Wednesday, June 10, 2026

MAD પુરાણ (1) : Betting the Odds

 (આ શ્રેણીમાં અમેરિકન હાસ્યમાસિક 'મૅડ'નાં વિવિધ પાસાંનો તબક્કા પરિચય કરાવવાનો ઉપક્રમ છે, જે અગાઉ મિત્ર રાજુ પટેલ સાથે સંયુક્તપણે ચાલુ કરેલા ફેસબુક પેજ MADપૂર્વક પર તબક્કાવાર કરાયેલો.‌ દૃશ્યહાસ્યનો મૌલિક પ્રકાર ખેડનારું આ માસિક હવે પ્રકાશિત થતું નથી, પણ તેણે બે-ત્રણ પેઢીનું હાસ્યઘડતર કર્યું છે.) 

વ્યંગ્ય કરવા માટે જો 28 (ઈંચ)ની છાતી જોઈતી હોય તો વ્યંગ્ય જીરવવા માટે 56ની છાતી જોઈએ. હજી આપણી હાસ્યની સમજણ 'જાડી અને શ્યામવર્ણી પત્ની'ના દાયરાથી બહાર નીકળી નથી. 'હાશ્ય ગમે ન્યાંથી મળી જાય, બશ એના હાટુ દૃષ્ટિ જોવે.' હાસ્યકલાકારનો આ તકિયાકલામ ગુજરાત પ્રાંતના અસ્તિત્વ જેટલો જૂનો હશે. આમાં બે તારણો તરત નજરે ચડે એવાં છે. પહેલી તો એ કે હાસ્યને 'ગમે ત્યાંથી' મેળવવાની આદત પડી જાય એટલે એને માટે કોઈ વિશેષ પ્રયત્ન કરવો ન પડે. બીજું તારણ ગંભીર છે. કોઈ એક પ્રદેશની બોલીને જ શા માટે હાસ્ય પેદા કરવા માટે ખપમાં લેવાય? દરેક પ્રાંતપ્રદેશની બોલીની આગવી હલક, લાક્ષણીકતા અને શબ્દપ્રયોગો હોય છે. માત્ર ને માત્ર તેને જ રમૂજનું સાધન બનાવવું એ માનસિક વિકલાંગતા ગણવી? હા, બોલી એક માધ્યમ તરીકે અવશ્ય ખપમાં લઈ શકાય, પણ એ સાધન હોય, સાધ્ય નહીં.
હજી તો આપણે હાસ્યલેખક અને હાસ્યકલાકાર વચ્ચેનો ફરક પણ બરાબર જાણતા નથી. માણનાર એ હજી સમજવા જાય ત્યાં આ બેય જમાતના લોકો એકબીજાના ક્ષેત્રમાં પેસવાના પ્રયાસ કરતા જોવા મળે છે. મંચ પર હાસ્ય પીરસતા ઘણા કલાકારો હાસ્યલેખક તરીકે પ્રસ્થાપિત થયેલા જોવા મળે છે, જ્યારે હાસ્યલેખક બિચારા મંચ પર ચડીને હાસ્યકલાકાર બનવાના ફાંફા મારતા જોવા મળે છે. એમાં એમનો વાંક નથી. હજી વ્યંગ્ય, કટાક્ષ કે બ્લેક હ્યુમરનો મહિમા આપણે ત્યાં ઝાઝો નથી. એ પ્રકાર ખેડનારા છે ખરા, પણ લોકો હજી એને નૈતિક-અનૈતિકની રીતે મૂલવે છે. સ્ટેન્ડ અપ કોમેડી જે રીતે ચલણી બની રહી છે એ આનંદની વાત છે. પણ ચિંતા એ છે કે અન્ય વર્ગની સંકુચિતતા દિન-બ-દિન વધતી જોવા મળે છે. 'મૅડ'ની યાદ એટલા માટે જ તીવ્રપણે આવતી રહે છે. મિત્ર રાજુ પટેલ એને વ્યાખ્યાયિત કરતાં કહે છે કે 'મૅડ' હાસ્યનાં અવનવાં 'ગ્રામર' આપ્યાં. બસ, વાત હાસ્યના આ 'ગ્રામર'ની છે. આ સ્થળે અવારનવાર 'મૅડ'નો મહિમા તેનાં વિવિધ પાસાંઓના પરિચય થકી થતો રહ્યો છે. આ વખતે વધુ એક 'ગ્રામર'ની, અને એના 'મૅડ'ના પાને અમલીકરણની વાત.
અંગ્રેજીમાં 'Betting the odds' શબ્દપ્રયોગ છે. જે ઘટના બનવાની શક્યતા નહીંવત હોય તેની પર દાવ (bet) લગાવવો- એવો કંઈક અર્થ કરી શકાય. સ્વાભાવિક છે કે આ દાવમાં વળતર બહુ ઊંચું હોય, કેમ કે, એ ઘટના બનવાની શક્યતા પાતળી હોય છે. અશ્વિની ભટ્ટની 'આખેટ'માં એક રેસના ઘોડા પર દાવ લગાવવાનો પ્રસંગ આવે છે. એમાં આવી 'Betting the odds' ની ઘટના બને છે. હાસ્ય માટે, એમ જુગારીઓ માટે પણ કોઈ વિષય અસ્પૃશ્ય નથી. સાંભળેલું કે એક જમાનામાં આર.કે.લક્ષ્મણના પૉકેટ કાર્ટૂનમાં બતાવાતા કૉમન મેનના કોટમાં ચીતરેલી ચોકડીઓ એકી સંખ્યામાં હશે કે બેકી- એની પર રાજકોટમાં જુગારીઓ દાવ લગાવતા હતા. (સ્વ.) મુકેશ પટેલ જેવો મારો મિત્ર ક્રિકેટ વખતે અનેક લોકો સાથે દાવ લગાવતો. એના થકી મને પહેલી વાર 'એકે પાંચ' જેવો શબ્દપ્રયોગ જાણવા મળેલો.
હવે વાત 'મૅડ'ના વધુ એક ગ્રામરની. જુગારીઓની વાત છે. તેઓ 'Betting the odds' મુજબ દાવ લગાવે છે. પણ શેની પર? કોની પર? એ છે 'Celebrity cause-of-death' પર. એટલે? જે તે સેલીબ્રીટીનું મૃત્યુ શી રીતે થવાની સૌથી વધુ શક્યતા છે, અને શી રીતે થવાની શક્યતા સાવ પાતળી છે, એ મુજબ ભાવ બોલાય. સ્વાભાવિક છે કે આ સેલીબ્રીટીઓ જીવિત જ હોય. બહુ શક્યતા એવી ખરી કે તેઓ 'મૅડ' વાંચતા પણ હોય. પણ સેલીબ્રીટીની આ રીતે જે બેરહમીથી ખિંચાઈ થાય એની મઝા! સેલીબ્રીટી કોઈ પણ ક્ષેત્રની હોઈ શકે.
રસ પડે તો આ વિભાવનાઓ જાતે જ ઉકેલવા પ્રયત્ન કરશો. પછી પોતાના પ્રિય નેતા, અભિનેતા કે અન્ય સેલીબ્રીટીને આના સ્થાને મૂકી જોશો. ખરી ક્રૂરતા પોતાની મનપસંદ સેલીબ્રીટીના મૃત્યુની કલ્પનાની નથી, પણ તેનાં કારણો અથવા તો oddsની કલ્પનાની છે. એ ન કરી શકો તો માનવું કે હાસ્યવ્યંગ્યનો આ પ્રકાર પોતાના કામનો નથી.

Leonardo Wilhelm DiCaprio is an American actor, film producer, and environmentalist. His accolades include an Academy Award and three Golden Globe Awards. (source:wiki)


Christopher Julius Rock is an American comedian, actor, writer, producer, and director. After working as a stand-up comedian and appearing in supporting film roles, Rock came to wider prominence as a cast member of Saturday Night Live in the early 1990s. (source:wiki) 


Gerald Norman Springer is an English-born American television presenter, former lawyer, politician, news presenter, actor, and musician. He hosted The Jerry Springer Show, a tabloid talk show, between September 30, 1991 and July 26, 2018 and debuted the Jerry Springer Podcast in 2015. (source:wiki)


David Michael Hasselhoff nicknamed "The Hoff", is an American actor, singer, producer, and businessman, who set a Guinness World Record as the most watched man on TV. (source:wiki)


Conan Christopher O'Brien is an American television host, comedian, writer, and producer. He is best known for hosting several late-night talk shows; since 2010, he has hosted Conan on the cable channel TBS. (source:wiki)


Tuesday, June 9, 2026

અથશ્રી લેપટોપકાંડ

"તમને ટ્રેન મળી ગઈ?"

"હા. ટ્રેનમાં જ છું."

"કઈ ટ્રેનમાં?"
"ગુજરાત ક્વીનમાં."
"કેટલામો ડબ્બો?"
"એ તો ગણ્યો નથી, પણ આગળથી સાતમો આઠમો હશે. પણ છે શું એ કહો ને?"
શુક્રવારની સાંજે નડિયાદથી ગુજરાત ક્વિનમાં હું વડોદરા આવવા માટે બેઠો. આણંદથી ટ્રેન ઊપડી કે હસિતભાઈનો ફોન આવ્યો. અમારી વચ્ચે આવા સવાલજવાબ થયા. હજી કલાકેક પહેલાં જ અમે એમની કોલેજમાં ફાઈનલ રીહર્સલ પતાવેલું. કેમ કે, પછીના દિવસે શનિવારે, 6 જૂને અમદાવાદમાં સળંગ બે કાર્યક્રમ હતા. રિહર્સલ પછી હસિતભાઈ નાઝનીનને, વૈદેહીને અને મને ગોવર્ધનસ્મૃતિમંદીર ઊતારતા ગયેલા. એ વખતે એવી વાત થયેલી કે હજી મારી પાસે કલાકેક છે એટલે હું સ્મૃતિમંદીર બેસીશ. અને પછી ક્વિન પકડીશ. એટલે તેમનો આવો ફોન આવ્યો ત્યારે મને એમ કે આ પૃચ્છા મને ટ્રેન મળી ગઈ કે કેમ એની છે. પણ હું કયા ડબ્બામાં બેઠો છું એની સાથે એમને શી લેવાદેવા? હતી, અને એ દિવસે બરાબરની લેવાદેવા હતી. એમના દીકરા પર્જન્યે મારી સાથે વાત કરી.
વાત કંઈક આવી હતી. પર્જન્ય અત્યારે ગાંધીનગર આવ-જા કરે છે. એ ક્રમમાં તે અમદાવાદથી સાંજે ગુજરાત ક્વિન પકડીને નડિયાદ ઊતર્યો હતો. પણ પોતાની સાથે તે લેપટોપ મૂકેલી બેગ લઈ ગયેલો એને એ ટ્રેનમાં જ ભૂલી ગયેલો. તેણે જણાવ્યું કે એ પોતે ત્રીજા કે ચોથા ડબ્બામાં હતો. એ ડબ્બાના વચલા બારણામાંથી પ્રવેશીને જમણી બાજુ જતાં જે છાજલી હતી એની પર તેણે બેગ મૂકેલી. બેગનો રંગ પીળો. એચ.પી.ની બેગ, જેના આગળના પોકેટમાં એનું ઓળખપત્ર હતું. મારે હવે એ ડબ્બાઓમાં એણે મૂકેલા સ્થાને જઈને એ બેગ છે કે કેમ એની તપાસ કરવાની હતી. દરમિયાન એવી જ બેગનો તેણે ફોટોય મોકલી આપ્યો.
તેની વાત સાંભળીને હું મારી બેઠક પરથી ઊભો થઈ ગયો અને બીજા ડબ્બામાં જવા આગળ વધ્યો. પણ જોયું તો આ બધા ડબ્બા અલગ અલગ હતા. એટલે કે એકમાંથી બીજામાં જઈ શકાય એમ નહોતું. હવે પછી આવનારા વાસદ સ્ટેશને જ હું એ તપાસી શકું. આથી હું બારણા પાસે ઊભો રહ્યો. ટ્રેન આગળ વધી રહી હતી, એવામાં વાસદની પહેલાંના અડાસ સ્ટેશને સિગ્નલ ન મળવાથી એ પ્લેટફોર્મ પર થોભી. એ સાથે જ હું ડબ્બામાંથી ઊતરીને આગળ દોડ્યો અને મારી આગળના ડબ્બાઓમાં પર્જન્યે બતાવેલી જગ્યાએ, બહારથી જોતો જોતો આગળ દોડતો ગયો. પ્લેટફોર્મ પર હાથમાં લીલી ટોર્ચ લઈને ઊભેલા રેલવેના માણસે મને કહ્યું, 'આમાં ચડી જાવ.' પણ તેને અવગણીને હું આગળ વધ્યો. સિગ્નલ મળતાં ટ્રેન ઊપડી એ પહેલાં હું પાંચમા કે છઠ્ઠા ડબા સુધી આવી ગયેલો. હસિતભાઈ સાથે વાત પણ વચ્ચે વચ્ચે ચાલુ હતી. તરત જ વાસદ સ્ટેશન આવ્યું. ફટાફટ નીચે ઊતરીને હું આગળના ડબ્બા જોતો ગયો. પણ મને ક્યાંય બેગ દેખાઈ નહીં. ટ્રેન ઊપડતાં હું ફરી એક વાર એમાં ચડી ગયો. હવે વીસેક મિનીટ પછી વડોદરા સ્ટેશન આવે અને ત્યાં ટ્રેન વધુ સમય થોભે એ વખતે તપાસ કરીશ એમ વિચાર્યું.
દરમિયાન હસિતભાઈએ તેમની રીતે ચક્રો ગતિમાન કરી દીધાં હતાં. વડોદરાના રેલવે ડી.એસ.પી. શ્યાનસાહેબ તેમના પરિચીત હતા. તેમણે સઘળી હકીકત જાણી લીધી. તેમને પણ હસિતભાઈએ બેગનો ફોટો મોકલી આપેલો. તેમણે ડી-સ્ટાફને તૈનાત કરી દીધેલો. એટલે કે ડબ્બા આગળ તો ખરા જ, પણ સ્ટેશનથી બહાર નીકળવાના રસ્તા પર પણ તેમના માણસો ગોઠવાઈ ગયેલા. હસિતભાઈએ અને આ હકીકત જણાવી તેમજ ત્યાંના એક પોલિસકર્મી અજયભાઈનો ફોન નંબર મને મોકલ્યો. જોતજોતાંમાં વડોદરા સ્ટેશન આવ્યું.
અહીં ટ્રેન સહેજ બધુ થોભે, પણ ચડવા માટે ધસારોય વધુ હોય.
મેં જોયું તો બહાર બે પોલિસમેન ઊભેલા હતા અને તેઓ ડબ્બામાં ચડીને છાજલીઓ જોઈ રહ્યા હતા. હું પણ ફટાફટ ઊતરીને બીજા ડબ્બા જોવા લાગ્યો. એવામાં એક ડબ્બામાં ચડેલા અજયભાઈએ બેગ જોઈ અને તેમના સાથીદારને કહ્યું, 'મળી ગઈ.' મેં આ સાંભળ્યું કે તરત હું તેમની પાસે પહોંંચી ગયો અને પૂછ્યું, 'નડિયાદવાળું ને?' તેમના હાથમાં એ જ બેગ હતી. તેમણે પૂછ્યું, 'તમે એમના મિત્ર છો?' હસિતભાઈએ મારા વિશે એમને જણાવેલું. અમે પ્લેટફોર્મ પર ઊભા રહ્યા. તેમણે હસિતભાઈને ફોન જોડ્યો અને પોતે વાત કરીને મારી સાથેય વાત કરાવી. એ પછી તેમણે મને એ બેગ આપી. તેમના સાથીદારે મને બેગ અપાતી હોય એવો ફોટો પાડીને હસિતભાઈને મોકલી આપ્યો. આમ, એક પ્રકરણ અહીં સુખરૂપ પૂરું થયું.

ગુજરાત ક્વિનની સાખે,
મને બેગ સાથે લેપટોપ સોંપતા
રેલ્વે પોલીસના અજયભાઈ ખુમાણ.

પણ એ પછી આ પ્રકરણ અમારે ત્યાં ચાલુ રહ્યું. ઘેર પહોંચ્યો કે મારા હાથમાં અજાણી બેગ જોતાં જ કામિનીએ પૂછ્યું, 'આ કોની બેગ છે?' જવાબમાં મેં એને આખી વાર્તા કરી અને પેલો ફોટો દેખાડ્યો. હવે બીજા દિવસે અમદાવાદ જતાં અમારે યાદ રાખીને એ બેગ (લેપટોપ સાથે) લઈ જવાની હતી.
ઘેર પહોંચીને હસિતભાઈનો ફરી ફોન આવ્યો ત્યારે અમે બન્નેએ કેટલીક કલ્પનાઓ કરી. એ મુજબ શ્યાનસાહેબે ડી-સ્ટાફ તૈનાત રાખેલો અને તેમને સૂચના આપેલી કે કોઈ પણ શખ્સ પીળા રંગની આવી બેગ સાથે બહાર નીકળતો દેખાય એટલે એને પકડવો. અમે પરસ્પર કહ્યું કે ડી-સ્ટાફના માણસો નામ પછી પૂછે, પહેલાં તો ડંડા ફટકારે. આ સંજોગોમાં મને બેગ મળી હોત અને હું એ લઈને બહાર નીકળતો હોત ત્યારે ડી-સ્ટાફના માણસોએ મને જોયો હોત તો... ! આમ વિચારીને અમે બહુ હસ્યા.
બીજી પણ મસ્તીઓ કરી.
કામિનીએ પૂછ્યું કે તમે આ જાણ્યું ત્યારે પર્જન્યને શું કહેલું? હસિતભાઈ કહે કે મેં તો સીધું પીન્કીને (પત્ની લિમિશાને) જ ઠપકો આપ્યો કે મેં તને એ વખતે કહેલું ને કે તું બરાબર બદામ ખાજે, જેથી (આવનારા) દીકરાની યાદશક્તિ સરખી રહે. પણ તેં ન ખાધી તો આજે આ દિવસ જોવાનો આવ્યો!
હસિતભાઈ મારી સાથે ફોન પર વાત કરીને મને ડબ્બા તપાસવાની સૂચના આપી રહ્યા હતા ત્યારે તેમની સાથે દિવ્યેશ, દેવાંગ, વિષ્ણુ વગેરે મિત્રો બેઠેલા. તેમણે હસિતભાઈને કહ્યું, 'તમે બીરેનભાઈને આવી સૂચનાઓ આપો છો, તો તમે એમની ઉંમર ભૂલી ગયા લાગો છો!'
ખેર! અપડાઉન કરતા ત્યારે મોટે ભાગે છેલ્લા ડબામાં બેસતા અને નંદેસરી ટ્રેન ઊભી રહે ત્યારે નીચે ઊતરીને અમે દોડીને આગળના ડબ્બે આવી જતા એ દિવસો યાદ આવ્યા.
બીજા દિવસે સ્ક્રેપયાર્ડમાં અમે લગભગ આગળપાછળ જ પહોંચ્યા. પર્જન્ય મને જોશભેર ભેટી પડ્યો એ જોઈને બાજુમાં ઊભેલી કામિનીએ કહ્યું, 'અલ્યા, તને લેપટોપ આપશે, હોં!' પણ પડછંદ કદકાઠી ધરાવતા પર્જન્ય અને મારા ભેટવાનું દૃશ્ય મને અફઝલખાન અને શિવાજીની મુલાકાતની યાદ અપાવતું હતું. મેં લેપટોપવાળી બેગ કાઢીને પર્જન્યને સોંપી. એ ઘડીની તસવીર નાઝનીને લીધી. હસિતભાઈએ એ જ તસવીર શ્યાનસાહેબને મોકલીને આખું વર્તુળ પૂરું કર્યું.
||ઈતિશ્રી લેપટોપકાંડ||

એ જ મિલકતની મૂળ માલિકને સોંપણી


Monday, June 8, 2026

'મૅડ'નો પાગલ

"આ મેગેઝીન જોવા જેવું છે. શાંતિથી બેસીને જો. ત્યાં સુધી હું મારું કામ પતાવું."

1995-96માં મુંબઈ ખાતે 'અભિયાન'ની ઓફિસમાં હું ગયો ત્યારે ઉર્વીશે મને આમ કહીને 'મેડ'ના થોડા અંક આપ્યા. હું બેઠો બેઠો પાનાં ફેરવવા લાગ્યો. વાંચવા પ્રયત્ન કર્યો એમાં અમુક સમજાતું અને અમુક નહીં. પણ ન સમજાતું એમાંય એ ટલો ખ્યાલ આવ્યો કે આનો સંદર્ભ મને નથી ખબર, પણ કટાક્ષ શો છે. થોડી વાર પછી મારાથી પૂછ્યા વિના ન રહેવાયું, 'આ તને કોણે આપ્યું?' ઉર્વીશે કહ્યું, 'નીલેશભાઈએ. (રૂપાપરા)' નીલેશભાઈએ એની ભાળ ક્યાંથી મેળવી હશે એ પૂછવું મને જરૂરી ન લાગ્યું, પણ 'મેડ'ના એ પહેલવહેલા દર્શન પછી એના પ્રેમમાં પડ્યા, જે પ્રેમસંબંધ આજ સુધી ટકી રહ્યો છે.
ફેસબુક પર પ્રવેશ્યા પછી વિવિધ મિત્રોના પરિચયમાં આવવાનું બનતું ગયું, એમાં રાજુ પટેલ નામે એક મિત્ર પણ હતો. એમને ઉર્વીશ જાણતો હતો. એકાદ વાર કદાચ મંટો વિશેની કોઈ પ્રશ્નાવલિ મને તેમના દ્વારા વાયા ઉર્વીશ મળેલી, જે મેં ભરીને મોકલી આપેલી. એટલો પરિચય મારો પણ હતો. એ પછી ફેસબુક પર નાનીમોટી ક્રિયા-પ્રતિક્રિયા થતી રહેતી.
દરમિયાન એટલો ખ્યાલ આવ્યો કે રાજુ તો 'મેડ'ના અઠંગ ચાહક છે. 'મેડ' મેગેઝીનનું પ્રકાશન સ્થગિત થયું ત્યારે તેમણે પોતાની કોલમમાં એનો અંજલિલેખ લખેલો. એમાં 'મેડ' દ્વારા હાસ્યનાં કેવાં કેવાં ગ્રામર વિકસાવાયાં છે એની વાત હતી.
એ પછી એક વાર અમે ફોન પર વાત કરી. વાતવાતમાં મેં એને 'મેડ' સાથેના મારા પ્રથમ પરિચય અને નીલેશભાઈનો ઉલ્લેખ કર્યો. ત્યારે રાજુએ કહ્યું, 'નીલેશને એ મેં જ દેખાડેલું.' આમ, 'મેડ' પરિચયનું આખું વર્તુળ પૂરું થયું હતું. તેમની ઈચ્છા ગુજરાતીમાં આવું એક સામયિક શરૂ કરવાની હતી. ત્યારે હું મારા બ્લોગ પર દૃશ્યહાસ્યની કેટલીક 'મેડ'પ્રેરિત આઈટમો મૂકી રહ્યો હતો. જો કે, મને સામયિક શરૂ કરવાનું સૂઝ્યું નહોતું. આમ છતાં, રાજુએ અને મેં ઉત્સાહપૂર્વક ચર્ચા કરી કે 'મેડ'ના આલ્ફ્રેડ ઈ. ન્યુમનની જેમ એની ગુજરાતી આવૃત્તિનો માસ્કોટ કેવો હોય. એનાં કપડાં કેવાં હોય. એ ચર્ચાનું પરિણામ એટલું આવ્યું કે અમે સંયુક્તપણે 'MADપૂર્વક' નામનું એક ફેસબુક પેજ શરૂ કર્યું. ઠીક ઠીક સમય સુધી અમે એને સક્રિય રાખ્યું, જેમાં ઈશાન ભાવસાર, ઈમરાન દલ જેવા મિત્રો પણ વખતોવખત ઉમેરો કરતા. મોટા ભાગના ફેસબુક પેજની બાબતમાં બને છે એમ પછી એ સુષુપ્ત બન્યું અને આ વિષય સિવાયના લોકો એમાં પોતાની પોસ્ટ ચોંટાડતા થયા એટલે એના સેટિંગમાં ફેરફાર કરવો પડ્યો.
આ જ સમયગાળામાં એક વાર અમદાવાદમાં અમે 'મૅડ'મિલન યોજ્યું. રાજુ ત્યારે અમદાવાદ આવવાના હતા. કશા ઔપચારિક ઢાંચા વિના એમાં દસ- બાર મિત્રો આવ્યા. 'નવજીવન'ની ગેલરીમાં અને પછી લોનમાં બેઠા. વાતો થઈ. અને સારો એવો સમય ગાળીને છૂટા પડ્યા.
એ પછી રાજુ અમારી સાથે રજનીભાઈને ઘેર આવ્યા. એક વાર્તાકાર અને બીજા હાડોહાડ વાર્તાપ્રેમી વચ્ચેના સંવાદના સાક્ષી બનવાનું મળ્યું. રાજુ સાથેની રૂબરૂ મુલાકાત એક માત્ર આ જ.
એ પછી ફેસબુક પર અને ફોનથી સંપર્ક થતો રહેતો. 'વારેવા'નો આરંભ કરવાનો હતો ત્યારે તેમનો ફોન આવ્યો. મને એમ કે તેઓ મને વાર્તાલેખન તરફ લઈ જવા માગતા હશે. આટલી વાતચીતે મને એટલું સમજાયેલું કે રાજુ બહુ મૃદુતાથી, આપણી સાથે વાત કરીને સંમત થતાં થતાં, અને અમુક મુદ્દે ભિન્નતા દર્શાવતાં, પોતાના ધ્યેય તરફ લઈ જઈ શકે એવી કળા ધરાવે છે. એટલે મેં પહેલાં જ એમને જણાવી દીધું કે વાર્તાલેખનમાં મને હાલ કશી રુચિ નથી. તેમણે કંઈક જુદો જ ફટાકડો ફોડ્યો. કહે, 'તમારે એમાં કાર્ટૂન ચીતરવાનાં છે, અને એ પણ સાહિત્યનાં.' મેં એમને એ બાબતે મારી જે અણઆવડત દર્શાવી એ બધી જ તે જાણતા હતા, અને છતાં ઈચ્છતા હતા કે હું એ બનાવું. રાજુના એ પ્રોત્સાહન અને પહેલ થકી 'વારેવા'ના પહેલા જ અંકથી મારાં બનાવેલાં કાર્ટૂન એમાં પ્રકાશિત થવા લાગ્યા.
રાજુ ઈચ્છતા કે હું કાર્ટૂનના શો વ્યાવસાયિક ધોરણે, મોટા હોલમાં કરું. એ માટે જરૂરી વ્યવસ્થાશક્તિ અને આયોજન કરવાની મારી માનસિકતા નહોતી. તેમણે મને એ વખતે સ્ક્રેપયાર્ડનું નામ સૂચવ્યું, જેમાં તેઓ પોતે વાર્તાશિબિર યોજી ચૂકેલા. સ્ક્રેપયાર્ડ સાથે એ વખતે તો મારું જોડાણ ન થયું, પણ પછી થયું ત્યારે એવું મજબૂત રીતે થયું કે એને ધ્યાનમાં રાખીને હું અવનવા કાર્યક્રમ વિચારતો થયો. એ જોઈને રાજુ બહુ રાજી થતા. આમ તો, તેમણે કરેલા સૂચનનો જ એ અમલ હતો એટલે વિશેષ.
રાજુ સાથે અનિયમીત ફોનવ્યવહાર હતો. ફેસબુક પર એક વાર તેમણે પોતાના ફિલ્મપત્રકારત્વના કેટલાક કિસ્સા લખેલા. એ વાંચીને મેં તેમને ફોન કર્યો અને કહ્યું કે 'જલસો' માટે આ સળંગસૂત્રે લખી આપો. રાજુએ એમની પ્રકૃતિ મુજબ મને જાતભાતના સવાલ પૂછ્યા, જેનો અર્થ એટલો હતો કે એમાં કોને રસ પડશે? હકીકતમાં તેઓ એ ન લખવાનું બહાનું શોધતા હતા એમ મને લાગ્યું, એટલે મેં કહેલું, 'અમને સંંપાદકોને એમાં રસ છે.' દરમિયાન તેમને દિલ્હી જવાનું થયેલું. ત્યાંથી એમણે એક વાર બે પાનાં લખી મોકલ્યાં અને પૂછ્યું, 'વાત બને છે?' મેં જવાબમાં લખ્યું, 'તમે આવું બધું ન પૂછો. મને અધૂરું ન મોકલશો. વાત બનવાની જ છે. એટલે હવે સીધો લેખ જ મોકલશો.'
આ પછી અમારી ખાસ વાત થઈ નહીં. દરમિયાન ફેસબુક પર તેમનું અકાઉન્ટ હેક થયું અને તેમણે નવું અકાઉન્ટ બનાવ્યું. તેમની તબિયત લથડવા લાગી અને એ છેક છેલ્લા તબક્કામાં પહોંચી ગયા એનો કશો અણસાર જ મને નહોતો. તેમનું અવસાન થયું એ દિવસે સવારે જ ઉર્વીશે મને રાજુ અંતિમ તબક્કામાં હોવાના સમાચાર આપ્યા. અને બપોરે તો કિશોરભાઈનો શોકસંદેશ આવ્યો.
રાજુ એવા મિત્ર હતા કે ઘણી બધી રીતે આપણે તેમની સાથે સંમત ન પણ હોઈએ. પણ તે સામાવાળાની વિચારશક્તિને પ્રજ્વલિત અવશ્ય કરી શકે. તેમની એ ક્ષમતા હતી અને ગમતી પ્રવૃત્તિ પણ. એકની એક જ વસ્તુને બીજી કઈ કઈ રીતે જોઈ શકાય એ રાજુ પાસેથી બહુ સહજપણે જાણવા અને ઈચ્છો તો શીખવા મળે. શાલીન, તર્કબદ્ધ રીતે દલિલ શી રીતે કરવી, પોતાનો મત શી રીતે નમ્રતાથી, છતાં દૃઢતાથી મૂકવો અને સામાવાળાની વાહિયાત દલીલને જરાય કડવાશ વિના 'ઠીક' કહીને શી રીતે અવગણવી એ રાજુ પાસેથી શીખવા મળે.
કેટલા ટૂંકા સમયમાં નીલેશભાઈ, દિલીપભાઈ અને હવે રાજુએ પણ વિદાય લીધી. તેમની અણધારી વિદાયનો આંચકો લાગે, અને એ ઓસર્યા પછી વિચારીએ તો એ પણ જણાય કે આપણા જીવનના એકાદા ખૂણાને તેમણે પોતાના વ્યક્તિત્વથી અજવાળ્યોય છે. બસ, એ જ તેમની સાથેની મૈત્રીનું સરવૈયું.
('વારેવા'ના બારમા અંકમાં 'ઉધઈ ઉવાચ' શિર્ષકથી બનાવેલું કાર્ટૂન, જેમાં સંપાદકોની ફીરકી લેવામાં આવી છે. સંપાદકમંંડળીનાં છાયાબહેન ઉપાધ્યાય વેઈટ્રેસ તરીકે, અને ડાબી તરફ બારીમાંથી સાંભળતા રાજુ તેમજ કિશોરભાઈ બતાવાયા છે.)

Sunday, June 7, 2026

એક કાર્યક્રમ, બે સ્થળ, ત્રણ ભૂમિકાઓ

અહેવાલ તો શું લખવો! બૅક ટુ બૅક બે કાર્યક્રમ અને બન્ને વચ્ચે દોઢેક કલાકનો અવકાશ. એમાં પચીસેક મિનીટનું ભૌગોલિક અંતર. કાર્યક્રમનો સમય સાંજના સાડા પાંચનો હોવાથી હસિત મહેતાએ ત્યાંથી ઊંધી ગણતરી માંડીને સૂચના આપી કે આપણે શનિવારે સવારે સાડા દસે પાલડીના સ્ક્રેપયાર્ડમાં પહોંચી જવાનું. એ મુજબ એ સૌ નડિયાદથી અને હું વડોદરાથી લગભગ સાથેસાથે પહોંચ્યા. વીસેક જણની મંડળી હતી, જેમાં એકાંકીમાં ભાગ લેનારા પૂજા (ગાયનમાં પણ ખરી), નાઝનીન (ગોષ્ઠિમાં પણ ખરી), જય, અલ્ફીના (ગોષ્ઠિમાં પણ ખરી), આસ્થાના, તપન, કેતન, માધવ, વૈદેહી, હસિત મહેતા અને હું ભાગ લેનારા. આ ઊપરાંત શહેઝાદ, પર્જન્ય (બન્ને સાઉન્ડ પર), સ્મિત (મેક અપ), કામિની, લિમિશા મહેતા, પારૂલ પટેલ (બન્ને વિશ્વકોશમાં જોડાયાં)- આટલા હતા. આ ઊપરાંત બન્ને વાહનોના ડ્રાઈવર.

સ્ક્રેપયાર્ડના ખુલ્લા મંચ પર, લીમડાની છાંયમાં અમારી ત્રણે પ્રસ્તુતિઓ શી રીતે ભજવાશે એ રીહર્સલ કરીને જોયું. અહીં એકાંકી દિગ્દર્શીત કરનારા નિસર્ગ ત્રિવેદી પણ આવી પહોંચેલા. એટલે તેમની હાજરીમાં જ એ થયું. સ્ક્રેપયાર્ડના કબીરભાઈ અને એમની ટીમનો સભ્ય સાવન હાજર હતા. તેમની સાથે વિવિધ ચર્ચા થઈ. એ પછી સાડા બારની આસપાસ સૌ જવા ઊપડ્યા ઉસ્માનપુરા આવેલા વિશ્વકોશ ભવન. નિસર્ગભાઈ પણ ત્યાં હતા. અહીં ખંડમાં આવેલા મંચ પર કાર્યક્રમ થવાનો હતો. લાઈટિંગ પણ જોવાનું હતું. ધીમે ધીમે બધું ગોઠવાતું ગયું. અહીં પણ સ્ટેજના માપ મુજબ રીહર્સલ થયું. કેટલીક મુશ્કેલી આવી, જેના ઊકેલ પણ તત્કાળ નીકળતા ગયા. જેમ કે, એકાંકીમાં જય ત્રણ ત્રણ ભૂમિકાઓ ભજવે છે. પહેલી પ્રવક્તાની, જેમાં તેણે ઝેન જીના યુવક દેખાવાનું હતું, બીજી ભૂમિકા સરસ્વતીચંદ્રની, અને ત્રીજી મિસ્ટર કારેનીનની. આમ તો આ ત્રણે પાત્ર માટે અલગ અલગ વીગ રાખેલી. જયના વાળ ખૂબ જ વાંકડિયા હોવાથી એક પાત્રમાં એને એમના એમ જ રાખવા અને બીજા બન્નેમાં વીગ પહેરાવવી એમ નક્કી થયેલું. પણ જોઈતી વીગ ન મળી. (પ્લીઝ, હવે સરનામું ન આપતા કે ફલાણે ઠેકાણે મળી જાત) નિસર્ગભાઈએ મસ્ત ઊપાય સૂચવ્યો. એમણે કહ્યું કે પાણીથી વાળ ભીના કરીને ચપ્પટ ઓળજે એટલે એ જુદું લાગશે. કામિનીએ એ જવાબદારી સ્વીકારી લીધી.
એવી રીતે નાઝનીનનાં પણ ત્રણ પાત્રો હતાં. એકાંકીમાં તો જાણે કે એ અના કરેનીના બનેલી. પણ ગોષ્ઠિમાં પ્રવક્તા અને વિદ્યાર્થીનીનાં બે પાત્રો. એમાં એણે પ્રવક્તા તરીકે સાવ જુદા ગેટ અપમાં આવવાનું અને પછી અંદર જઈને કપડાં બદલીને વિદ્યાર્થીની તરીકે પાછા આવવાનું. તે આવે એ દરમિયાન અન્ય વિદ્યાર્થીઓ ગોઠવાઈ ગયા હોય, પણ તેમણે વાત શું કરવી? અમુક કહેલું, પણ એવુંય કહેલું કે નાઝનીનને પૂરતો સમય મળવો જોઈએ. એટલે એને આવતાં વાર લાગે તો તમે તમારી રીતે ખેંચજો.
અલબત્ત, દરેક પ્રસ્તુતિ અગાઉ રજૂ કરાતી પૂર્વભૂમિકામાં હસિતભાઈએ પ્રેક્ષકોને જણાવી દીધેલું કે કલાકારોને પોશાક- દેખાવ બદલવાનો સમય મળે એટલા માટે પૂર્વભૂમિકા જે તે પ્રસ્તુતિની પહેલાં રખાઈ છે. આ કારણ ખરું જ, પણ વાત એવી કે હસિતભાઈ જે ખૂબીથી પૂર્વભૂમિકા જણાવીને એ રીતે વિષયપ્રવેશ કરાવે સમગ્ર રજૂઆત જોવા માટે પ્રેક્ષકોને એક દૃષ્ટિકોણ મળી રહે. આમાંની એકે કૃતિ કોઈએ ન વાંચી હોય તો પણ તે આ રજૂઆતને માણી શકે.
'બીહાઈન્ડ ધ સીન્સ'ની જેમ બૅકસ્ટેજના ડખા એવો વિષય છે કે જેની વાત કરવાની મઝા જ આવે. પણ મુખ્ય કાર્યક્રમ એવી આ પ્રસ્તુતિઓની રજૂઆતને જે પ્રચંડ પ્રતિસાદ મળ્યો એનાથી સૌનો ઉત્સાહ વધ્યો. અનેક મિત્રો-સ્નેહીઓ- પરિચીતો ઉપસ્થિત રહ્યાં અને સૌને પ્રોત્સાહન આપ્યું.
સૌ પ્રથમ વાર મુંબઈ, એ પછી અમદાવાદ, માંડવી, વલ્લભ વિદ્યાનગર અને અમદાવાદમાં આ બે પ્રયોગો એમ કુલ પાંચ પ્રયોગો આ પ્રસ્તુતિના થયા. હજી ગુજરાતભરમાં એને લઈ જવા અમે ઉત્સુક છીએ. આમાં કોઈ વ્યાવસાયિક કલાકારો નથી, નથી વ્યાવસાયિક આયોજન. પણ એક મઝાની ટીમ બને અને ટાંચાં સાધનોમાં જે નક્કર કામ થાય એનો આનંદ બહુ છે.
અહેવાલ તો શું લખવો! બૅક ટુ બૅક બે કાર્યક્રમ અને બન્ને વચ્ચે દોઢેક કલાકનો અવકાશ. એમાં પચીસેક મિનીટનું ભૌગોલિક અંતર. કાર્યક્રમનો સમય સાંજના સાડા પાંચનો હોવાથી હસિત મહેતાએ ત્યાંથી ઊંધી ગણતરી માંડીને સૂચના આપી કે આપણે શનિવારે સવારે સાડા દસે પાલડીના સ્ક્રેપયાર્ડમાં પહોંચી જવાનું. એ મુજબ એ સૌ નડિયાદથી અને હું વડોદરાથી લગભગ સાથેસાથે પહોંચ્યા. વીસેક જણની મંડળી હતી, જેમાં એકાંકીમાં ભાગ લેનારા પૂજા (ગાયનમાં પણ ખરી), નાઝનીન (ગોષ્ઠિમાં પણ ખરી), જય, અલ્ફીના (ગોષ્ઠિમાં પણ ખરી), આસ્થાના, તપન, કેતન, માધવ, વૈદેહી, હસિત મહેતા અને હું ભાગ લેનારા. આ ઊપરાંત શહેઝાદ, પર્જન્ય (બન્ને સાઉન્ડ પર), સ્મિત (મેક અપ), કામિની, લિમિશા મહેતા, પારૂલ પટેલ (બન્ને વિશ્વકોશમાં જોડાયાં)- આટલા હતા. આ ઊપરાંત બન્ને વાહનોના ડ્રાઈવર.
સ્ક્રેપયાર્ડના ખુલ્લા મંચ પર, લીમડાની છાંયમાં અમારી ત્રણે પ્રસ્તુતિઓ શી રીતે ભજવાશે એ રીહર્સલ કરીને જોયું. અહીં એકાંકી દિગ્દર્શીત કરનારા નિસર્ગ ત્રિવેદી પણ આવી પહોંચેલા. એટલે તેમની હાજરીમાં જ એ થયું. સ્ક્રેપયાર્ડના કબીરભાઈ અને એમની ટીમનો સભ્ય સાવન હાજર હતા. તેમની સાથે વિવિધ ચર્ચા થઈ. એ પછી સાડા બારની આસપાસ સૌ જવા ઊપડ્યા ઉસ્માનપુરા આવેલા વિશ્વકોશ ભવન. નિસર્ગભાઈ પણ ત્યાં હતા. અહીં ખંડમાં આવેલા મંચ પર કાર્યક્રમ થવાનો હતો. લાઈટિંગ પણ જોવાનું હતું. ધીમે ધીમે બધું ગોઠવાતું ગયું. અહીં પણ સ્ટેજના માપ મુજબ રીહર્સલ થયું. કેટલીક મુશ્કેલી આવી, જેના ઊકેલ પણ તત્કાળ નીકળતા ગયા. જેમ કે, એકાંકીમાં જય ત્રણ ત્રણ ભૂમિકાઓ ભજવે છે. પહેલી પ્રવક્તાની, જેમાં તેણે ઝેન જીના યુવક દેખાવાનું હતું, બીજી ભૂમિકા સરસ્વતીચંદ્રની, અને ત્રીજી મિસ્ટર કારેનીનની. આમ તો આ ત્રણે પાત્ર માટે અલગ અલગ વીગ રાખેલી. જયના વાળ ખૂબ જ વાંકડિયા હોવાથી એક પાત્રમાં એને એમના એમ જ રાખવા અને બીજા બન્નેમાં વીગ પહેરાવવી એમ નક્કી થયેલું. પણ જોઈતી વીગ ન મળી. (પ્લીઝ, હવે સરનામું ન આપતા કે ફલાણે ઠેકાણે મળી જાત) નિસર્ગભાઈએ મસ્ત ઊપાય સૂચવ્યો. એમણે કહ્યું કે પાણીથી વાળ ભીના કરીને ચપ્પટ ઓળજે એટલે એ જુદું લાગશે. કામિનીએ એ જવાબદારી સ્વીકારી લીધી.
એવી રીતે નાઝનીનનાં પણ ત્રણ પાત્રો હતાં. એકાંકીમાં તો જાણે કે એ અના કરેનીના બનેલી. પણ ગોષ્ઠિમાં પ્રવક્તા અને વિદ્યાર્થીનીનાં બે પાત્રો. એમાં એણે પ્રવક્તા તરીકે સાવ જુદા ગેટ અપમાં આવવાનું અને પછી અંદર જઈને કપડાં બદલીને વિદ્યાર્થીની તરીકે પાછા આવવાનું. તે આવે એ દરમિયાન અન્ય વિદ્યાર્થીઓ ગોઠવાઈ ગયા હોય, પણ તેમણે વાત શું કરવી? અમુક કહેલું, પણ એવુંય કહેલું કે નાઝનીનને પૂરતો સમય મળવો જોઈએ. એટલે એને આવતાં વાર લાગે તો તમે તમારી રીતે ખેંચજો.
અલબત્ત, દરેક પ્રસ્તુતિ અગાઉ રજૂ કરાતી પૂર્વભૂમિકામાં હસિતભાઈએ પ્રેક્ષકોને જણાવી દીધેલું કે કલાકારોને પોશાક- દેખાવ બદલવાનો સમય મળે એટલા માટે પૂર્વભૂમિકા જે તે પ્રસ્તુતિની પહેલાં રખાઈ છે. આ કારણ ખરું જ, પણ વાત એવી કે હસિતભાઈ જે ખૂબીથી પૂર્વભૂમિકા જણાવીને એ રીતે વિષયપ્રવેશ કરાવે સમગ્ર રજૂઆત જોવા માટે પ્રેક્ષકોને એક દૃષ્ટિકોણ મળી રહે. આમાંની એકે કૃતિ કોઈએ ન વાંચી હોય તો પણ તે આ રજૂઆતને માણી શકે.
'બીહાઈન્ડ ધ સીન્સ'ની જેમ બૅકસ્ટેજના ડખા એવો વિષય છે કે જેની વાત કરવાની મઝા જ આવે. પણ મુખ્ય કાર્યક્રમ એવી આ પ્રસ્તુતિઓની રજૂઆતને જે પ્રચંડ પ્રતિસાદ મળ્યો એનાથી સૌનો ઉત્સાહ વધ્યો. અનેક મિત્રો-સ્નેહીઓ- પરિચીતો ઉપસ્થિત રહ્યાં અને સૌને પ્રોત્સાહન આપ્યું.
સૌ પ્રથમ વાર મુંબઈ, એ પછી અમદાવાદ, માંડવી, વલ્લભ વિદ્યાનગર અને અમદાવાદમાં આ બે પ્રયોગો એમ કુલ પાંચ પ્રયોગો આ પ્રસ્તુતિના થયા. હજી ગુજરાતભરમાં એને લઈ જવા અમે ઉત્સુક છીએ. આમાં કોઈ વ્યાવસાયિક કલાકારો નથી, નથી વ્યાવસાયિક આયોજન. પણ એક મઝાની ટીમ બને અને ટાંચાં સાધનોમાં જે નક્કર કામ થાય એનો આનંદ બહુ છે.
આ કાર્યક્રમનો વિગતવાર અહેવાલ અમારા મિત્ર પિયૂષભાઈ પંડ્યા દ્વારા લખાયો છે, જે આ લીન્ક પર વાંચી શકાશે.

વિશ્વકોશ ભવનમાં એકાંકીના લાઈટિંગની ચકાસણી

લાઈટિંગ સંભાળનાર દિગીશભાઈ સાથે સ્ક્રિપ્ટ
 અને દૃશ્યો વખતના લાઈટિંગ વિશે વાતચીત

વાળને ચપ્પટ ઓળવાની
પ્રયુક્તિનો અમલ
(ડાબે: નિસર્ગ ત્રિવેદી, જય અને કામિની)

સ્ટેજનું માપ બદલાતાં વિવિધ સંયોજન બદલાય.

બન્ને કાર્યક્રમ પત્યા પછી સ્ક્રેપયાર્ડમાં પેટપૂજા

Wednesday, May 27, 2026

રમૂજની પહેલી શરત એટલે જાત પર હસતાં શીખવું

ઊનાળુ વેકેશન દરમિયાન અમદાવાદના એ.એમ.એ. (અમદાવાદ મેનેજમેન્ટ એસોસિયેશન) દ્વારા બાળકોને ધ્યાનમાં રાખીને અનેકવિધ પ્રવૃત્તિઓનું આયોજન કરવામાં આવે છે, જે AMAzing Summer Camp તરીકે ઓળખાવાય છે. આ વર્ષે અહીં મારે બે વર્કશોપ કરવાની હતી. એક તો પેપર કોલાજની અને બીજી કાર્ટૂન સ્કેચની એટલે કે કાર્ટૂન દોરતાં શીખવવાની.

કોલાજની વર્કશોપનું ત્રણ કલાકનું એક દિવસીય સેશન હતું, જ્યારે કાર્ટૂનની વર્કશોપનાં ત્રણ ત્રણ કલાકનાં કુલ બે સેશન, 16 અને 17 મે, એમ બે દિવસમાં હતાં. આમાં એકવીસ જેટલા વિદ્યાર્થીઓએ નામ નોંધાવ્યા હતાં. આ વર્કશોપમાંં વયમર્યાદા 14થી 22 વર્ષની રખાયેલી હોવાથી એવા ઘણા વિદ્યાર્થીઓ આવેલા કે જેમને દોરવામાં રસ હોય.
બપોરના ત્રણ વાગ્યાનો સમય હતો. એકમેકના પરિચયથી આરંભ કર્યા પછી પહેલા દિવસે મોટા ભાગનો સમય કાર્ટૂન વિશેની ગેરસમજણ દૂર કરવામાં અને સમજણ સ્પષ્ટ કરવામાં ગયો. સાથે સાથે વિદ્યાર્થીઓ પણ તરત જ સવાલ પૂછે એમ રાખેલું. આને કારણે બહુ મજા આવી. મોટા ભાગના વિદ્યાર્થીઓએ ચર્ચામાં ભાગ લીધો. એ પછી પાંચેક વિષય પસંદ કરીને વિદ્યાર્થીઓને એમાંથી કોઈ પણ વિષય પર કાર્ટૂન દોરવા કહેવાયું. દોરેલાં કાર્ટૂન એક સાથે મૂકાતાં અને પોતે દોરેલા કાર્ટૂન વિશે વિદ્યાર્થી વાત કરતા. એ દિવસે સૌને ગૃહકાર્ય લેખે પોતાનું યા પોતાના કોઈ પરિવારજનનું કેરિકેચર દોરવાનું સોંપાયું.
કાર્ટૂન દોરવામાં રત વિદ્યાર્થીઓ

બીજા દિવસે કાર્ટૂન દોરવાની વિવિધ પદ્ધતિઓ વિશે વાત થઈ. આમ તો એવી કશી નિર્ધારીત પદ્ધતિ નથી, છતાં શરૂઆત માટે ઊપયોગી થઈ પડે એ માટે એ જરૂરી હતું. બીજા દિવસના સેશનમાં 'નિરીક્ષણ' પર વધુ ભાર મૂકાયો અને એના વિશે ચર્ચા થઈ. કોઈ એક સ્થળ લઈને એમાં શી શી વસ્તુઓ હોય છે એ વિશે દરેક વિદ્યાર્થી એક એક વાત કરે. જેમ કે, ડૉક્ટરની ઓ.પી.ડી. દરેક વિદ્યાર્થીએ એવાં એવાં નિરીક્ષણો રજૂ કર્યાં કે નવાઈ લાગે. એ જ રીતે લગ્નપ્રસંગમાં ચાંલ્લો લખવાનું ટેબલ. આવાં બે-ચાર સ્થળો પરનાં નિરીક્ષણ વિશે વાત થયા પછી એમાં રમૂજ શી રીતે ભેળવી શકાય એની વાત થઈ. દરમિયાન બ્રેક પડ્યો, જેમાં સૌએ નીચેના માળે આવેલા એક ખંડમાં શરબત પીવા જવાનું હતું. આથી નીચે જતાં પહેલાં સૌને એ ખંડનું નિરીક્ષણ કરવાની સૂચના આપી.
શરબતવાળા રૂમનું નિરીક્ષણ બોર્ડ પર ચીતરાઈ રહ્યું છે

શરબતવાળા રૂમમાં આટલી આટલી વસ્તુઓ આ રીતે હતી

પાછા આવ્યા પછી એક પછી એક વિદ્યાર્થીઓ એ નિરીક્ષણ રજૂ કરવા લાગ્યા. અમુકે એ બોર્ડ પર ચીતરી બતાવ્યું. એ પછી એવી સ્થિતિમાં રમૂજ શી રીતે પેદા થાય એની વાત દરેક વિદ્યાર્થીઓએ આગવી રીતે કરી. છેલ્લે દરેકે એક કાર્ટૂન યા કેરિકેચર દોરવાનું હતું. સૌએ દોરેલાં કાર્ટૂનને એક સાથે મૂકીને એ.એમ.એ.ના પાર્થ ત્રિવેદી સહિત બીજા મિત્રોને એ જોવા માટે નિમંત્ર્યા. આ વખતે પણ દરેક વિદ્યાર્થીએ પોતે દોરેલા કાર્ટૂન વિશે વાત કરી.

પોતે કરી લાવેલું ગૃહકાર્ય દેખાડીને
એના વિશે થઈ રહેલી વાત
ત્રણ કલાક ક્યાં વીતી ગયા એનો ખ્યાલ પણ ન રહ્યો. છેલ્લે સૌએ સમૂહ તસવીર ખેંચાવી અને છૂટા પડ્યા.
સેશન પૂરું થયા પછી થઈ રહેલી અનૌપચારિક વાતચીત

વિદ્યાર્થીઓ સાથે સર્જનાત્મક રીતે સંવાદ સાધવાના આ પ્રયાસમાં મજા બહુ આવી, એમ મને પણ શીખવા મળ્યું.

Tuesday, May 26, 2026

કાગળ ફાડીને કલાકૃતિ

શનિવારને 16 મેના રોજ સવારના સાડા નવથી સાડા બાર દરમિયાન એ.એમ.એ; અમદાવાદ ખાતે 'કોલાજ મેકિંગ'ની વર્કશોપ યોજાઈ ગઈ. ઊનાળુ વેકેશન દરમિયાન એ.એમ.એ. દ્વારા 'અમેઝિંગ કાર્નિવ, 2026' અંતર્ગત આ આયોજન કરાયેલું. ગયા વરસે ઊનાળામાં પણ આ આયોજન હતું, પણ મારો પ્રવાસનો કાર્યક્રમ ગોઠવાયો હોવાથી એ શક્ય નહોતું બન્યું. આ વર્કશોપમાં ભાગ લેનારાની વયમર્યાદા આઠથી ચૌદ વર્ષની રાખવામાં આવેલી. વિવિધ વયજૂથનાં નવ બાળકોએ નામ નોંધાવેલાં.
એ.એમ.એ.માં આવી પ્રવૃત્તિઓને ધ્યાનમાં રાખીને અલાયદો 'એક્ટિવિટી રૂમ'જ બનાવવામાં આવેલો. ઊપરાંત સૌ સહભાગીઓ માટે એક કીટ પણ રખાયેલી.
બાળકો માટે આ માધ્યમ સાવ નવું હોવાથી પહેલાં તેના વિશે પરિચય આપ્યો. મારી બનાવેલી કેટલીક કૃતિઓ ઊપરાંત મારાં બે પુસ્તકોનાં ટાઈટલ પણ પેપર કોલાજથી બનાવેલાં એ બતાવ્યાં. તેની વિશેષતા શી છે, અને મર્યાદા કઈ, એમ તે 'ક્રાફ્ટ' (કૌશલ્ય) જેવું લાગતું હોવા છતાં એવું કેમ નથી એની વાત થઈ. 'કોલાજ' અને 'મોન્ટાજ' વચ્ચે શો ફરક છે એની ચર્ચા થઈ. માત્ર ત્રણ કલાકની અવધિ હોવાથી પંદરેક મિનીટમાં આ બધું પતાવ્યું. એકમેકનો પરિચય પણ મેળવ્યો. એ પછી કામ શરૂ કર્યું.

પેપર કોલાજ વિશે પ્રાથમિક વાતચીત

પેપર કોલાજના સ્વરૂપનો પરિચય

પોતપોતાની સમજણ મુજબ સૌ કૃતિ તૈયાર કરી રહ્યા હતા. વચ્ચે વચ્ચે 'આમ કરી શકાય?', 'આવું કરું તો ચાલે?' જેવા સવાલો પણ તેઓ પૂછતા.
હું પણ સૌની સાથે જ કામ કરતો હતો. એમ મારી સાથે આવેલાં ઈશાન અને કામિની પણ પોતાનું કામ કરતાં હતાં.
પોતાની કૃતિ વિશે વાત કરતા સહભાગીઓ

દોઢેક કલાક પછી નાના બ્રેક દરમિયાન સૌની સાથે થોડી વાતો થઈ. ધીમે ધીમે મોટા ભાગના બાળકોએ પોતાની કૃતિ પૂરી કરી. ત્રીજા/ચોથા ધોરણથી લઈને દસમા સુધીનાં બાળકો હતાં. સૌની કૃતિઓ પૂરી થાય એ પછી તેને એક જગ્યાએ મૂકવાની હતી, જેથી સૌ એકમેકનું કામ જોઈ શકે. સૌની કૃતિઓ ગોઠવાઈ ગઈ એટલે એ.એમ.એ.ના પાર્થ ત્રિવેદી અને તેમના કેટલાક સહકર્મીઓને અમે એ જોવા માટે આમંત્રણ આપ્યું. ઊપક્રમ એવો રાખ્યો કે દરેક જણ પોતાની કૃતિ બતાવે અને એના વિશે વાત કરે. આમાં બહુ મજા આવી.

પોતાના સર્જન પાછળનો વિચાર દર્શાવતા સહભાગીઓ

પોતપોતાની કૃતિઓ સાથે સમગ્ર ટીમ
અગાઉ એક વાર મેં પેપર કોલાજનો વર્ગ લીધેલો, પણ આવી વર્કશોપનો અનુભવ મારા માટે પણ પહેલો હતો, જે બહુ યાદગાર બની રહ્યો. વિદ્યાર્થીઓ સાથે આ બહાને સંવાદ સધાય અને તેમના મનોજગતમાં ડોકિયું કરવા મળે, જે આપણું પણ ઘડતર કરતું રહે છે, એમ અનુભવાતું રહ્યું છે. સમગ્ર ઊપક્રમ દરમિયાન એ.એમ.એ.નું આયોજન સુચારુ ઢબે હોવાથી એની એક જુદી મજા હોય છે. 

Saturday, May 23, 2026

હૈયે હેમાળો (9): સ્મૃતિના આલ્બમમાં સચવાયેલો પ્રવાસ

સવાર પડતાં બહાર જઈને જોયું તો બધું મસ્ત, યથાવત હતું. તીર્થન એના એ જ ઘૂઘવાટાથી વહી રહી હતી. હા, તેનું વહેણ વધેલું, અને પાણીનો રંગ વધુ ડહોળો જણાતો હતો. અમે સૌ મળ્યા ત્યારે સૌએ પોતપોતાની રીતે રાતના વાવાઝોડાને શી રીતે અનુભવ્યું એ જણાવ્યું. જગીતા અને છોકરાઓ રાતે ધાબે ગયેલા. એ જોવા માટે કે પાણીની ટાંકી ઊડી તો નથી ગઈ ને! એવું કશું થયું નહોતું એટલી રાહત. આજે અમારે નીકળવાનું હતું. આથી સવારે નીચે નદીથી નજદીક મૂકાયેલી ખુરશીઓ પર ચા-નાસ્તો કર્યો.

નદી પાસે જ બ્રેકફાસ્ટની વ્યવસ્થા

નદીના સાન્નિધ્યમાં સુજાત અને શૈલી

જગીતા પણ આવી પહોંચ્યાં. અમે એકમેકનો આભાર માન્યો. સાથે ફોટા પડાવ્યા. પરેશે તેને અમુક ટીપ્સ પણ આપી કે જેથી હોમસ્ટેના સંચાલનમાં તેને અમુક રીતે મદદરૂપ થઈ શકાય. એ પછી સૌ પરવાર્યાં, સામાન પેક કર્યો. અગિયાર વાગ્યે બે કાર આવી ગઈ. અમારે મુખ્ય માર્ગ સુધી પહોંચવા માટે પેલું ચઢાણ ચડવાનું હતું. આજે અમે ફક્ત સાત જ મિનીટમાં એ ચડી ગયા. જગીતા અને છોકરાઓ પણ ઊપર આવ્યા. સામાન ગોઠવાયો અને અમે વિદાય લીધી. હવે વળતી મુસાફરીનો આરંભ હતો.

અહીં જોવા મળતું ચીડનું ઝાડ

તીર્થન નદીને અલવિદા

બંજાર વટાવીને અમે જાણીતા રસ્તે આવી પહોંચ્યાં. હવે સતત દૃશ્યો બદલાતાં જતાં હતાં. તડકો સખત અનુભવાતો હતો. વૃક્ષોના પ્રકાર બદલાતા ગયા. જોતજોતાંમાં અમે ઓટ ટનલ સુધી આવી પહોંચ્યાં. અહીંથી હવે હાઈવે જોડાતો હતો. મંડી પહોંચતાં પહેલાં રસ્તામાં ક્યાંક જમી લઈશું એમ વિચારેલું. લારજી અને પંડોહ બંધ વટાવીને અમે પંડોહ ગામ પાસે થોભ્યા. આ બંધ આગળ તીર્થન નદીનું વહેણ બિયાસ નદીને મળતું હતું. બંધની પાછળ આવેલા જળાશયમાં પ્લાસ્ટિકનો કચરો તરતો દેખાતો હતો. લાંબી ટનલ વટાવવાની પણ આવી. જે હોટેલ પાસે કાર ઊભી રાખી ત્યાં સખત તડકો હતો. અહીં અમે ભોજન લીધું અને આગળ વધ્યા. અહીં પહાડો તો હતા, પણ ગીચતા ઘણી જણાતી હતી. જોતજોતાંમાં અમે મંડી આવી પહોંચ્યા. મંડી ઓછી ઊંચાઈએ હતું. ખાસ્સું ગીચ અને વિશાળ. હોટેલે પહોંચીને અમે આરામ કર્યો. અહીં હોટેલના રૂમ સહેજ નાના અને બંધિયાર હોવાથી એ.સી. ચલાવવું પડ્યું. હિમાલયમાં હોવા છતાં!

સાંજે સૌ મંડીમાં ટહેલવા નીકળ્યા. એક મોટું બજાર અને બીજી અનેક સાંકડી ગલીઓમાં બજાર વિસ્તરેલું હતું. મુખ્ય માર્ગ વાહન માટેનો હતો, પણ તેની આસપાસ મોટી ફૂટપાથ બનાવેલી અને બાંકડા પણ મૂકેલા. લોકો આરામથી બેસી શકે એવી સુવિધા હતી અને લોકો બેસતા પણ ખરા. વાહનચાલકોમાં પણ ઘણી શિસ્ત જોવા મળી.
અહીંના બજારમાંથી પ્રતિક્ષા અને કામિનીએ ફળો ખરીદ્યાં. ગુજરાતથી આવેલા જાણી દુકાનદાર એમને કહે, 'તમારે ત્યાંના કેળાં જોરદાર હોય છે. અમે એ ખરીદવા આણંદ આવીએ છીએ. અને કેસર કેરી તો બસ! અહીં એવી ન થાય!' આ સાંભળીને, આ બન્ને બાબતોમાં અમારું કશું પ્રદાન ન હોવાથી કરી શકાય એટલો ગર્વ કર્યો. રાતના સાડા આઠ નવે બજાર બંધ થવા લાગ્યું. અમે પણ જમીને ટહેલતા ટહેલતા હોટેલ પર આવી ગયા.
બીજા દિવસે સવારે એક જગ્યાએ ચા-નાસ્તા માટે ગયા. એક સરદારજીની દુકાન હતી. સરદારણી અંદર પરાઠા બનાવતાં હતાં. પહેલાં અમે ત્રણ જણ ગયેલા અને એક પરાઠાનો ઓર્ડર આપ્યો. સરદારજી આશ્ચર્યથી કહે, 'એક હી?' કામિનીએ કહ્યું, 'પહલે એક મંગવાતે હૈ. ફિર અચ્છા લગે તો...' આ સાંભળીને સરદારજી હસી પડ્યા. કહે, 'અરે! આપ પંજાબી આદમી દેખકર ભી ઐસા કહતી હૈ?' પરાઠું આવ્યું. એની સાઈઝ ઘણી મોટી હતી. એટલે બીજું અમે સહેજ નાનું બનાવવા કહ્યું. એ સાંભળીને પણ તેમને નવાઈ લાગી. એ પછી પરેશ પરિવારે નાના પરાઠાનો ઓર્ડર આપ્યો એટલે સરદારજી હસીને કહે, 'દેખિયે, પરાઠા તો જીતના બનતા હૈ ઉતના હી બનેગા.' અમે એમને સમજાવ્યું કે અમારે ત્યાં ગુજરાતમાં આલૂ પરાઠા મોટા બનાવવા હોય તો કહેવું પડે, જ્યારે અહીં નાના બનાવવા હોય તો કહેવું પડે.
ધરાઈએ નાસ્તો કર્યા પછી અમે ઊઠ્યા એટલે સરદારજી હાથ મિલાવતાં કહે, 'જિન્‍દગી રહી તો ફિર મિલેંગે, સર!'
દરમિયાન અમારી ટેક્સી આવી ગઈ હતી. અમે હોટેલે પહોંચીને એમાં સામાન ગોઠવ્યો. અમેય ગોઠવાયાં અને ચંડીગઢની અમારી વળતી મુસાફરી આરંભાઈ. ચંડીગઢથી અમારે ટ્રેન દ્વારા ગાંધીનગર પહોંચવાનું હતું.
લાયડા ગામ, ત્યાંની ઠંડી હવા, ગુશૈનીમાં તીર્થનને કાંઠે રહેવાનું, જમાલાની કેડીઓ પર ટહેલવું આ બધું જાણે કે કોઈ સ્વપ્ન હોય એમ લાગવા માંડ્યું હતું. એમ થતું કે કાલે આપણે આવી જગ્યાએ હતા? આ બધાં પાત્રોને આપણે ખરેખર મળ્યા હતાં? હવે આ આખો પ્રવાસ સ્મૃતિના આલ્બમમાં સચવાયેલો રહેવાનો હતો.

લાયડામાં અમારી મંડળી: (ઊભેલાં, ડાબેથી): પ્રતિક્ષા,
પરેશ, કનુ અને રીનૂ નેગી (હાથમાં વામિકા), કામિની અને બીરેન.
(બેઠેલાં, ડાબેથી): સુજાત, મલક, શૈલી અને ઈશાન 

ગુશૈનીમાં અમારી મંડળી (ડાબેથી): ઈશાન, સુજાત, શૈલી,
પ્રતિક્ષા,પરેશ, મલક, યજમાન જગીતા, કામિની, બીરેન
અને બન્ને છોકરાઓ (છેલ્લે બંટી) 

(સંપૂર્ણ)

આ પ્રવાસવર્ણનની પહેલી કડી અહીં, બીજી કડી અહીં, ત્રીજી કડી અહીં, ચોથી કડી અહીં, પાંચમી કડી અહીં, છઠ્ઠી કડી અહીં, સાતમી કડી અહીં અને આઠમી કડી અહીં ક્લિક કરીને વાંચી શકાશે.