર્યું અને તેમણે હોંશભેર એ સ્વીકાર્યું. એ રીતે પહેલવહેલી વાર કાર્ટૂનકળાના પરિચય અને આસ્વાદનો કાર્યક્રમ તૈયાર કર્યો. એ પણ પહેલવહેલી વાર જ હતો, એટલે શક્ય તમામ બાબતોનો તેમાં સમાવેશ કર્યો, અને એ ધ્યાન રાખ્યું કે કાર્યક્રમ એકેડેમિક નહીં, પણ માહિતીપ્રદ, છતાં મનોરંજનકેન્દ્રી બની રહે.
ત્યારે ખબર નહોતી કે આ કેડી પણ આગળ જતાં રસ્તો બનવાની છે. 2023માં મિત્રદંપતિ કબીર ઠાકોર અને નેહા શાહે 'સ્ક્રેપયાર્ડ'માં ગાંધીજીનાં કાર્ટૂન વિશેનો કાર્યક્રમ કરવા આમંત્રણ આપ્યું ત્યારે તેમને મેં કહ્યું, 'એ સિવાય પણ ઘણા વિષયો છે.' કબીરભાઈએ તત્ક્ષણ કહ્યું, 'તો પછી સિરીઝ કરીએ.' આમ શરૂ થઈ 'કહત કાર્ટૂન...' શ્રેણી. દર મહિને અલગ અલગ વિષય, એને લગતાં કાર્ટૂન, અને એને શોધવાની, ગોઠવવાની મથામણ. સતત દસ મહિના સુધી એ ચલાવી અને ત્યાંના સજ્જ શ્રોતાગણને કારણે મને અનેક બિનપરંપરાગત વિષયો પર કામ કરવાની પ્રેરણા મળી. એ પછી હું દર્શકોના વર્ગ અનુસાર ખાસ વિષયનાં કાર્ટૂન પસંદ કરતો થયો.
આ કાર્યક્રમ ચાલતા રહ્યા, એમાં નડિયાદમાં મિત્ર પ્રો. હસિત મહેતા દ્વારા પત્રકારત્વની કોલેજ અને એમાં પત્રકારત્વનો અભ્યાસક્રમ આરંભાયો. તેમણે મને કાર્ટૂનને એક વિષય તરીકે ભણાવવાનું આમંત્રણ આપ્યું. આમ, વિદ્યાર્થીઓ સુધી આ માધ્યમે પહોંચાયું.
એ પછી નવજીવન, અમદાવાદમાં પત્રકારત્વનો અભ્યાસક્રમ શરૂ થયો ત્યારે મિત્ર કિરણ કાપૂરેનું 'ઊભું' આમંત્રણ રહેતું. અમદાવાદની અનેક મુલાકાત દરમિયાન નવજીવનના વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ કાર્ટૂનકળાનાં વિવિધ પાસાંની વાત કરવાની તક મળી.
ભાઈ પારસે કાર્ટૂન માણવાના કાર્યક્રમનું અને એ પછી ગાંધીજીનાં કાર્ટૂનોના કાર્યક્રમનું આયોજન કર્યું, પણ પછી કહે, 'અમારાં છોકરાંને કાર્ટૂન ચીતરતાં પણ શીખવો.' ચિત્રની મારી મર્યાદિત આવડત, પણ કાર્ટૂનકળામાં ઊંડી રુચિને કારણે એ આમંત્રણ સ્વીકારીને પહેલવહેલી વાર કાર્ટૂન ચીતરતાં શીખવાની નાનકડી કાર્યશાળા કરી. આ કેડી પણ આગળ વધી.
અમદાવાદસ્થિત એ.એમ.એ.ના મિત્ર પાર્થ ત્રિવેદીએ ત્યાં યોજાતા વેકેશન કોર્સમાં કાર્ટૂનની વર્કશોપનું બે વાર આયોજન કર્યું, અને એક જુદા જ વર્ગ સુધી પહોંચવાનો મોકો મળ્યો.
આ દરમિયાન 'વારેવા' માસિકનો આરંભ થયો. મિત્ર રાજુ પટેલે આગ્રહપૂર્વક (રાજુનો આગ્રહ દુરાગ્રહ કક્ષાનો હોય, પણ આપણને એમ જ લાગે કે એ વિનંતી કરી રહ્યા છે.) મને કાર્ટૂન ચીતરવાનું નિમંત્રણ આપ્યું. અને તેના પહેલવહેલા અંકથી તેમાં મારાં દોરેલાં કાર્ટૂન છપાતાં થયાં.
દરમિયાન એક વાર મુંબઈ મુલાકાત વખતે દીપકભાઈ દોશીને મળવાનું બન્યું. તેમણે 'નવનીત સમર્પણ' માટે 'કંઈક' લખવા મને જણાવ્યું. સાથોસાથ 'કાર્ટૂન વિશે' લખવું એમ પણ સૂચવીને મારી મૂંઝવણ દૂર કરી. એ રીતે 'નવનીત સમર્પણ'માં આરંભાયેલી કાર્ટૂન અંગેની માસિક શ્રેણી સળંગ ત્રણ વર્ષ ચાલી.
આમ, આજના દિવસે આ સફરે દસ વર્ષ સંપન્ન કર્યાં તેમાં કાર્ટૂનના ચાહકમાંથી આગળ વધીને રજૂઆત, અધ્યાપન, ચિત્રણ, લેખન તેમજ દોરતાં શીખવવાના ઉપક્રમોમાં સઘનપણે કામ થઈ શક્યું. ખરું કહું તો મારા ખાસ કશા પ્રયત્ન વિના. પ્રયત્નો કાર્યક્રમની તૈયારીના ખરા, પણ કાર્યક્રમ યોજાય એ માટેના નહીં. એવું નથી કે મેં ક્યાંય સામેથી કોઈને કહ્યું નથી. કહેવાય એવું હોય ત્યાં માત્ર જાણ કરી છે. દબાણ કે ફોલોઅપ નહીં. સહજપણે થાય એવું જ રાખ્યું છે.
કાર્ટૂનની રજૂઆતના કાર્યક્રમોનો સરવાળો આ દસ વરસમાં પચાસ આસપાસ પહોંચે છે. દસ વરસમાં મને જે સૌથી વધુ આનંદ મળ્યો તે એ કે કાર્યક્રમોને બહાને મને પોતાને વિવિધ કાર્ટૂનો જોવા-માણવાનાં મળ્યાં એ. (મારા બ્લોગ પર 'કાર્ટૂનકળા' શિર્ષક હેઠળ કાર્ટૂનસંબંધિત તમામ વિગતો મૂકેલી છે.)
કાર્ટૂનસફરનાં આ દસ વરસ તો સપાટી પર દેખાતો સમયગાળો છે. એનો આરંભ તો ક્યારનો થયો હતો- કદાચ ચૌદ-પંદરની વયે. કાર્ટૂન વિશેની પ્રાથમિક સમજ કદાચ પપ્પાએ આપેલી. આઈ.પી.સી.એલ.ક્લબમાં આવતાં વિવિધ અખબારોમાંથી એકઠાં કરેલાં કાર્ટૂનોને ઉર્વીશે સુવ્યવસ્થિત ગોઠવ્યાં. એ પછી 'ઈલસ્ટ્રેટેડ વીકલી'માં આવતા 'નેશનલ લેમ્પૂન'નાં કાર્ટૂનો પણ.
આ સફરમાં કામિની કાયમી સંગાથી, એમ સંતાનો શચિ અને ઈશાન પણ કાર્યક્રમમાં આવતાં રહે, અને નાનીમોટી ભૂમિકા નિભાવતાં રહે. સ્ક્રેપયાર્ડના કાર્યક્રમોનો કાયમી હમસફર પરેશ.
મુ. તરલાબહેન શાહ થકી કેટલાક એવા વિસ્તારની શાળાના વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ આ કાર્યક્રમ રજૂ કરવાનો મોકો મળ્યો, જે સામાન્ય સંજોગોમાં કદી મને ખ્યાલ ન આવત.
આ કાર્યક્રમોએ જુદી રીતે, પરોક્ષપણે મારું સતત ઘડતર કર્યું અને એ સતત ચાલતી પ્રક્રિયા છે.
કેડી માનીને ચાલુ કરેલી આ સફરમાં કેટલાય ફાંટા આવ્યા અને એ દરેક પણ રસ્તા જેવા બની રહ્યા એનો આનંદ. ઈન્ટરનેટને કારણે આ શોખ વધુ ઊંડો બની રહ્યો.
કાર્ટૂનના કાર્યક્રમના તમામ આયોજકોનો આભાર, કે જેમણે મને નિમંત્રીને આ કાર્યને પ્રોત્સાહન આપ્યું. આ સફરના હમસફરોનો આભાર ન મનાય, પણ એમના સાથે હોવાનો અહેસાસ અત્યંત આનંદ પમાડે છે.
હજી તો ઘણું વૈવિધ્યપૂર્ણ ખેડાણ આ ક્ષેત્રે કરવાનું છે.
મખમૂર સઈદીનો આ શેર થોડા ફેરફાર સાથે કહું તો:
रख़्त-ए-सफ़र में और कुछ नहीं था,
शौक़-ए-सफ़र को साथ लिया और चल पड़े।
(रख़्त-ए-सफ़र = સફરનો સામાન, शौक़-ए-सफ़र = સફરનો શોખ)

આજે 'વ્યંગ્યચિત્રોમાં ગાંધી' કાર્યક્રમની રજૂઆત. બરાબર દસ વરસ પહેલાં આ જ દિવસે પહેલો કાર્યક્રમ આપેલો.
બોરખડી શાળાની વિદ્યાર્થીનીઓ સમક્ષ રજૂઆત

સરકારી માધ્યમિક શાળા, ગુતાલના વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ રજૂઆત

ગુજરાત ઈન્સ્ટિટ્યૂટ ઓફ સિવિલ એન્જિનિયર્સ એન્ડ આર્કિટેક્ટના
સભ્યો સમક્ષ રજૂઆત