Wednesday, October 21, 2026

સાયા ભી જો તેરા પડ જાયે, આબાદ હો દિલ કા વીરાના....

વિજયા દશમી અને 20 ઓક્ટોબર- આ તિથિ અને તારીખનો સુયોગ ગઈ કાલે હતો. સાક્ષરવર્ય ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠીનો તિથિ અને તારીખ એમ બન્ને અનુસાર જન્મદિવસ. વર્ષ 1855.
પણ નડિયાદને સાક્ષરભૂમિ અમથી નથી કહી. અનેક સમકાલીન સાક્ષરોએ નડિયાદને આ ઓળખ આપી છે. અને એમાંના મોટા ભાગના સાક્ષરોનાં નિવાસસ્થાનની ઓળખ શ્રી કુલીનચંદ્ર યાજ્ઞિકની સહાય લઈને પ્રો. હસિત મહેતાએ કરેલી છે. એ મકાનો પર જે તે સાક્ષરની તસવીર અને સંક્ષિપ્તમાં ગુજરાતી તેમજ અંગ્રેજીમાં પરિચય આપતી તકતી પણ લગાવેલી છે. નડિયાદના શ્રી ગોવર્ધનરામ સ્મૃતિમંદિરની મુલાકાતે આવતા મુલાકાતીઓનાં રસરુચિ અને સમયાવધિની અનુકૂળતા મુજબ તેમને આ સ્થળોની મુલાકાત પણ કરાવવામાં આવે છે. ક્યાંક મૂળ મકાન જળવાયેલું છે, અને માલિક બદલાઈ ગયા છે, તો ક્યાંક માલિકના વંશજો નિવાસ કરે છે, ક્યાંક મૂળ મકાનને સ્થાને નવું મકાન બની ગયું છે- છતાં એ સ્થળે જે તે સાક્ષરનો નિવાસ હતો એ હકીકતની જાણકારીની ખરાઈ કરીને ત્યાં તકતી લગાવાયેલી છે.
ગોવર્ધનરામની 171મી જન્મજયંતિ નિમિત્તે સાંજના સાડા પાંચે 'વૉક વીથ સાક્ષર'નું આયોજન કરાયું હતું, અને આગલા દિવસે કરાયેલી ઘોષણાના પ્રતીસાદરૂપે ઠીક ઠીક સંખ્યામાં લોકો આવ્યા હતા. એમાંથી આઠ- દસ તો અમે- સ્વયંસેવકો હતા. ઊપરાંત બીજા સાહિત્યરસિકો પણ ખરા.
નડિયાદના નવા બસ સ્ટેન્ડ પાસેના ત્રિભેટે આવેલી ગોવર્ધનરામની અર્ધપ્રતિમા પાસે સૌ એકત્રિત થયા. ડાહીલક્ષ્મી લાયબ્રેરી (સ્થાપના 1898 અને હજી ધમધમતી)નાં ગ્રંથપાલ ગીતાબહેને ગોવર્ધનરામની અર્ધપ્રતિમાને ફૂલહાર પહેરાવ્યો. ગીતાબહેન ચાર દાયકા જેટલા લાંબા સમયથી ગ્રંથપાલ તરીકે સંકળાયેલાં છે, અને લાયબ્રેરીના અસંખ્ય વાચકો અને પુસ્તકોની વિગત તેમને જબાની યાદ છે. લાયબ્રેરીના એવા જ વરિષ્ઠ સ્વયંસેવક શ્રી રાજુભાઈ ઊપરાંત હર્ષાબહેન, પૂનમબહેન પણ હાજર હતાં.
પ્રો. હસિત મહેતાએ ગોવર્ધનરામને અંજલિ આપીને નડિયાદની ઓળખ સાક્ષરભૂમિ તરીકે શી રીતે ઊપસી તેની ભૂમિકા આપી. એ પછી સૌ ચાલતાં ચાલતાં નીકળ્યાં. રસ્તે નડિયાદના જ દિગ્દર્શક ગોવિંદ સરૈયા દ્વારા નિર્મિત-દિગ્દર્શીત ફિલ્મ 'સરસ્વતીચંદ્ર'નાં ગીતો રેલાઈ રહ્યાં હતાં.
વચ્ચે વચ્ચે યોગ્ય ઠેકાણે ઊભા રહીને હસિતભાઈએ એ સમયની કેટલીક વિગતો આપી. સુધારા યુગ પછી આવેલો એ પંડિત યુગ, સંગમ યુગ કેવો હતો એની ઝલક બહુ રસપ્રદ હતી. એમાં સાંસ્કૃતિક મિથ્યાભિમાન નહીં, પણ નક્કર માહિતી અને તથ્યાત્મક વિગતો હોવાથી એ સાંભળવાની બહુ મજા આવતી હતી. નડિયાદના આ વિસ્તારની ભૂગોળમાં હજી ખાસ ફેરફાર થયો નથી, એટલે સો-દોઢસો વરસ પહેલાંનાં સ્પંદનો હજી અનુભવી શકાય.
'વૉક વીથ સાક્ષર'ની પદયાત્રામાં આ વખતે એક વિશિષ્ટ ઊપક્રમ પણ રખાયેલો. સૌ અલગ અલગ સાક્ષરના ઘરે જઈએ, એ મકાનમાં હાલ રહેતા મકાનમાલિકને બહાર આવવા વિનંતી કરીએ, તેઓ આવે એ દરમિયાન હસિતભાઈ એ સાક્ષરના પ્રદાનનો પરિચય આપે, અને હાલ એ મકાનમાં રહેનાર વ્યક્તિનું ફૂલહારથી સન્માન કરવામાં આવે તેમજ બાકીના સભ્યોને ગુલાબનું ફૂલ અર્પણ કરવામાં આવે. આ સન્માન અને અર્પણ વિધિ વિવિધ સ્વયંસેવકો/મુલાકાતીઓના હસ્તે કરાય. આ તમામ મકાનમાલિકો સાથે હસિતભાઈ સતત સંપર્કમાં રહેતા હોવાથી એ સૌને પોતાના વારસા અંગે જાણ, અને વખતોવખત આવી ચડતા મુલાકાતીઓને પણ તેઓ આવકારે.
સાક્ષરોનાં મકાન તો ખરાં જ, પણ વચ્ચે આવતાં અમુક મહત્ત્વનાં સ્થળો વિશે પણ જાણકારી મળતી જાય. જેમ કે, હાલ નડિયાદની સમજુલક્ષ્મી હોસ્પિટલ છે તેનું મૂળ મકાન રસ્તામાં આવ્યું, જેનું નામ 'આનંદ ભુવન' હતું. બાળકોને જન્મ આપતા સ્થળનું કેટલું સૂચક નામ!
આમ, સાક્ષરોનો જ નહીં, પણ જે ભૂમિમાં તેઓ વસ્યા એ ભૂમિનો ઈતિહાસ પણ ખરો. આ પદયાત્રાનું અંતિમ સ્થળ હતું ઝઘડીયા પાડામાં આવેલું ગોવર્ધનરામ ત્રિપાઠીનું નિવાસસ્થાન 'શ્રી ગોવર્ધનરામ સ્મૃતિમંદીર'. આ સ્થળ અત્યારે તો અનેક પ્રવૃત્તિઓથી ધમધમી રહ્યું છે, અને અહીં અનેક યુવાઓ વિવિધ રીતે સંકળાયેલા છે. અહીં ગોવર્ધનરામનું સંગ્રહાલય તેમજ 19મી સદીનાં દુર્લભ પુસ્તકો તથા સામયિકોનું અનન્ય કહી શકાય એવું પુસ્તકાલય છે. આ સ્થળ વિશે વિગતો આપ્યા પછી અહીં તેને લગતી નાનકડી ડોક્યુમેન્‍ટરી દર્શાવવામાં આવી. આમ, એકવીસમી સદીના આ પૂર્વાર્ધમાં જાણે કે ટાઈમ ટ્રાવેલ કરીને ઓગણીસમી સદીના ઊત્તરાર્ધમાં પહોંચી ગયાં હોઈએ એવી અનુભૂતિ થઈ.
આ પ્રસંગની તસવીરો જાણીજોઈને મૂકી નથી. વાંચનાર આ ઉપક્રમને પોતાના મનની ચિત્રપટ્ટી પર કલ્પીને નિહાળે એ અનુભૂતિ વધુ તીવ્ર બની રહેશે.
(નડિયાદનું ગોવર્ધનરામ સ્મૃતિમંદિર અને ડાહીલક્ષ્મી પુસ્તકાલય બુધવાર સિવાયના દિવસોએ સવારના 9.00થી સાંંજના 6.00 સુધી ખુલ્લું હોય છે. વ્યક્તિગત મુલાકાતીઓ આ સમય દરમિયાન ગમે ત્યારે આવી શકે છે. કોઈ શૈક્ષણિક સંસ્થા વિદ્યાર્થીઓને લઈને આવવા ઈચ્છે તો આગોતરી જાણ કરવી જરૂરી, જેથી અમારા પક્ષે કશી વ્યવસ્થાની જરૂર હોય તો થઈ શકે.‌
તમે નડિયાદમાં રહેતા હો અને આ સ્થળ વિશે ખ્યાલ ન હોય તો શરમાવાની જરૂર નથી. શરમ ત્યાગીને પણ મુલાકાતે આવી શકો છો. નડિયાદની બહારના મિત્રો આગોતરી જાણ કરે તો સારું, જેથી અમે જરૂરી વ્યવસ્થા કરી શકીએ. અલબત્ત, આ ઈચ્છનીય છે, અનિવાર્ય નથી.)

Saturday, October 17, 2026

જબ જબ મેરે તરાને, દુનિયા ને ગુનગુનાયે, મુઝે તુમ યાદ આયે...

દિવંગત સ્વજનોની યાદ એમની જન્મ કે મૃત્યુતિથિએ જ આવે એવું ઓછું છે! જીવન આગળ વધતું જાય, એમ વિખૂટાં પડતાં જતાં સ્વજનોની સ્મૃતિઓ ઘણી વાર તીવ્રપણે ઘેરી વળતી હોય છે. તિથિ-તારીખ વગર. એમની સાથે વીતાવેલો સમય યાદ આવે. ક્યારેક હોઠ મરકી જાય, તો ક્યારેક આંખો ભીની પણ થઈ જાય. અલબત્ત, આ બધી અંગત સ્મૃતિઓ હોય છે.
મારા પપ્પા અનિલકુમાર કોઠારીની કેટલીક છબિઓ મારા મનમાં સ્પષ્ટપણે અંકાયેલી છે. એ ટાણેકટાણે મનની સપાટી પર દેખા દઈ દે. ક્યારેક તો સાવ ભળતી જ વાતમાં એમનો સંદર્ભ આવે અને ગળું ભરાઈ આવે. આગળ વાત કરી ન શકાય. આવું કેમ થાય છે એ સમજાવવું અઘરું છે. કદાચ આ બધી સ્મૃતિઓ મનના પેટાળમાં ભંડારાયેલી રહેતી જ હશે, અને સહેજ તક મળતાં દેખા દઈ દેતી હશે.
મારું નોકરીએ લાગવું અને પપ્પાનું નોકરી મૂકવાનું લગભગ એક જ સમયે થયેલું. દસ- બાર વરસ વડોદરા સાથે તેમનો અનુબંધ રહેલો, અને એ સમયગાળો એમને પોતાને યાદ કરવો બહુ ગમતો. તેઓ રોજ વડોદરા અપડાઉન કરતા. તેમણે ફર્સ્ટ ક્લાસનો પાસ (સીઝન ટિકિટ) કઢાવેલો. એ વખતે હજી પાસની સાથે આઈકાર્ડની પ્રથા નહોતી. તેની પર ફક્ત સહી કરેલી રહેતી. મહેમદાવાદથી મોટા ભાગના લોકો અમદાવાદ, નડિયાદ કે બહુ બહુ તો આણંદ સુધી અપડાઉન કરતા. વડોદરાવાળા સાવ ઓછા. આથી વડોદરા જવા ઈચ્છનારા ઘણા લોકો રવિવારે પપ્પાનો પાસ લઈ જતા. વડોદરાથી પાછા આવીને રાત્રે તેઓ એ પાછો આપી જતા. આઠમા ધોરણમાં હતો ત્યારે ઢગટસાહેબ સાથે મારો પરિચય નહોતો. તેઓ અંગ્રેજીના શિક્ષક હતા. અને તેમના પિતાજી (સિનીયર) ઢગટસાહેબે પપ્પાને ભણાવેલા. એટલે પપ્પા (જુનિયર) ઢગટસાહેબનો ઉલ્લેખ 'ઢગટમાસ્તરનો છોકરો' તરીકે કરતા. આગળ જતાં નવમા ધોરણમાં તેઓ મારા ક્લાસટીચર બનેલા અને અંગ્રેજી ભણાવતા. પણ આઠમા ધોરણમાં તેઓ મને ઓળખતા નહોતા, એમ હું ધારતો. પણ એક વાર કોઈ અન્ય વિષયના ચાલુ ક્લાસે તેઓ આવ્યા અને બહારથી બોલ્યા, 'પેલા કોઠારીને જરા બહાર મોકલો ને!' મને નવાઈ લાગી. ક્લાસમાં 'કોઠારી' તો હું એક જ હતો, એટલે તેઓ મારી જ વાત કરી રહ્યા હતા. પણ તેઓ મને શી રીતે ઓળખે એ વિચારીને નવાઈ લાગેલી. સહેજ આશ્ચર્ય સાથે હું બહાર ગયો એટલે તેમણે મને પૂછ્યું કે મારા પપ્પા આ રવિવારે ઘેર જ હશે કે કેમ. અને ઘેર હોય તો એમનો પાસ જોઈએ છે. મેં હા પાડી. એ પછી પપ્પા રાતે ઘેર આવ્યા એટલે એમને આ વાત કરી, તો એમણે પણ પાસ આપવા કહ્યું. એ લેવડદેવડ સુખરુપ પતી ગયેલી.
પાછો મૂળ વાત પર આવું તો હું બારમા ધોરણમાં હતો એ સમયે તેઓ ગંભીર રીતે બિમાર પડ્યા. હાઈ બ્લડ પ્રેશરને કારણે તેમના નાકની અંદરની નસ ફાટી ગઈ હતી અને લોહી વહ્યે જતું હતું. એ અગાઉ, તેમણે વડોદરાનું કામકાજ સમેટી લીધેલું અને મહેમદાવાદમાં આવેલી એક ફેક્ટરીમાં નોકરી શરૂ કરેલી.
આ દુર્ઘટના પછી તેઓ સાજા થયા. સદ્‍ભાગ્યે અંદર કશું નુકસાન થયું નહોતું. પણ એક વાતની અમને સૌને ચિંતા થઈ આવી કે હવે એમની તબિયત વધુ સાચવવી પડશે. તેમની વય ત્યારે માંડ પચાસની આસપાસની. એ પછી તેમણે એક સગાંના સગાની ફેક્ટરીમાં વટવા અપડાઉન કર્યું. બીજી તરફ બારમામાં મારા ઝાઝા ટકા ન આવ્યા. મેં ડિપ્લોમા ઈન કેમિકલ એન્‍જિ.માં પ્રવેશ લીધો. ત્યારે તો એમાં કશી સમજણ કે રસ પડતો નહોતો, પણ એ સામાન્ય બાબત હતી. એક તો એ ઉંમરે પોતાની રુચિ શેમાં છે એ હજી સ્પષ્ટ થયું ન હોય, અને કારકિર્દી કઈ અપનાવવી એની સમજ ન હોય, એટલે મોટે ભાગે આવું જ જોવા મળતું. એ કોર્સ પૂરો કરતાંવેંત મને નોકરી મળી અને આઈ.પી.સી.એલ.માં એક વર્ષની એપ્રેન્‍ટિસ કરવાની આવી. એ પૂરી થયા પછી સામાન્યપણે ત્યાં જ નોકરી મળી જતી, જે કેન્દ્ર સરકારનું જાહેર સાહસ હતું.
એક વર્ષ માટે મને દર મહિને પાંચસો રૂપિયા સ્ટાઈપેન્‍ડ મળવાનું હતું, જેમાં કપાત થતાં પોણા પાંચસો જેટલા મળતા. મારી ઉંમર હતી ઓગણીસ વર્ષ. એ વખતે અમદાવાદ-વડોદરા-મહેમદાવાદ જેવાં સ્થળોએ કામ કર્યા પછી પપ્પા વટવા જતા હતા અને તેમનો પગાર હતો અઢીસો રૂપિયા. ઊપરાંંત કનુકાકા પણ પોતાનો પગાર ઘરમાં આપતા. મમ્મી આ બધામાંથી ઘરખર્ચ મેનેજ કરતાં. આ રકમ એ જમાનામાં પણ ઓછી જ હતી. છતાં પપ્પાને એ વાતે બહુ ખુશી હતી કે મારો શરૂઆતનો પગાર તેમના પગાર કરતાં વધુ છે. જો કે, મેં નોકરી શરૂ કર્યા પછી ત્રીજા, અને કાયમી થયાના બીજા વર્ષે તેમને ફરી એક વાર બ્લડ પ્રેશર વધ્યું અને સ્ટ્રોક આવ્યો. બચી તો ગયા, પણ હલનચલન મર્યાદિત બન્યું. સાજા થવાની ગતિ ધીમી હતી, પણ છેવટે પોતાની મેળે હલનચલન કરતા થયા એ આશ્વાસન હતું.
એ પછી તેઓ કશું કામ કરે એ સવાલ હતો જ નહીં. એટલે ઘરની મોટા ભાગની જવાબદારી મારા માથે આવી. જો કે. હવે નિયમીત પગાર ચાલુ થઈ ગયો હતો, અને એ નિર્ધારીત ક્રમે વધતો જતો હતો એ ખરું, છતાં મારે શરૂઆત લગભગ શૂન્યથી કરવાની હતી.
ઘણી વાર હું દીકરા ઈશાનને કહું છું કે- મારા દાદાનું અવસાન થયું ત્યારે તેમને દેવું હતું. એટલે મારા પપ્પાએ માઈનસથી શરૂ કરેલું. મારા પપ્પા કામ કરતા બંધ થયા ત્યારે તેઓ માઈનસમાંથી બહાર આવીને ઝીરો પર અટકેલા. મેં ઝીરોથી આગળ વધવાનું શરૂ કર્યું અને હવે ચોથી પેઢી પ્લસમાં છે. રાહત એટલી કે મારે માઈનસથી શરૂ કરવાનું ન આવ્યું. કૌટુમ્બિક તરાહની રીતે જોઈએ ત્યારે કંઈક આવું દેખાય છે.
એ પછી મારી નોકરીનાં વરસો વીતતાં ગયાં, પ્રમોશન અને સાથે પગાર વધતો ગયો, પણ પપ્પા સાથે એ બધી બાબતે ભાગ્યે જ વાત થતી. ખરેખર તો ઘરના કોઈની પણ સાથે એ બાબતે ભાગ્યે જ વાત થતી. કેમ કે, એ નાણાં ક્યાં રોકવાં એની ચર્ચા થઈ શકે એવી રકમ જ એકઠી થઈ શકતી નહોતી. આજે કદીક હું મારી નોકરીનાં વરસોનાં ઈન્‍કમ ટેક્સ સર્ટિફિકેટ જોઉં ત્યારે ખ્યાલ આવે છે કે કેટલો બધો ટેક્સ મેં કપાવા દીધો હતો. કેમ કે, ટેક્સ બચાવવા માટે જરૂરી નાણાંનું રોકાણ કરવું પડે. એ કરીએ તો ટેક્સ બચે, પણ એ લાવવાં ક્યાંથી?
જો કે, એનો કશો અફસોસ નહોતો કે નથી.
બાવીસ વરસ નોકરી કર્યા પછી અમારી કમ્પનીએ ત્રીજી વાર વી.આર.એસ. મૂકી અને મેં ઘરનાંને મળીને સ્વૈચ્છિક નિવૃત્તિ લઈને ચરિત્રલેખન ક્ષેત્રે પ્રવેશવાનો નિર્ણય કર્યો. એ વખતે મારી ઉંમર હતી 42 વર્ષ.
આ નિર્ણય જે દિવસે લીધો એ જ દિવસે મારા મોટાકાકાનું અવસાન થયેલું. એટલે પહેલાં મેં કામિની અને ઉર્વીશની સાથે એ ચર્ચા કરી. કામિની સાથે પહેલાં જ વાત થઈ ગયેલી, અને એણે કહી દીધેલું, 'તને ગમતું કામ કરવા મળતું હોય તો એ જ કર. પૈસાની ચિંતા ન કર. તું જે લાવીશ એમાં હું ઘર ચલાવીશ.' ઉર્વીશ સાથે વાત કરી એટલે એણે તરત જ કેટલાક મિત્રોને ફોન કરીને જાણ કરવા માંડી કે હવે હું પૂર્ણ સમયનું લેખન કરવાનો છું. હવે મમ્મી અને પપ્પાને જાણ કરવાની હતી. ત્યારે તેઓ મહેમદાવાદમાં જ, મોટાકાકાને ઘેર હતાં. મમ્મીને વાત કરી. બધી વાત જણાવી. એમણે જે રીતે પોતાનું જીવન આર્થિક તંગીમાં વીતાવેલું એ જોતાં સહજપણે જ એમના મોંમાંથી નીકળી શકત, 'પછી તારી આવકનું શું? એનું કશું વિચાર્યું છે? જે કરું એ વિચારીને કરજે, જેથી પાછળથી મુશ્કેલી ન પડે.' તેને બદલે એમણે એટલું જ કહ્યું, 'બહુ સરસ.' એ પછી પપ્પાને જાણ કરવાની હતી. પપ્પાને લાંબુંપહોળું સમજાવવા ગયો કે એ પછી હું આ રીતે કામ કરીશ અને આ રીતે મને કામ મળશે..વગેરે. પપ્પાએ પણ એટલું જ કહ્યું, 'સરસ. સરસ. તું ઘેર ક્યારથી રહેવાનો?' મેં કહ્યું, 'બસ, આવતા મહિનાથી.' એ રાજી થઈ ગયા. મને કામ મળશે કે કેમ, નિશ્ચિત નોકરીમાંથી આર્થિક અનિશ્ચિતતા તરફ લઈ જતું એ પગલું હતું, પણ એમને એ વાતનો રાજીપો હતો કે હવે હું ઘેર રહી શકીશ.
હું આમ કરું ને તેમ કરું એવી કશી અપેક્ષા એમણે સેવી જ નહોતી. બસ, મને ગમતું કામ કરું એ જ અપેક્ષા હશે. એવું કદી શબ્દોમાં નથી કહ્યું તો પણ. આથી મારું કોઈ પણ પુસ્તક બહાર પડે, અને એનો ક્યાંક કાર્યક્રમ યોજાય તો મને ભાગ્યે જ એમ થાય કે આ વખતે પપ્પા કે મમ્મી હોત તો કેટલું સારું થાત!
'સંતાનમાં વિશ્વાસ મૂકવો', 'એને એના રસ્તે ચાલવા દેવું' આવી બધી બાળઉછેરની કોઈ થિયરીટીકલ વાતો તેમણે વાંચી નહોતી કે આસપાસમાં કોઈને ત્યાં એવું જોયું નહોતું. એટલે એમના આવા અભિગમ બાબતે આજેય વિચારું છું ને મને નવાઈ લાગે છે. અમુક તબક્કા પછી મારાં સંતાનો શચિ અને ઈશાન બાબતે મારે શું કરવું એ સવાલ મને જરાય મૂંઝવતો નથી કે નહોતો. પણ મનમાં કદાચેય એ ઊભો થાય તો એનો જવાબ મને આ ઘટનામાંથી મળી જાય છે.
માતાપિતા આપણને શું આપતા ગયાં છે એ સમજતાં ઘણી વાર આખી જિંદગી લાગતી હોય છે. અને આપણે એ ભૂમિકામાં આવીએ ત્યારે વધુ તીવ્રપણે એ અનુભવાય છે.
(ગઈ કાલે પપ્પાની જન્મતારીખ હતી એ ફેસબુકે મેમરીમાં દેખાડ્યું. એ નિમિત્તે આટલી વાત.)

Friday, October 2, 2026

શૌક-એ-સફર કો સાથ લિયા ઔર ચલ પડે

વર્ષ 2016નો એ ચોક્કસ દિવસ યાદ નથી, પણ થયેલી વાતચીત બરાબર યાદ છે. વડોદરા ખાતે આવેલા સરદાર ભવનમાં 'ગ્રંથગોષ્ઠિ' નામે ઊપક્રમ નિયમીતપણે ચાલી રહ્યો છે, જેમાં દર મહિનાના પહેલા અને ત્રીજા શનિવારે નિમંત્રીત વક્તાઓ કોઈ એક પુસ્તક પર વાર્તાલાપ આપે છે. મૂળ કવિ હસિત બૂચે તેનો આરંભ કરેલો. હવે મોહનભાઈ બારોટ, અમરીશભાઈ કોન્ટ્રાક્ટર અને બીજા મિત્રો તેની સાથે સંકળાયેલા છે. આ ઉપક્રમ અંતર્ગત 'રાગ દરબારી' વિશે મારો વાર્તાલાપ હતો. કદાચ જુલાઇ કે ઓગસ્ટનો મહિનો હશે. આમાં મુખ્ય કાર્યક્રમ પછી થતી અનૌપચારિક વાતચીત અને સ્નેહમિલન બહુ આનંદદાયક બની રહેતાં હોય છે. એ વખતે મિત્ર અમરીશભાઈ સાથે અમે વાર્તાલાપ પૂરો કર્યા પછી વાતે વળગેલા. એમાં કશીક વાત નીકળી એટલે અમરીશભાઈએ કહ્યું, 'તમારે બીજો કોઈ કાર્યક્રમ કરવો હોય તો પણ જણાવજો.' તેમને શું અભિપ્રેત હતું એ ખ્યાલ નથી, પણ મને શું સૂઝ્યું કે મેં કહ્યું, 'મારી પાસે ગાંધીજીનાં ઘણાં કાર્ટૂન છે. એનું કંઈક કરીએ.' તેમણે ઉત્સાહથી પૂછ્યું, 'એનું પ્રદર્શન?' મેં કહ્યું, 'ના. એની રજૂઆત.' એમણે તરત જ કહ્યું, 'આ બીજી ઓક્ટોબર, ગાંધી જયંતિએ રાખીએ.' મેં હા પાડી. એ પછી અમે છૂટા પડ્યા, પણ હું રીતસરનો ધંધે લાગ્યો. મેં કહેતાં તો કહી દીધું કે કાર્યક્રમ કરીએ, પણ એમાં શું કરવાનું? કયાં કાર્ટૂન બતાવવાનાં? એના માટે શી વ્યવસ્થા કરવાની? આવા બધા સવાલો ઊભા થતા ગયા. અને એના જવાબ હું મારી રીતે મેળવતો ગયો.

સૌ પ્રથમ મેં ગાંધીજી વિશેનાં કાર્ટૂનોને વિષયવાર વિભાજીત કર્યા. એ પછી વિષયવાર ગોઠવતો ગયો. આમ એક ઢાંચો તૈયાર થતો ગયો. એમાં રોજેરોજ હું ફેરબદલ કરતો રહેતો. એમાંનાં અનેક કાર્ટૂન મારા અંગત સંગ્રહમાંનાં હતાં, તો ઘણાં ઈન્ટરનેટ પરથી પણ મેળવેલાં હતાં. એટલું સ્પષ્ટ હતું કે એને ઠાલવી દેવાનાં નહોતાં. પણ દર્શકોને રસ પડે એ રીતે રજૂ કરવાનાં હતાં.
આનું માર્ગદર્શન તો કોણ આપે? એટલે જાતે જે જાતે જ મથામણ કરતા રહીને એ કામ આગળ વધતું ગયું. કાર્યક્રમની તારીખ નજીક આવી એમ મારો ઉત્સાહ પણ વધ્યો અને એક જાતનો સંતોષ પણ થયો કે કાર્યક્રમ સ્તરનો બન્યો હતો. જો કે, એમાં ખરેખર કેટલો સમય જશે એનો અંદાજ નહોતો આવ્યો. આથી મેં પચાસેક કાર્ટૂન રાખેલાં.
આખરે એ દિવસ આવ્યો. વડોદરાના કારેલી બાગમાં આવેલા વેલચંદ બેન્કર હોલમાં 2 ઓક્ટોબર, 2016ની સવારે એ કાર્યક્રમ ગોઠવાયો. અનેક લોકો એમાં હાજર હતા. ગાંધીજીના જીવન અને કાર્યને કાર્ટૂનિસ્ટોની નજરે નિહાળવાનો ઉપક્રમ સૌને નવિન લાગ્યો, કેમ કે, એ હતો પણ નવિન જ.
એ પછી આવા કાર્યક્રમની દિશા ખૂલી. ખાસ કશા પ્રચાર વિના આ કાર્યક્રમનું આયોજન થતું ગયું. ક્યાંક મને વક્તવ્ય માટે બોલાવે તો હું વક્તવ્યને બદલે આ કાર્યક્રમ સૂચવતો. તેમાં જરૂર હતી માત્ર પ્રોજેક્ટર અને પડદાની, જે હવે સહેલાઈથી ઉપલબ્ધ હોય છે.
શાળા, કોલેજ, સંસ્થા વગેરેમાંથી આમંત્રણ આવતું ગયું અને હું એ સ્વીકારતો ગયો. દરેક વખતે કાર્ટૂનની પસંદગી બદલતો, વિભાગ બદલતો, જેથી મને એકવિધતા ન જણાય. આમ ને આમ, પાંચેક વરસ ચાલ્યું. એવામાં એક નવો ફણગો ફૂટ્યો.
ગુતાલની સરકારી શાળાના સન્નિષ્ઠ શિક્ષકમિત્ર પારસ દવેએ આ કાર્યક્રમ પોતાને ત્યાં કરવા આમંત્રણ આપ્યું. મને પહેલી વાર થયું કે વિદ્યાર્થીઓને કાર્ટૂન દ્વારા સીધેસીધા ગાંધીજી પાસે લઈ જઈએ એના કરતાં પહેલાં તેમને કાર્ટૂનકળાનો પરિચય કરાવીએ. પારસને મેં આ સૂચન કર્યું અને તેમણે હોંશભેર એ સ્વીકાર્યું. એ રીતે પહેલવહેલી વાર કાર્ટૂનકળાના પરિચય અને આસ્વાદનો કાર્યક્રમ તૈયાર કર્યો. એ પણ પહેલવહેલી વાર જ હતો, એટલે શક્ય તમામ બાબતોનો તેમાં સમાવેશ કર્યો, અને એ ધ્યાન રાખ્યું કે કાર્યક્રમ એકેડેમિક નહીં, પણ માહિતીપ્રદ, છતાં મનોરંજનકેન્દ્રી બની રહે.
ત્યારે ખબર નહોતી કે આ કેડી પણ આગળ જતાં રસ્તો બનવાની છે. 2023માં મિત્રદંપતિ કબીર ઠાકોર અને નેહા શાહે 'સ્ક્રેપયાર્ડ'માં ગાંધીજીનાં કાર્ટૂન વિશેનો કાર્યક્રમ કરવા આમંત્રણ આપ્યું ત્યારે તેમને મેં કહ્યું, 'એ સિવાય પણ ઘણા વિષયો છે.' કબીરભાઈએ તત્ક્ષણ કહ્યું, 'તો પછી સિરીઝ કરીએ.' આમ શરૂ થઈ 'કહત કાર્ટૂન...' શ્રેણી. દર મહિને અલગ અલગ વિષય, એને લગતાં કાર્ટૂન, અને એને શોધવાની, ગોઠવવાની મથામણ. સતત દસ મહિના સુધી એ ચલાવી અને ત્યાંના સજ્જ શ્રોતાગણને કારણે મને અનેક બિનપરંપરાગત વિષયો પર કામ કરવાની પ્રેરણા મળી. એ પછી હું દર્શકોના વર્ગ અનુસાર ખાસ વિષયનાં કાર્ટૂન પસંદ કરતો થયો.
આ કાર્યક્રમ ચાલતા રહ્યા, એમાં નડિયાદમાં મિત્ર પ્રો. હસિત મહેતા દ્વારા પત્રકારત્વની કોલેજ અને એમાં પત્રકારત્વનો અભ્યાસક્રમ આરંભાયો. તેમણે મને કાર્ટૂનને એક વિષય તરીકે ભણાવવાનું આમંત્રણ આપ્યું. આમ, વિદ્યાર્થીઓ સુધી આ માધ્યમે પહોંચાયું.
એ પછી નવજીવન, અમદાવાદમાં પત્રકારત્વનો અભ્યાસક્રમ શરૂ થયો ત્યારે મિત્ર કિરણ કાપૂરેનું 'ઊભું' આમંત્રણ રહેતું. અમદાવાદની અનેક મુલાકાત દરમિયાન નવજીવનના વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ કાર્ટૂનકળાનાં વિવિધ પાસાંની વાત કરવાની તક મળી.
ભાઈ પારસે કાર્ટૂન માણવાના કાર્યક્રમનું અને એ પછી ગાંધીજીનાં કાર્ટૂનોના કાર્યક્રમનું આયોજન કર્યું, પણ પછી કહે, 'અમારાં છોકરાંને કાર્ટૂન ચીતરતાં પણ શીખવો.' ચિત્રની મારી મર્યાદિત આવડત, પણ કાર્ટૂનકળામાં ઊંડી રુચિને કારણે એ આમંત્રણ સ્વીકારીને પહેલવહેલી વાર કાર્ટૂન ચીતરતાં શીખવાની નાનકડી કાર્યશાળા કરી. આ કેડી પણ આગળ વધી.
અમદાવાદસ્થિત એ.એમ.એ.ના મિત્ર પાર્થ ત્રિવેદીએ ત્યાં યોજાતા વેકેશન કોર્સમાં કાર્ટૂનની વર્કશોપનું બે વાર આયોજન કર્યું, અને એક જુદા જ વર્ગ સુધી પહોંચવાનો મોકો મળ્યો.
આ દરમિયાન 'વારેવા' માસિકનો આરંભ થયો. મિત્ર રાજુ પટેલે આગ્રહપૂર્વક (રાજુનો આગ્રહ દુરાગ્રહ કક્ષાનો હોય, પણ આપણને એમ જ લાગે કે એ વિનંતી કરી રહ્યા છે.) મને કાર્ટૂન ચીતરવાનું નિમંત્રણ આપ્યું. અને તેના પહેલવહેલા અંકથી તેમાં મારાં દોરેલાં કાર્ટૂન છપાતાં થયાં.
દરમિયાન એક વાર મુંબઈ મુલાકાત વખતે દીપકભાઈ દોશીને મળવાનું બન્યું. તેમણે 'નવનીત સમર્પણ' માટે 'કંઈક' લખવા મને જણાવ્યું. સાથોસાથ 'કાર્ટૂન વિશે' લખવું એમ પણ સૂચવીને મારી મૂંઝવણ દૂર કરી. એ રીતે 'નવનીત સમર્પણ'માં આરંભાયેલી કાર્ટૂન અંગેની માસિક શ્રેણી સળંગ ત્રણ વર્ષ ચાલી.
આમ, આજના દિવસે આ સફરે દસ વર્ષ સંપન્ન કર્યાં તેમાં કાર્ટૂનના ચાહકમાંથી આગળ વધીને રજૂઆત, અધ્યાપન, ચિત્રણ, લેખન તેમજ દોરતાં શીખવવાના ઉપક્રમોમાં સઘનપણે કામ થઈ શક્યું. ખરું કહું તો મારા ખાસ કશા પ્રયત્ન વિના. પ્રયત્નો કાર્યક્રમની તૈયારીના ખરા, પણ કાર્યક્રમ યોજાય એ માટેના નહીં. એવું નથી કે મેં ક્યાંય સામેથી કોઈને કહ્યું નથી. કહેવાય એવું હોય ત્યાં માત્ર જાણ કરી છે. દબાણ કે ફોલોઅપ નહીં. સહજપણે થાય એવું જ રાખ્યું છે.
કાર્ટૂનની રજૂઆતના કાર્યક્રમોનો સરવાળો આ દસ વરસમાં પચાસ આસપાસ પહોંચે છે. દસ વરસમાં મને જે સૌથી વધુ આનંદ મળ્યો તે એ કે કાર્યક્રમોને બહાને મને પોતાને વિવિધ કાર્ટૂનો જોવા-માણવાનાં મળ્યાં એ. (મારા બ્લોગ પર 'કાર્ટૂનકળા' શિર્ષક હેઠળ કાર્ટૂનસંબંધિત તમામ વિગતો મૂકેલી છે.)
કાર્ટૂનસફરનાં આ દસ વરસ તો સપાટી પર દેખાતો સમયગાળો છે. એનો આરંભ તો ક્યારનો થયો હતો- કદાચ ચૌદ-પંદરની વયે. કાર્ટૂન વિશેની પ્રાથમિક સમજ કદાચ પપ્પાએ આપેલી. આઈ.પી.સી.એલ.ક્લબમાં આવતાં વિવિધ અખબારોમાંથી એકઠાં કરેલાં કાર્ટૂનોને ઉર્વીશે સુવ્યવસ્થિત ગોઠવ્યાં. એ પછી 'ઈલસ્ટ્રેટેડ વીકલી'માં આવતા 'નેશનલ લેમ્પૂન'નાં કાર્ટૂનો પણ.
આ સફરમાં કામિની કાયમી સંગાથી, એમ સંતાનો શચિ અને ઈશાન પણ કાર્યક્રમમાં આવતાં રહે, અને નાનીમોટી ભૂમિકા નિભાવતાં રહે. સ્ક્રેપયાર્ડના કાર્યક્રમોનો કાયમી હમસફર પરેશ.
મુ. તરલાબહેન શાહ થકી કેટલાક એવા વિસ્તારની શાળાના વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ આ કાર્યક્રમ રજૂ કરવાનો મોકો મળ્યો, જે સામાન્ય સંજોગોમાં કદી મને ખ્યાલ ન આવત.
આ કાર્યક્રમોએ જુદી રીતે, પરોક્ષપણે મારું સતત ઘડતર કર્યું અને એ સતત ચાલતી પ્રક્રિયા છે.
કેડી માનીને ચાલુ કરેલી આ સફરમાં કેટલાય ફાંટા આવ્યા અને એ દરેક પણ રસ્તા જેવા બની રહ્યા એનો આનંદ. ઈન્ટરનેટને કારણે આ શોખ વધુ ઊંડો બની રહ્યો.
કાર્ટૂનના કાર્યક્રમના તમામ આયોજકોનો આભાર, કે જેમણે મને નિમંત્રીને આ કાર્યને પ્રોત્સાહન આપ્યું. આ સફરના હમસફરોનો આભાર ન મનાય, પણ એમના સાથે હોવાનો અહેસાસ અત્યંત આનંદ પમાડે છે.
હજી તો ઘણું વૈવિધ્યપૂર્ણ ખેડાણ આ ક્ષેત્રે કરવાનું છે.
મખમૂર સઈદીનો આ શેર થોડા ફેરફાર સાથે કહું તો:
रख़्त-ए-सफ़र में और कुछ नहीं था,
शौक़-ए-सफ़र को साथ लिया और चल पड़े।
(रख़्त-ए-सफ़र = સફરનો સામાન, शौक़-ए-सफ़र = સફરનો શોખ)

આજે 'વ્યંગ્યચિત્રોમાં ગાંધી' કાર્યક્રમની રજૂઆત. બરાબર દસ વરસ પહેલાં આ જ દિવસે પહેલો કાર્યક્રમ આપેલો.
બોરખડી શાળાની વિદ્યાર્થીનીઓ સમક્ષ રજૂઆત

સરકારી માધ્યમિક શાળા, ગુતાલના વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ રજૂઆત

ગુજરાત ઈન્સ્ટિટ્યૂટ ઓફ સિવિલ એન્જિનિયર્સ એન્ડ આર્કિટેક્ટના
સભ્યો સમક્ષ રજૂઆત

Monday, September 28, 2026

હસ તૂ હરદમ...

કાર્ટૂન લઈને વિવિધ શ્રેણીના, અલગ અલગ વયજૂથના દર્શકો સામે જવાની એક મજા છે. કાર્ટૂન આમ તો દૃશ્યકળા છે, પણ દરેક વયજૂથના, વિસ્તારના, સમુદાયના લોકો એનો પ્રતિભાવ અલગ અલગ રીતે આપતા હોય છે. આપણને એમ લાગે કે આ કાર્ટૂન સમજતાં એમને થોડી વાર લાગશે, તો એ લોકો એને તરત જ સમજી જતાં હોય છે. એમ ઝટ સમજાતાં કાર્ટૂનમાં ક્યારેક વિગતે વાત કરવી પડતી હોય છે. આ અનુભવ વધુ એક વાર આજે પુનરાવર્તિત થયો.


વડોદરાના નાગરવાડા ખાતે આવેલી 'એમ.ઈ.એસ.' (મુસ્લિમ એજ્યુકેશન સોસાયટી)ની હાઈસ્કૂલના વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ આજે 'કહત કાર્ટૂન' લઈને જવાનું બન્યું. આ શાળાના આચાર્ય શકીલભાઈ પઠાણ અમારા મહેમદાવાદના, એટલું જ નહીં, અમારા પ્રિય શિક્ષક પઠાણસાહેબ(હનીફ 'સાહિલ')ના દીકરા. ઘણા વખતથી તેમનું આમંત્રણ ઊભું હતું. આખરે આજે એ મુહૂર્ત આવ્યું. અગાઉ એક આંતરશાળા સ્પર્ધામાં મિત્ર રાજેશ દાણી આ શાળામાં નિર્ણાયક તરીકે ગયેલા અને બહુ પ્રસન્ન થયેલા. આ શાળામાં તમામ વિદ્યાર્થીઓ મુસ્લિમ સમુદાયના છે. સહશિક્ષણની શાળા છે. પડી શકે એટલી તમામ મુશ્કેલીઓ અહીં છે, અને એને પહોંચી વળવાના પડકાર શકીલભાઈ અને એમની હોંશીલી ટીમ ઊઠાવી રહી છે. એટલે આજે પહેલી વાર તો વિદ્યાર્થીઓને કેવળ કાર્ટૂનના માધ્યમથી પરિચીત કરવા એમ નક્કી થયું. એ મુજબ આઠમા અને નવમા ધોરણનાં વિદ્યાર્થીઓ માટે આ કાર્યક્રમ રખાયો.

સવારે સાડા અગિયારે અમે પહોંચી ગયા. ઈશાને રબ્બાણીસાહેબની સાથે જઈને એસેમ્બલી હૉલમાં પ્રેઝન્ટેશન ગોઠવવાની તૈયારી કરી. કામિની અને હું શકીલભાઈ સાથે બેઠા. એ દરમિયાન તેમના વિવિધ વિષયોના શિક્ષકોનો તેમણે પરિચય કરાવ્યો.
હારબંધ ગોઠવાઇ ગયેલાં વિદ્યાર્થીઓ અને વિદ્યાર્થીનીઓ
ઊપર બધું ગોઠવાઈ ગયું હોવાનો સંદેશ મળ્યો એટલે અમે ત્રણ-ચાર દાદર ચડીને છેક ઊપર આવેલા એસેમ્બલી હોલમાં પહોંચ્યા. પ્રાર્થના-પરિચય-સ્વાગતાદિ ઔપચારિકતાઓ ઝડપથી પતાવીને કાર્યક્રમ શરૂ કર્યો. શકીલભાઈ બિલકુલ પાછળની હરોળમાં જઈને ગોઠવાયા.
પહેલાં તો કાર્ટૂન એટલે શું, અને શું નહીં, એનો આછો અંદાજ અને પછી વારાફરતી વિવિધ વિષયનાં કાર્ટૂન. એક પછી એક કાર્ટૂન પડદા પર આવે કે નવેસરથી હસવાના અવાજ સંભળાય. બસ, એ અવાજ જ કહી આપે કે કાર્યક્રમમાં સૌને કેવો રસ પડી રહ્યો છે.
કાર્યક્રમ દરમિયાન
એકાદ કલાકના આ કાર્યક્રમ પછી સવાલજવાબ રાખેલા. એમાં પણ આ શાળાના ચિત્રશિક્ષક શોએબભાઈ પોતે કાર્ટૂનના ચાહક નીકળ્યા. તેમણે જણાવ્યું કે એમનાં દોરેલાં કાર્ટૂનોનું પ્રદર્શન તેઓ કરી ચૂક્યા છે. 'ધ હિન્દુ'ના કાર્ટૂનિસ્ટો કેશવ અને સુરેન્‍દ્રના તેઓ ચાહક છે. આ જાણીને સુખદ આશ્ચર્ય થયું. કેમ કે, અત્યાર સુધી કાર્ટૂનમાં રસ ધરાવતા લોકો મોટે ભાગે આર.કે.લક્ષ્મણ કે મારિયોથી આગળ ભાગ્યે જ વધતા જણાયા છે. તેમણે સરસ પ્રતિભાવ આપ્યો.
વિદ્યાર્થીઓ વતી પણ થોડા સવાલ પૂછાયા. પણ સૌ વિદ્યાર્થીઓએ ઈચ્છા વ્યક્ત કરી કે આવો કાર્યક્રમ ફરી કરવો. ફરી આવવાના વાયદા સાથે અમે છૂટા પડ્યા.
કાર્યક્રમ પછી પ્રતિભાવ આપતા અને
સવાલ પૂછતા શોએબભાઈ, (વચ્ચે) શકીલભાઈ
એ પછી શાળાસંકુલની ટૂંકી મુલાકાત, વિવિધ પ્રવૃત્તિઓની એક ઝલક નિહાળી. એ જોઈને બહુ આનંદ થયો કે આખી ટીમ કશી ફરિયાદ કરવાને બદલે હોંશપૂર્વક વિદ્યાર્થીઓને સાંકળતા વિવિધ ઉપક્રમ સતત યોજતી રહે છે. શકીલભાઈ સાથે મહેમદાવાદની, પઠાણસાહેબની યાદો તાજી કરી. ફરી મળવાના વાયદા સાથે અમે વિદાય લીધી ત્યારે વધુ એક વાર આ પ્રકારના કાર્યક્રમમાં થતી અનુભૂતિ ઘેરી થઈ કે દરેક કાર્યક્રમ આપણને કશુંક ને કશુંક શીખવતો જાય છે.
(તસવીરો: ઈશાન)

Friday, September 25, 2026

પુસ્તકમેળે...

છેલ્લા થોડા વખતમાં શાળાઓ સાથે, શાળાના શિક્ષકો અને સંચાલકો સાથે મળવાનું વધતું રહ્યું છે, અને તેને કારણે અત્યાર સુધી જે સૃષ્ટિને એક તરફથી જોઈ હતી, એની બીજી બાજુનો પરિચય થતો રહ્યો છે. શાળાઓ દ્વારા યોજાતા વિવિધ ઉપક્રમના સાક્ષી, નિમિત્ત કે સહભાગી બનવાની તક મળતી રહી છે, અને તેના હજી સુધી થયેલા અનુભવો ઘણા ઉત્સાહજનક રહ્યા છે.

આજે આવા જ એક ઉપક્રમના સાક્ષી બનવાનું થયું. વડોદરાના વાઘોડિયા રોડ પર આવેલી 'એમિકસ ઈન્ટરનેશનલ સ્કૂલ' આમ તો ભરૂચની 'એમિટી સ્કૂલ'ની ભગિની સંસ્થા. આ શાળાનું સંચાલન ઉત્પલભાઈ શાહ કરી રહ્યા છે, અને તેની સાવ શરૂઆતમાં તેની મુલાકાત લેવાનું બનેલું. અહીંનાં અતિ ઉર્જાવંત આચાર્યા ડૉ. હેમા અભિરૂપ સાથે એ પછીની બે-ત્રણ મુલાકાત ઊપરાંત પરોક્ષ રીતે સંપર્ક પણ ખરો.

હેમાબહેને જાણ કરી કે શાળામાં પહેલી જ વાર પુસ્તકમેળાનું આયોજન થઈ રહ્યું છે, અને તેનું ઉદ્‍ઘાટન મારે કરવું. મારે વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ કંઈક બોલવું પણ ખરુંં. વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ વક્તવ્યની વાત આવે એટલે હું મારી જાતને જ દયામણા ચહેરે શ્રોતાઓની વચ્ચે, વિદ્યાર્થી સ્વરૂપે બેઠેલો કલ્પી લઉં. જો કે, હેમાબહેને મારી આ મૂંઝવણ પામી લઈને ધરપત આપતાં કહ્યું કે ત્રણ-ચાર મિનીટ જ બોલજો. આ જાણીને હાશ થઈ.
સવારના દસ વાગ્યાનો સમય હતો. એટલે અમે સમયસર પહોંચી ગયાં. મારી સાથે કામિની અને ઈશાન પણ હતા. એનસીસીના વિદ્યાર્થીઓએ બેન્ડ વગાડીને અમારું સ્વાગત કર્યું અને અમને કોન્ફરન્સ રૂમ સુધી દોરી ગયા. આ બેન્ડમાં મેં પહેલી વખત બેગપાઈપ વાગતી જોઈ(સાંભળી). એ પછી સૌ સાથે ઔપચારિક પરિચય અને અમે પુસ્તકમેળો જ્યાં યોજેલો એ હોલ તરફ જવા નીકળ્યાં.
પ્રવેશદ્વારે સ્વાગતથી અંદર સુધી દોરી
જવાની વિધિ (તસવીર: ક્રિશ્ના શર્મા)
વિદ્યાર્થીઓએ પુસ્તકમેળાને અનુરૂપ કલાકૃતિઓ પણ તૈયાર કરેલી. બે એક સેલ્ફી પોઈન્‍ટ પણ તેમણે બનાવેલા. પૂછતાં જાણવા મળ્યું કે અગાઉના દિવસોમાં વિદ્યાર્થીઓને આ સ્થળે 'બ્રાઉઝ' કરવા માટે મોકલવામાં આવેલા. સાથે તેમને એક 'વીશ લિસ્ટ' અપાયેલું. એમાં તેઓ પોતાને ગમતા પુસ્તકનું નામ અને કિંમત લખી શકે. જરૂર પડે તો પોતાનાં માતાપિતાને ફોન દ્વારા પુસ્તક પણ બતાવી શકે. અને પછીના દિવસે માતાપિતા આવે ત્યારે તેઓ એ પુસ્તક ખરીદી શકે. આ જાણીને બહુ સારું લાગ્યું.

પુસ્તકમેળા પહેલાંના દિવસોમાં વિદ્યાર્થીઓ
દ્વારા 'બ્રાઉઝિંગ' (તસવીર: સ્નેહલ શેઠ)
રીબન કાપીને વિધિવત રીતે પુસ્તકમેળાનું ઉદ્‍ઘાટન કર્યા પછી સ્વાગત, પરિચય વગેરેની ઔપચારિકતા અને એ પછી વક્તવ્ય હતું. એમાં ખાસ એ મુદ્દા પર ભાર મૂક્યો કે મોબાઈલ ફોન વિરુદ્ધ પુસ્તક જેવી કશી વાત નથી. બન્ને પોતપોતાને ઠેકાણે યોગ્ય છે. બન્ને અલાયદાં માધ્યમ છે, અને તેનું આગવું મહત્ત્વ છે.

રીબન કાપીને પુસ્તકમેળાનું ઉદ્‍ઘાટન,
ડાબે ઊભેલાં ડૉ. હેમા અભિરૂપ. (તસવીર: ક્રિશ્ના શર્મા)
આ ટૂંકા વક્તવ્ય પછી અમે પુસ્તકમેળાની મુલાકાત લીધી. વિવિધ પુસ્તકો, એને લગતી કલાકૃતિઓ, વિદ્યાર્થીઓએ બનાવેલાં પેપરવેઈટ, બુકમાર્ક વગેરે જોયાં. એ પછી કોન્ફરન્‍સ રૂમમાં ચા-નાસ્તો હતો. વિવિધ વિભાગીય વડા સાથે પરિચય અને વાતચીતનો આ સરસ સમય, અને એમિટીની આ સંસ્કૃતિથી હું પરિચીત. એટલે એનો આનંદ લીધો. વિવિધ મુદ્દે વાત થઈ.
ત્યાર પછી હેમાબહેનની સાથે અમે સમગ્ર શાળાના પરિસરની મુલાકાત કરી. સ્થાપત્યની રીતે બહુ મોકળું, કળાત્મક અને વિવિધ જરૂરિયાતોને સમાવતું સંકુલ મજાનું છે.

પુસ્તકમેળામાં (તસવીર: ક્રિશ્ના શર્મા)
ઉત્પલભાઈ આજે આવવા નીકળ્યા, પણ એમને એક કામ આવી જતાં તેઓ અધરસ્તેથી પાછા વળી ગયા. આમ છતાં ફોન પર અમારી વાત થઈ.

કાર્યક્રમ પછી સ્નેહમિલન (તસવીર: ક્રિશ્ના શર્મા)
બે એક કલાકનો આ સમય બહુ આનંદદાયી રહ્યો.
વિદ્યાર્થીઓ પુસ્તક સાથે આ રીતે સંકળાશે એ જાણીને ખુશી થઈ. આવા વિભિન્ન કાર્યક્રમો યોજાતા રહે એવી શુભેચ્છા અને એ યોજવા બદલ શાળા પરિવારને અભિનંદન.

Monday, September 14, 2026

કુકેરીમાં વાત કાર્ટૂનકળાની

રવિવાર સાંજથી સોમવાર બપોર (6 અને 7 સપ્ટેમ્બર) સુધી કુકેરીમાં રોકાણ હતું અને પરિમલભાઈ, પ્રતિભાબહેન તેમજ બીજા મિત્રો સાથે કામ અંગેની વાત કરવાની હતી. પણ મારી ઈચ્છા આ રોકાણ દરમિયાન વિદ્યાર્થીઓ સાથે સંવાદ કરવાની હતી. પરિમલભાઈને એ જણાવતાં તેમણે બહુ ઊલટભેર એ વ્યવસ્થા ગોઠવી આપી. વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ કાર્ટૂન અંગેનો કાર્યક્રમ રજૂ કરવું એમ નક્કી થયું. આઠમા અને નવમા ધોરણના વિદ્યાર્થીઓને ધ્યાનમાં રાખીને એની તૈયારી કરી હતી. પહેલાં વિદ્યાર્થીનીઓ સમક્ષ અને પછી વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ એમ કુલ બે કાર્યક્રમ સવારના ભાગે રાખવાનું આયોજન થયું.

અમારા આવાસની જવાબદારી પ્રીતિ ઐયરે સંભાળેલી. જમતાં જમતાં તેમની સાથે પણ વાતો થઈ. એમ પછીના દિવસના કાર્યક્રમ અંગે સંબંધિત વિભાગના આચાર્યો સાથે કોન્‍ફરન્‍સ કોલ પર ચર્ચા થઈ.
બીજા દિવસે સવારના સાડા આઠ આસપાસ અમે પહોંચી ગયાં. કાર્ટૂનકળાનો આરંભિક પરિચય મળી રહે એ મુખ્ય હેતુ સાથે કાર્યક્રમ આરંભાયો અને લગભગ એક-સવા કલાક ચાલ્યો. જો કે, ખરી મઝા કાર્યક્રમ પછીના સવાલ-જવાબની રહી. કાર્ટૂનમાં તો સૌને મઝા આવેલી એ પૂછવાની જરૂર નહોતી, કેમ કે, કાર્યક્રમ દરમિયાન કાને પડતા હાસ્યના અવાજો જ એનું પ્રમાણ હતાં. આથી મને એમ હતું કે વિદ્યાર્થીનીઓ કાર્ટૂનકળા વિશે સવાલ પૂછશે. એને બદલે તેમણે મારા વિશે સવાલો પૂછ્યા.
કાગળની મસ્ત કલાકૃતિ દ્વારા સ્વાગત

વિદ્યાર્થીનીઓ સમક્ષ કાર્ટૂનની રજૂઆત

કાર્યક્રમના આરંભે અપાયેલા મારા ઔપચારિક પરિચયમાં જે કંઈ બાકી હતું એ બધું વિદ્યાર્થીનીઓએ પૂછી લીધું. જેમ કે, એક વિદ્યાર્થીનીએ પૂછ્યું, 'તમને કાર્ટૂનમાં ક્યારથી રસ પડવા લાગ્યો?' મારી સાથે કામિની અને ઈશાન આવેલાંં. તો એક વિદ્યાર્થીની કહે, 'તમારી ટીમનો પરિચય કરાવો.' આવા તો અનેક સવાલો તેમણે કુતૂહલવશ પૂછ્યા, જેના જવાબ આપવાની મજા આવી અને વધુ એક વાર એ બાબત શીખવા મળી કે આ પ્રકારના કાર્યક્રમમાં આગોતરી ધારણા બાંધી લેવાથી દૂર રહેવું. અને પૂછાતા તમામ સવાલના જવાબ શક્ય એટલી પ્રામાણિકતાથી આપવા.
વિદ્યાર્થીનીઓ સમક્ષના કાર્યક્રમ પછી પંદરેક મિનીટનો બ્રેક હતો. અને હવે જવાનું હતું વિદ્યાર્થીઓ પાસે. જવાબો આપવામાં, પાત્રો ઓળખવામાં વિદ્યાર્થીઓ વધુ બોલકા લાગ્યા.

વિદ્યાર્થીઓ સમક્ષ કાર્ટૂનની રજૂઆત
કાર્યક્રમ પછી રસ ધરાવતા વિદ્યાર્થીઓ સાથે વાતચીત

કાર્યક્રમમાં તેમને મજા આવી, એટલે મનેય મજા આવી. અને એ પછીના સવાલજવાબના દોરમાં પણ વિવિધ સવાલો પૂછાયા. ખાસ તો, કાર્યક્રમ પૂરો થયા પછી અમે નીકળી રહ્યાં હતાં ત્યારે ત્રણેક વિદ્યાર્થીઓ મળવા આવ્યા. એમને ચિત્રકળામાં રસ હતો અને તેઓ કંઈક પૂછવા માગતા હતા. ઊભા ઊભા જ એ સૌની સાથે નિરાંતે વાત કરીને એમની પૃચ્છા સંતોષી. એ પછી અમારે પ્રતાપનગર જવા માટે નીકળવાનું હતું.
વિવિધ વિસ્તારના વિદ્યાર્થીઓ સાથે આ પ્રકારે યોજાતા સંવાદ ખરેખર તો આપણી ખુદની સમજણને ઘડતા રહે છે, માંજતા રહે છે એવી અનુભૂતિ વધુ એક વાર થઈ.
આ સમગ્ર ઉપક્રમનું આયોજન સહજતાથી ગોઠવી આપવા બદલ પરિમલભાઈ, પ્રતિભાબહેન તેમજ સંબંધિત વિભાગના આચાર્યો અને શિક્ષકોનો આભાર.

(તસવીરો: ઈશાન કોઠારી)

Wednesday, September 9, 2026

શબ્દનાં સગાંની મુલાકાતે (2)

આવું શિર્ષક જરા વધુ પડતું રોમેન્ટિક કે આદર્શ લાગી શકે. પણ આ બે દિવસમાં એનો બરાબર અનુભવ થયો. જાતને મેં સવાલ પૂછ્યો કે આ સહુ સાથેનો મારો સંબંધ બંધાયો શી રીતે? જવાબ આ હતો.

એમિટી સ્કૂલ, ભરુચથી અમારો મુકામ હતો વાપિ. પણ વચ્ચે એકાદ કલાક અમે પ્રિય બકુલાબહેનને મળવાનું નક્કી કરેલું. બકુલાબહેન સાથે આમ તો પરોક્ષ પરિચય ખરો, પણ પ્રત્યક્ષ પરિચય મહેન્દ્ર દેસાઈની જીવનકથા લખવા નિમિત્તે ભાનુબહેન દેસાઈ દ્વારા થયો. ત્યારથી લઈને આજ સુધી તેમની સાથે નિયમીતપણે અનિયમીત સંપર્ક રહ્યો છે. કામિની અને ઈશાન તેમને મળે એવી મારી ખાસ ઈચ્છા, કેમ કે, કામિનીએ તેમની સાથે ફોન પર વાત કરેલી છે, પણ મળવાના સંજોગો ઊભા થયા નહોતા.

બકુલાબહેન સાથે 
બકુલાબહેનને ત્યાં અનૌપચારિક ગોષ્ઠિ થઈ. તેમનું આતિથ્ય માણ્યું. એ જ સમયે મારે એક અરજન્ટ કામ આવી ચડતાં મેં એને ન્યાય આપ્યો. ત્યાં સુધી કામિનીએ અને બકુલાબહેને ગપ્પાંગોષ્ઠિ કરી. છેલ્લે છેલ્લે હું પણ જોડાયો. આ મુલાકાતની બહુ મધુર યાદગીરી લઈને અમે ત્યાંથી વાપિ જવા નીકળ્યાં.
****
આ લેખમાળાની પ્રથમ કડીમાં પ્રો. રાવજીભાઈ પટેલ 'મોટા'ના પુસ્તક અને તેના થકી થયેલા રણછોડભાઈ શાહના પરિચયની વાત લખી હતી. હવે આ જ પુસ્તકે મને કેવા સંબંધ સંપડાવી આપ્યા એની વધુ વાત.
કુકેરી ગામનાં ડાહીબહેન પરમાર વિશે મેં અગાઉ જણાવેલું, જેમનો પરિચય મને આ જ પુસ્તક થકી થયેલો. (ડાહીબહેન વિશેનો લેખ અહીં વાંચી શકાશે.)
માંડ ચારેક વરસના પરિચય અને ફક્ત એક જ વખતની રૂબરૂ મુલાકાત પછી ડાહીબહેને અણધારી વિદાય લીધી. પણ એ સંબંધનો અંત નહીં, સંબંધસૃષ્ટિનો આરંભ હતો. તેમની વિદાય પછી એક રિવાજ લેખે, તેમના પતિ ચંદ્રસિંહ પરમાર વર્ષમાં ચાર-પાંચ વખત, ખાસ કરીને તહેવારો પર નિયમિતપણે ફોન કરતા અને શુભેચ્છા પાઠવતા તેમજ બધાંની ખબરઅંતર પૂછતાં. 2020માં દીકરી શચિના લગ્નપ્રસંગે તેમના પુત્ર રાજેન્દ્રભાઈ દિલ્હીથી સીધા જ સુરત ઊતરીને ખાસ હાજરી આપવા આવેલા. તો તેમનાં દીકરી- જમાઈ પ્રતિભાબહેન અને પરિમલભાઈ પણ વચ્ચે વચ્ચે ફોન પર વાત કરતાં. એ અગાઉ 2019 માં મારું પુસ્તક 'ગુર્જરરત્ન' ડાહીબહેનને અર્પણ કર્યું ત્યારે તેમનાં સંતાનો- રાજેન્દ્રભાઈ, પ્રતિભાબહેન અને ઉર્વશીબહેન તો ખરાં જ, ડાહીબહેનના ભાઈઓ - રણછોડભાઈ અને ઉમેદસિંહભાઈનો પણ ફોન આવ્યો હતો. આમ, જાણે કે એ મારો જ વિસ્તૃત પરિવાર હોય એમ લાગેલું.
સિલવાસ ખાતે: (ડાબેથી) કાવ્યા, કુંતલબહેન, રાજેન્દ્રભાઈ,
કામિની, બીરેન અને ચંદ્રસિંહકાકા (તસવીર: ઈશાન)

હસીખુશીની પળો: (ઉભેલાં ડાબેથી) : રાજેન્દ્રભાઈ, કાવ્યા, કામિની,
 કુંતલબહેન, (બેઠેલાં ડાબેથી): બીરેન, ઈશાન, ચંદ્રસિંહકાકા
ચંદ્રસિંહકાકા હવે કુકેરી નહીં, પણ પુત્ર રાજેન્દ્રભાઈ સાથે સિલવાસ રહે છે. આથી વાપિના ટૂંકા રોકાણ દરમિયાન અમે તેમને મળવા જવાનું નક્કી કર્યું. રવિવારે સવારે અમે ત્યાં પહોંચ્યા અને બહુ ઉષ્માસભર રીતે મળ્યા. તેમને ત્યાં અમે કલાકેક ગાળ્યો, તેમનું આતિથ્ય માણ્યું અને જાતભાતની વાતો કરી. રાજેન્દ્રભાઈ, કુંતલબહેન અને દીકરી કાવ્યા સાથે ડાહીબહેન વિશે અને એ ઊપરાંત પણ ઘણી વાતો થઈ.
સાંજે અમારે કુકેરી પહોંચવાનું હતું, અને પ્રતિભાબહેન-પરિમલભાઈને ત્યાં ઊતરવાનું હતું. એ જ રીતે પછીના દિવસે એટલે કે સોમવારે નજીકના પ્રતાપનગર ખાતે રહેતા ડાહીબહેનના ભાઈ-ભાભી ઉમેદસિંહભાઈ અને ઉર્મિલાબહેનને મળવાનું હતું. ઉમેદસિંહભાઈના ખાસ આગ્રહ મુજબ અમારે એમને ત્યાં ભોજન લેવાનું હતું.
પ્રતિભાબહેન અને પરિમલભાઈની આ વિસ્તારમાં ચાલી રહેલી શૈક્ષણિક પ્રવૃત્તિઓ વિશે વિસ્તારથી લખવા વિચાર છે, એટલે અહીં માત્ર એનો ઉલ્લેખ કરીને આગળ વધું છું. તેમની દીકરી માલવીએ બહુ રસપૂર્વક ડાહીબહેન વિશેની વાતો સાંભળી. સ્વાભાવિક રીતે જ, એક 'બહારની' વ્યક્તિના દૃષ્ટિકોણનો તેને ખ્યાલ ન જ હોય. માલવી એટલી સંવેદનશીલ અને લાગણીભીની છે કે 'દાદી' વિશેની વાત સાંભળતાં અનાયાસે જ એની આંખો અનેક વાર ભીંજાઈ.

કુકેરી ખાતે: (ઊભેલાં ડાબેથી): પ્રતિભાબહેન, માલવી, કામિની,
(બેઠેલાં ડાબેથી): પરિમલભાઈ, ઈશાન, બીરેન. (તસવીર: પ્રીતિ ઐયર)
પ્રતિભાબહેન અને પરિમલભાઈને ત્યાં રાત વીતાવ્યા પછી બીજા દિવસે બપોરે ઉમેદસિંહભાઈને ત્યાં ઊપડ્યા. એ જ પ્રેમભર્યો આવકાર અને 'અઠવાડિયું રહેવા આવો'નો પ્રેમાગ્રહ. અમે રહેવા આવીએ તો અમારે કયા રૂમમાં ઊતરવાનું એ પણ તેમણે બતાવ્યું. ત્યાં પણ ચારેક કલાક અમે વીતાવ્યા અને અવનવી વાતો કરી. નેવુ વટાવી ચૂકેલા ઉમેદસિંહભાઈનું સ્વાસ્થ્ય એકદમ મજબૂત હતું.
ઉમેદસિંહભાઈ સાથે એક નાનકડા 'વહીવટ' વિશે વાત
બીજી તરફ વાંસદા રહેતાં ઉર્વશીબહેન સતત આગ્રહ કરતાં રહ્યાં કે અમે ત્યાં આવીએ. અમે ત્યાં જવા નીકળ્યા પણ ખરા. જો કે, એક નાનકડી અડચણ પેદા થતાં છેવટે અમારાથી જઈ ન શકાયું. અને અમે પાછા સુરતની વાટ પકડી.
આ બે દિવસનો અલગ અલગ સમય ડાહીબહેનનાં પરિવારજનો સાથે વીતાવ્યો. આ સંભારણું એટલું મધુર બની રહ્યું છે કે હજી મનમાં એની મિઠાશ પ્રસરેલી છે.
ફરી વાર એ જ સવાલ થાય છે. આ પરિવાર સાથે મારે સગપણ શું? અમે શી રીતે મળી શક્યાં? અને પહેલી મુલાકાતથી લઈને છેક આજ સુધી આટલો સ્નેહભાવ શી રીતે જળવાયેલો રહ્યો?
જવાબ એ જ. સગપણ શબ્દનું. અને સગાં શબ્દનાં. આવા સંપર્કો થતા રહ્યા છે, હજી થતા રહે છે, ત્યારે અનુભવાય છે કે લેખનક્ષેત્રે આવ્યો ન હોત તો શું આ શક્ય બન્યું હોત ખરું?

(સંપૂર્ણ) 

Tuesday, September 8, 2026

શબ્દનાં સગાંની મુલાકાતે (1)

મનુષ્યની જેમ પુસ્તકની પણ એક નિયતિ હોય છે. એ લખાતું હોય ત્યારે જુદું હોય, પ્રકાશન થાય ત્યારે જુદું હોય, અને વાચકના હાથમાં પહોંચે ત્યારે પણ જુદું હોય. આમ તો, વાચકના હાથમાં પુસ્તક પહોંચે અને એ વાંચીને તેનો પ્રતિભાવ લેખક સુધી પહોંચે તો વર્તુળ પૂરું થયું ગણાય- એમ હોવું જોઈએ. એમ કેટલા કિસ્સામાં થાય છે એ ન જાણીએ તો 'સુહાના ભરમ' ટકી રહે.

જુલાઈ, 2010માં પ્રકાશિત થયેલું, વડોદરાના પ્રો. રાવજીભાઈ પટેલ (મોટા) વિશે મેં લખેલું પુસ્તક મને અનેક રીતે ફળ્યું. એક વાર એક ફોન આવ્યો. "હું રણછોડ શાહ બોલું છું, ભરુચથી." મેં કહ્યું, "હા, બોલો." એ પછી રણછોડભાઈ જે બોલ્યા એનું તાત્પર્ય એ કે 'મોટા'ના હાથ નીચે તેઓ ગણિત ભણ્યા હતા, પણ તેમને મોટાના આ પાસા વિશે ખ્યાલ નહોતો. હવે =ઘણાં વરસોથી ભરુચમાં એમિટી નામની એક સ્કૂલ ચલાવે છે. એ પછીના વરસે તેમણે મને એમિટી સ્કૂલમાં, બારમા ધોરણના વિદ્યાર્થીઓના વિદાય સમારંભમાં નિમંત્રણ આપ્યું. વક્તવ્યની મને ખાસ ફાવટ નહીં, અને એ વિકસાવવાની રુચિ પણ નહીં. એક વાર તો મને થયું કે ના પાડી દઉં. પછી બીજો વિચાર આવ્યો કે લેખક તરીકે આ અનિવાર્ય બાબત રહેશે. એમ કોને કોને હું ના પાડીશ? એટલે મેં એ આમંત્રણ સ્વીકાર્યું. એ વર્ષ લગભગ 2011નું. બસ, ત્યારથી શરૂ થયેલો રણછોડભાઈ અને એમિટી સ્કૂલ સાથેનો સંબંધ હવે એ સ્તરે પહોંચ્યો છે કે જાણે એમિટીના બૃહદ પરિવારનો હું હિસ્સો ન હોઉં. એમિટી સ્કૂલના દસ્તાવેજીકરણનું પુસ્તક 'કેળવણીના કર્મયોગો' 2023માં પ્રકાશિત થયું એ અગાઉ ચાર-પાંચ વર્ષ ચાલેલી તેની લેખનપ્રક્રિયા દરમિયાન સમગ્ર એમિટી પરિવારની વધુ નિકટ આવવાનું બન્યું.

આ વરસે આવતા શિક્ષક દિન નિમિત્તે એમિટીમાંથી આમંત્રણ આવ્યું કે અમારા શિક્ષકો સમક્ષ 'મોટા' વિશે વાત કરવી. આ તો ગમતી વાત. જો કે, મેં એમ પણ સૂચવ્યું કે હું મારી વાત કરું એ અગાઉ રણછોડભાઈ પોતે પોતાની નજરે 'મોટા' વિશે વાત કરીને પૂર્વભૂમિકા બાંધે અને એ પછી હું મારી વાત કરું.
એમ આખો ઉપક્રમ ગોઠવાયો.
આ વખતે મારી સાથે કામિની ઉપરાંત ઈશાન પણ હતો. નિયત દિવસે સવારે અમે એમિટી પહોંચી ગયા. અહીં અડધો કલાક વહેલા પહોંચવાની એક લાલચ કાયમ રહે છે. મસ્ત ચા-નાસ્તા સાથે એમિટીના 'કોર ગૃપ' (વિવિધ વિભાગોના વડા) સાથે ગપસપનું આકર્ષણ મને હંમેશાં રહે છે. સરોજબહેન સદાય હસતાં, આગતાસ્વાગતા માટે તૈયાર હોય. તો તોરલબહેન પટેલ, રીનાબહેન તિવારી, સુબી મેડમ, સુનિતા મેડમ, નિવેદીતાબહેન ચટ્ટોપાધ્યાય (આ વખતે તેઓ નાદુરસ્ત તબિયતને કારણે આ ગપસપમાં નહોતાં, પણ કાર્યક્રમમાં હતાં) સાથે અનેક વિષયો છેડાય અને હાસ્યના અવાજ પણ સંભળાય. રણછોડભાઈની સાથે સંગીતાબહેન પણ હાજર હતાં, તો પ્રમેશબહેન મહેતાની વિદાય પછી તેમના ખાલી પડેલા સ્થાનનો અહેસાસ પણ થતો હતો.
ચા- નાસ્તા દરમિયાન 'ચેનલ નર્મદા'વાળા ઋષિ દવે અને બકુલભાઈ પટેલ પણ આવી ગયા. ગપસપ પછી કાર્યક્રમના સ્થળે અમે આવી પહોંચ્યા. દરમિયાન ભરુચનિવાસી મિત્ર દેવેન્‍દ્રસિહ ગોહીલ અને કાનન પણ આવી ગયાં. તો વક્તવ્ય દરમિયાન મિત્ર નીતિન ભટ્ટ પણ આવ્યા.
પ્રાર્થના પછી રીનાબહેન તિવારીએ પરિચય આપ્યો અને પ્રકાશભાઈ મહેતાએ સંચાલન સંભાળ્યું.

રીનાબહેન તિવારી દ્વારા વક્તા પરિચય

રણછોડભાઈ પોતાના શિક્ષક 'મોટા'ની વાત કરી રહ્યા છે.

સંકુલ નિયામક પ્રકાશભાઈએ એક નિષ્ઠાવાન વિદ્યાર્થીની જેમ આ પુસ્તકનું 'રીવીઝન' કર્યું હતું, એનો અહેસાસ કાર્યક્રમ દરમિયાન થતો રહ્યો. સ્વાગતાદિની વિધિ પછી રણછોડભાઈએ 'મોટા' વિશે વાત કરી, સાથે એ વાત પર ખાસ ભાર મૂક્યો કે જે રીતે 'મોટા'ને ત્યાં વિદ્યાર્થીઓ મળવા જતા હતા, એમ વિદ્યાર્થીઓ પોતાની પાસે આવે એવું શિક્ષક કેમ ન કરી શકે? એ જ રીતે, શિક્ષકોએ પણ 'આવા' લોકોને મળવું જોઈએ.
મારા વક્તવ્યને મેં ત્રણ ભાગમાં વિભાજીત કરેલું. એ મુજબ, પહેલાં 'મોટા' કોણ અને શું હતા એની વાત કરી, એ પછી પુસ્તકલેખનની પ્રક્રિયા અને મને એમાં નડેલી મૂંઝવણ વિશે જણાવ્યું, તેમજ છેલ્લે એ પુસ્તકની ડિઝાઈન અંગે પણ વિગતવાર વાત કરી. આ પુસ્તકલેખનનો યોગ જેમના થકી પ્રાપ્ત થયો એ બિપીનભાઈ શ્રોફને યાદ કર્યા.

મોટા વિશે અને પુસ્તક વિશે વાત
એકાદ કલાકમાં આટલી વાત કર્યા પછી સવાલજવાબનો દોર શરૂ થયો. વિવિધ શિક્ષકોએ અલગ અલગ પ્રકારના સવાલ કર્યા. સવાલજવાબ બહુ રસપ્રદ બની રહ્યા, કેમ કે, વક્તવ્યમાં ન આવરી શકાઈ હોય એવી વાતો એમાં સમાવાઈ ગઈ. પ્રકાશભાઈ પણ વચ્ચે યોગ્ય પાદપૂર્તિ કરતા હતા.
આમ, સમગ્રપણે એક સરસ ઉપક્રમનો હિસ્સો બનવાનું બન્યું. એ પછી ભોજન દરમિયાન પણ ગપસપનો દોર લંબાયો.
સવાલજવાબના રસપ્રદ દૌર દરમિયાન

આમ, મોટા નિમિત્તે રણછોડભાઈ સાથે થયેલા પરિચયથી શરૂ થયેલું વર્તુળ એમિટી સ્કૂલમાં મોટા વિશેની વાત કરવા સાથે પૂરું થયું હોય એમ લાગ્યું.
ભોજન પતાવીને અમારે હવે દક્ષિણ ગુજરાત તરફ આગળ વધવાનું હતું, અને જેમને મળવાનું હતું એમાં યોગાનુયોગે 'મોટા'ના પુસ્તક થકી થયેલો અને વિસ્તરેલો પરિચય જ કારણભૂત હતો.

(તસવીર સૌજન્ય: અલ્પેશ પટેલ, એમિટી સ્કૂલ)

Monday, August 24, 2026

દો દિન કે લિયે 'કોઈ' ઈકરાર કર લે....સચ્ચા હી સહી

ગાંધીનગરની સરકારી વિનયન કોલેજમાં 21-8-26ને શનિવારની સવારે એક વિશિષ્ટ કાર્યશાળા યોજાઈ. આ કોલેજના ગુજરાતીના પ્રાધ્યાપક મહેશભાઈ અને અંગ્રેજીનાં હેતલબહેન દવે સાથે મૂળ વાત શરૂ થયેલી વક્તવ્ય માટેના નિમંત્રણથી, પણ વિદ્યાર્થીઓને વક્તવ્યના મૂઢ મારથી અધમૂઆ શું કામ કરવા? એમ વિચારીને અમે સૌએ ભેગા મળીને એવું કંઈક આયોજન વિચાર્યું કે જેમાં તેમની સાથે વાત અને વિચારવિમર્શ કરી શકાય. એ ચર્ચાની ફલશ્રુતિ એટલે આ કાર્યશાળા. મહેશભાઈએ આ વિષયની વાત થતાં જ એનું શિર્ષક આપી દીધું: "જીવનકથા લેખન: સ્વરૂપ, કાર્યપદ્ધતિ અને વ્યાવસાયિક તકો." સમય ફાળવાયો ત્રણેક કલાકનો. આમ તો, આટલો સમય ઓછો પડે, પણ વિદ્યાર્થીઓને આટલા સમયમાં આ ક્ષેત્ર વિશે જાણકારી મળે અને તેમના મનમાં જે સવાલો જાગે એના જવાબ આપી શકાય એટલા માટે આ સમયમર્યાદા નક્કી કરી. રસ ધરાવતા, વિવિધ કોલેજોના બત્રીસેક વિદ્યાર્થીઓ આમાં ઊપસ્થિત રહેવાના હતા. મારું એક સૂચન એવું હતું કે સ્થળ એવું પસંદ કરવું કે જ્યાં વર્તુળાકારે બેસી શકાય. એટલે કોલેજની લોનમાં જ એ ગોઠવાયું. અને મોરના ટહુકાના પાર્શ્વસંગીતની સમાંતરે આ કાર્યશાળા આરંભાઈ.

લગ્નવિધિમાં આમંત્રિતો માટે જેમ ભોજન મુખ્ય લક્ષ્ય હોય છે, છતાં અન્ય યંત્રવત વિધિઓમાં તેમણે હાજરી આપવી પડતી હોય છે. એ જ રીતે આ કાર્યશાળામાં મુખ્ય લક્ષ્ય સંવાદનું હોવા છતાં અમુક ઔપચારિકતાઓ નિભાવવાની હોય છે. એ ક્રમમાં પ્રાચાર્ય અમીતભાઈ સુતરીયા, સંયોજક ભદ્રેશભાઈ બ્રહ્મભટ્ટ તેમજ વિભાગધ્યક્ષ રમેશભાઈ દ્વારા ઔપચારિક વિધિ પછી વાતનો આરંભ થયો.
તમામ વિદ્યાર્થીઓ આર્ટ્સના હોવાથી ભાષાની બારીકીઓની વાત પણ એમના સુધી યોગ્ય રીતે પહોંચતી હતી. સાથોસાથ તેમના મનમાં જે પણ સવાલો થાય એ તેઓ પૂછતા જતા. આમ, ધીમે ધીમે રસ જામતો ગયો. વચ્ચે બ્રેક લીધો ત્યારે ખ્યાલ આવ્યો કે દોઢ કલાક વીતી ગયો છે.
બ્રેક પછી નવેસરથી વાતો ચાલુ થઈ. કેવા કેવા સવાલ ઊભા થાય, કેવા નાના પડકાર આવે, જે ત્યારે બહુ મોટા લાગે, મુશ્કેલીઓ, આગ્રહ અને દુરાગ્રહ કેવા કેવા થાય- આ બધી વાતો કહેવાતી ગઈ. આમાં મજા એ હતી કે મેં જ્યારે રજનીકુમાર પંડ્યા સાથે જીવનકથાલેખનનું કામ શરૂ કર્યું ત્યારે તેમની એક કાર્યપદ્ધતિ હતી. એ પછી અમે એમાં જરૂર મુજબ ફેરફાર કરતા ગયા. એટલે કોઈ તૈયાર, સેટ કરાયેલી થિયરીને બદલે અમે અમારી કાર્યપદ્ધતિમાંથી 'થિયરી ' (જો એમ કહેવાય તો) નિપજાવી હતી. એટલે વિદ્યાર્થીઓ કશો પણ સવાલ પૂછે તો એના જવાબમાં કોઈ ને કોઈ ઉદાહરણ લગભગ હોય જ. આને લીધે વાત વધુ સારી રીતે એમને સમજાતી. જીવનકથા લેખનની વિવિધ કાર્યપદ્ધતિઓ તો ખરી જ, સાથોસાથ એનો વ્યાવસાયિક દૃષ્ટિકોણ શો હોઈ શકે એની પણ વાત ઉદાહરણો સાથે થતી ગઈ.
હેતલબહેન દ્વારા 'ઔપચારિક' સ્વાગત
આમ તો મારો મુખ્ય કાર્યક્રમ વિદ્યાર્થીઓ સાથેની વાતચીતનો હતો, પણ પાછળ શ્રોતારૂપે બેઠેલા પ્રાધ્યપકમિત્રોને અનેક સવાલો થતા હતા. એટલે વિદ્યાર્થીઓના સવાલજવાબ પછી તેમણે પણ ઘણા સવાલ કર્યા, અને એના જવાબ આપવાના મેં પ્રયત્ન કર્યા.
હિન્દીના શ્રી મિરઝાસાહેબે વિસ્તારથી પ્રતિભાવ- કમ- પૂછપરછ કર્યાં. છેલ્લે શ્રી રતિલાલે આભારવિધિ કરીને કાર્યક્રમ સંપન્ન કર્યો. તેનો વધુ અનૌપચારિક દૌર એ પછી બગીચામાં જ આયોજિત ભોજન દરમિયાન ચાલ્યો.
છેલ્લે હું અમે નીકળતા હતા ત્યારે વિભાગાધ્યક્ષ રમેશભાઈ એક વિદ્યાર્થી સાથે કશીક વાત કરી રહ્યા હતા. એ વિદ્યાર્થીએ મને કંઈક પૂછવું હતું એમ કહીને તેમણે મને બોલાવ્યો. એમના હાથમાં એક નોટબુક હતી. એ નોટબુકમાં પેલા વિદ્યાર્થીએ આ બેઠક દરમિયાન ટપકાવેલી નોંધ હતી અને અમુક સવાલ. મને ઘડીભર થયું કે જે પૂછવું હોય એ વિદ્યાર્થી પૂછે ને? એમાં રમેશભાઈએ વચ્ચે રહેવાની ક્યાં જરૂર? પણ જરૂર હતી એ મને તરત જ સમજાઈ ગયું. એ વિદ્યાર્થીને વાચાની તકલીફ હતી. શ્રવણ એકદમ બરાબર હતું. આ કાર્યશાળાની ફળશ્રુતિરૂપે તેને એ પૂછવું હતું કે પોતાને વાચાની આવી મુશ્કેલી છે, તો પોતે જીવનકથાલેખન (વ્યવસાયલેખે) કરી શકે કે કેમ? તેની સાથે જરૂરી વાત કરી અને એ ચોક્કસ જ કરી શકે અને એના માટે અમુક કાર્યપદ્ધતિ અપનાવી શકાય એમ જણાવ્યું. આ વિદ્યાર્થીનો ઉત્સાહ મારા મનમાં અંકિત થઈ ગયો. મારે તો એને કહેવું હતું કે ભાઈ, કેવા કેવા લોકો, પોતાને એ ફાવે છે કે નહીં એ જોયાજાણ્યા વિના જીવનકથાઓ લખવાનું કામ લઈ લે છે. એ જો કરી લેતા હોય તો તારા જેવા જિજ્ઞાસુ અને મહેનતુ વિદ્યાર્થી કેમ ન કરી શકે? પણ એ સંવાદ મનોમન જ રાખીને અમે નીકળ્યા.
વિદ્યાર્થીઓ સાથે સંવાદ દરમિયાન
આ આખા ઉપક્રમમાં કામિની મારી સાથે જ હતી. તો મિત્ર યોગેન્દુભાઈ ચૌહાણ ખાસ હાજરી આપવા અને મળવા આવેલા. તેઓ શરૂઆતથી લઈને છેક સુધી બેઠા હતા, એટલું જ નહીં, કાર્યક્રમ પછી ચંદુભાઈ મહેરિયાના ઘર સુધી મૂકવા આવવાની માર્ગદર્શકની ફરજ પણ બજાવી. ચંદુભાઈ સાથે અલકમલકની વાતો કરીને સાંજે અમે પાછા આવવા નીકળ્યા.
કાર્યશાળા દરમિયાન
આવી કાર્યશાળા અને વિદ્યાર્થીઓ સાથેના સંવાદ પછી આંતરિક રીતે વધુ ને વધુ સમૃદ્ધ થવાતું હોય છે એવી અનુભૂતિ વધુ એક વાર થઈ.
આવી કાર્યશાળાઓ વ્યાવસાયિક તેમજ બિનવ્યાવસાયિક ધોરણે વધુ ને વધુ યોજવાની નેમ છે, કેમ કે, જે રીતે જીવનકથાલેખનમાં 'ભેલાણ' થઈ રહ્યું છે એ જોતાં એમ લાગે છે કે આ ક્ષેત્રે કમ સે કમ, અમુક કાર્યપદ્ધતિ અપનાવી શકાય તો બીજું તો ઠીક, એક વાંચનક્ષમ જીવનકથા તો મળે.
(તસવીર સૌજન્ય: ડૉ. મહેશકુમાર)

Sunday, August 2, 2026

આલ્કિલેશન કેન નોટ કોન્‍ટેક્ટ, સુરાનીભાઈ, આલ્કિલેશ.....અ.....ન!

ગઈ કાલે સમાચાર જાણ્યા કે મુકુંદભાઈ સુરાનીનું અવસાન થયું. ખબર છે કે એમની અટકનો મૂળ ઉચ્ચાર 'સુરાણી' થાય, પણ અમારે ત્યાં તેઓ ઓળખાતા 'સુરાનીભાઈ' તરીકે. 'અમારે ત્યાં' એટલે કે 'આઈ.પી.સી.એલ.' (ઈન્ડિયન પેટ્રોકેમિકલ્સ કોર્પો.લિ.) માં, જે હવે 'રિલાયન્સ ઈન્ડસ્ટ્રીઝ લિ.' તરીકે ઓળખાય છે. 1984માં ત્યાં હું તાલીમાર્થી તરીકે જોડાયો અને 1985માં નોકરી પાકી થઈ ત્યારથી લઈને છેક 2007માં મેં નોકરી છોડી એ દરમિયાન સુરાનીભાઈ સાથે કામ કરવા મળ્યું.

અમે નવાસવા જોડાયા ત્યારે સુરાનીભાઈને પહેલી વાર મળતાં જ આપણી પાડોશમાં રહેતા કોઈ વડીલને મળતા હોઈએ એમ લાગેલું. માયાળુ અને મદદગાર પ્રકૃતિ ધરાવતા સુરાનીભાઈને કશું પણ પૂછી શકાય. ઔદ્યોગિક વાતાવરણ એવું હોય કે નવાસવા આવેલા લોકોને શરૂ શરૂમાં ફાવે નહીં. પછી ધીમે ધીમે ફાવતું જાય અને તેઓ રીઢા બનતા જાય. નવાસવા તાલીમાર્થીઓને અમુકતમુક સિનીયર માણસોને દૂરથી ચીંધીને તેમનો સાચોખોટો ડર દેખાડવામાં આવે. એવું ખરેખર ન હોય તો પણ અમુક સિનીયરોની ગંભીર મુખમુદ્રા જોઈને એ સાચું લાગ્યા વિના રહે નહીં. જો કે, સુરાનીભાઈ બાબતે ક્યારેય એમ ન લાગતું. તેઓ કદી કોઈ નવા આવેલાને કોઈ પણ જાતની હેરાનગતિ ન કરતા, એટલું જ નહીં, તેને શક્ય રીતે મદદરૂપ બનવાનો પ્રયત્ન કરતા.
અમે જોડાયા ત્યારે તેઓ 'ફિલ્ડ'માં હતા. પ્લાન્ટમાં મુખ્યત્વે બે કાર્યક્ષેત્ર હોય છે. ખરેખરો પ્લાન્ટ, જેમાં વિવિધ શ્રેણીના ઓપરેટર અને ચોથા વર્ગના કર્મચારી હોય, અને તેનો કન્‍ટ્રોલ રૂમ, જેમાં મુખ્યત્વે અધિકારી વર્ગના લોકો હોય. થોડા વખતમાં પ્રમોશન મેળવ્યા પછી સુરાનીભાઈ કન્ટ્રોલ રૂમમાં ગયા. કન્ટ્રોલ રૂમ પ્લાન્ટમાં જ હોય, જેમાં વિવિધ પેનલ રહેતી. ફિલ્ડના લોકો સાથે સંવાદ કરવા માટે અહીં લાઉડોફોન પદ્ધતિ હતી. એટલે કે કન્ટ્રોલ રૂમમાં લાઉડોફોન મૂકાયેલું હોય, જેના દ્વારા ફીલ્ડમાં મૂકાયેલા વિવિધ માઈક પર અવાજ સાંભળી શકાય. કોઈ ચોક્કસ વિભાગના ઓપરેટરને સંબોધવો હોય, તો કન્ટ્રોલ રૂમમાંથી જે તે વિભાગનું બટન દાબીને જરૂરી સૂચના બોલવામાં આવે. સામે પક્ષે ફિલ્ડના જે તે વિભાગમાં મૂકાયેલા લાઉડોફોન પરથી ઓપરેટર સ્વીચ દાબીને પ્રતિભાવ આપે. કન્ટ્રોલ રૂમમાંથી અપાતી સૂચનાને 'અનાઉ‍ન્સમેન્ટ' કહેવાય.
પ્રત્યાયનની આ પદ્ધતિનું આટલું વિવરણ આપવાનું કારણ એ કે તેની સાથે અમારા સૌના મનમાં સુરાનીભાઈની મુખ્ય ઓળખ સંકળાયેલી છે.
પ્રમોશન પામીને કન્ટ્રોલ રૂમમાં ગયેલા સુરાનીભાઈની ઓળખ તેમની અનાઉન્સમેન્ટ કરવાની પદ્ધતિથી ઊભી થઈ. તેઓ બહુ વિશિષ્ટ રીતે અનાઉ‍ન્સમેન્ટ કરતા. જેમ કે, પ્લાન્ટમાં 'આલ્કિલેશન' નામે એક વિભાગ હતો. સુરાનીભાઈ લાઉડોફોન પર લલકારે: 'આલ્કિલેશન પ્લીઝ કોન્ટેક્ટ કન્ટ્રોલ રૂમ, આલ્કિલેશ...અ.....ન.' છેલ્લો શબ્દ તેઓ લંબાવીને બોલે. એક તો એમનો પોતાનો અવાજ મોટો, અને એમાં લાઉડોફોન. તેમણે ભલે એક વિભાગની સ્વીચ દાબીને અનાઉન્સમેન્ટ કર્યું હોય, પણ તે સંભળાય બીજા વિભાગોમાં પણ. તેમની બીજી એક શૈલી. તેઓ 'કોન્ટેક્ટ કન્ટ્રોલરૂમ' શબ્દો બોલે ત્યારે એ શબ્દો એકમેકમાં ભળી જતા. ધીમે ધીમે સુરાનીભાઈની આ શૈલી એવી પ્રચલિત બની કે તેઓ પોતે પણ એની મજા લેવા લાગ્યા. ઘણી વાર એમ થતું કે અમારી ફર્સ્ટ શિફ્ટ સવારના છ વાગ્યે શરૂ થતી. અને સાત વાગ્યે ચા-નાતો આવે, જેનું અનાઉ‍ન્સમેન્ટ કન્ટ્રોલ રૂમમાંથી કરાતું. સુરાનીભાઈ ફર્સ્ટ શિફ્ટમાં હોય અને કશા કામે ચા-નાસ્તાના સમય પહેલાં અનાઉ‍ન્સમેન્ટ કરે એનાથી ઘણા લોકો એમની પર મનોમન અકળાતા, કેમ કે, અનાઉન્સમેન્ટ ભલે બીજા વિભાગનું હોય, પણ સુરાનીભાઈના બુલંદ સ્વરે કરાયેલા, લંબાણપૂર્વકના અનાઉન્સમેન્ટથી એવા લોકોની ઉંઘમાં ખલેલ પડતી. એકાદ વાર એવા એક અસરગ્રસ્ત સહકાર્યકરે એમની સાથે બોલાચાલી પણ કરેલી.
તેઓ સામાજિક એટલા કે પ્લાન્ટની બહાર પણ સંબંધ સાચવે. એક વાર મારા હાથમાં 'હેરલાઈન ક્રેક' થયેલી અને પ્લાસ્ટર હોવાથી ત્રણેક અઠવાડિયાં રજા પર હતો. એ વખતે સુરાનીભાઈ પોતાનાં પત્ની સાથે મારી ખબર જોવા આવેલા. મને બહુ નવાઈ લાગેલી, કેમ કે, મારા જેવા જુનિયરની ખબર જોવા તેઓ આવે એવા ગાઢ અમારા સંબંધ નહોતા. પણ તેમના માટે એ સહજ હતું.
સુરાનીભાઈની એ ખાસિયત હતી કે તેમના મનમાં કદી કોઈના માટે દુર્ભાવ ન મળે. પ્લાન્ટમાં સાથે કામ કરતાં, મોટે ભાગે કાર્યપદ્ધતિને લઈને ઘણી વાર ઉગ્ર અવાજે બોલાચાલી થાય કે અભાવ પેદા થાય એમ બને. પણ સુરાનીભાઈ એવું કશું યાદ ન રાખે. પોતે કન્ટ્રોલ રૂમમાં હોવા છતાં 'અધિકારીપણું' તેમનામાં પ્રવેશ્યું નહોતું. આથી 'ફિલ્ડ'માં કશું કામ હોય તો તેઓ પોતે જ કન્ટ્રોલ રૂમની બહાર નીકળે જતા અને જે તે વિભાગમાં રહેલી, જરૂરી સાઈઝની લોખંડની 'વાલ્વ કી' (અંગ્રેજી F આકારનું સાધન) શોધીને જ એ વિભાગના ઓપરેટરનો સંપર્ક કરતા. કામ કરવાનું હોય એ સ્થળે તેઓ પહોંચતા, અને મોટે ભાગે તેઓ આગળ રહીને ઓપરેટરને દોરતા હોય એમ બનતું. ઘણી બધી વાર એમ બનતું કે પાઈપલાઈન પર વાલ્વ કી ઠોકવાની હોય, એટલે કે 'હેમરિંગ' કરવાનું હોય તો એમાંય સુરાનીભાઈની આગેવાની. ઘણા મજાકમાં એમ કહેતા કે જે પાઈપલાઈનમાં 'ચૉક' (જામી ગયેલું) હોય ત્યાં સુરાનીભાઈ 'વાલ્વ કી'થી 'હેમરિંગ' કરે એટલે એ નીકળ્યે જ છૂટકો.
અસલમાં સુરાનીભાઈ જૂનું મેટ્રિક ભણેલા. કેમિકલ એન્જિનિયરીંગનું વિધિવત શિક્ષણ એમણે લીધેલું નહોતું. આથી એક મત એવોય હતો કે સુરાનીભાઈને 'કેમિકલ પ્રોસેસ' વિશે સમજણ નથી, બસ, ક્યાંય 'હથોડા મારવાના' હોય તો જ એમને ફાવે. અમુક આખાબોલાઓ એમને મોં પર પણ આમ જણાવીને એમની મજાક કરતા. હકીકત શી હતી? સુરાનીભાઈ નિવૃત્ત થઈ ગયા એ સમયે પ્લાન્ટમાં ઘણા જુનિયર એન્જિનિયરો જોડાયેલા. તેઓ કોઈ પણ બાબતે મૂંઝાય, કઈ લાઈન ક્યાં જાય છે એની સમજણ ન પડે, તો તેઓ અડધી રાતે પણ સુરાનીભાઈને ફોન કરતા. અને સુરાનીભાઈ એવા સહૃદયી કે તેઓ ઘેર બેઠાં બેઠાં માર્ગદર્શન આપતા. એ હદે તેમણે પ્લાન્ટ અને તેના કાર્યક્ષેત્રને આત્મસાત કરેલું.
મેં 2007માં કંપની છોડ્યા પછી સ્વાભાવિકપણે જ તેમને મળવાનું સાવ ઓછું થયું. એ પછી તેઓ પણ નિવૃત્ત થયા. ક્યારેક સુધીરભાઈ (શાહ) જેવા મિત્ર પાસેથી જાણવા મળતું કે ધીમે ધીમે સુરાનીભાઈની દૃષ્ટિ સાવ ઝાંખી થઈ રહી છે અને તેઓ નહીંવત્ જોઈ શકે છે. એક વખત યોજાયેલા સ્નેહમિલનમાં તેઓ આવેલા. ત્યારે આ અમે અનુભવ્યું. તેમની પાસે જઈને ઊભા રહીએ અને 'કેમ છો, સુરાનીભાઈ?' કહીએ કે તરત જ તેઓ અવાજ ઓળખી જાય અને ઉષ્માપૂર્વક જવાબ આપે. એ સ્નેહમિલનમાં અમીષ ભાવસાર પણ હાજર હતા, જેઓ બહુ લોકપ્રિય એન્જિનિયર હતા. તેઓ સુરાનીભાઈને 'સુરાનીકાકા' કહેતા. એ સ્નેહમિલન પતવા આવ્યું અને સૌ છૂટા પડી રહ્યા હતા ત્યારે અમીષે એમને એક વિશિષ્ટ ફરમાઈશ કરી. કહે: 'કાકા, એક વાર અનાઉન્સમેન્ટ કરો ને!' મતલબ કે પ્લાન્ટમાં તેઓ જે શૈલીએ લાઉડોફોન પર અનાઉન્સમેન્ટ કરતા એ જ શૈલીએ અનાઉન્‍સ કરે. (કોઈ ગાયકને તેના કોઈ લોકપ્રિય ગીતની ફરમાઈશ કરવામાં આવે એ રીતે) સુરાનીભાઈ એટલા સરળ અને સહજ પ્રકૃતિના કે તેમણે આ વિનંતી સહર્ષ સ્વીકારી લીધી, કેમ કે, એ કરી હતી અમીષે, પણ એ સૌની લાગણીનો પડઘો હતો. દૃષ્ટિ લગભગ નહીં જેવી, પણ ખુરશીમાં બેઠે બેઠે જ સુરાનીભાઈએ એ જ લહેકાથી 'આલ્કિલેશન, પ્લીઝ કોન્ટેક્ટ, આલ્કિલેશ.....અ..અ..ન.' લલકાર્યું એ સાથે જ સૌએ તેમને તાળીઓથી વધાવી લીધા. એક સાથે સૌના મનમાં પોતે પ્લાન્ટમાં વીતાવેલો સમયગાળો સજીવન થઈ ઉઠ્યો.
બસ, સુરાનીભાઈ સાથેની એ કદાચ મારી છેલ્લી મુલાકાત હશે. મારું ક્ષેત્ર સાવ બદલાઈ ગયેલું હોવાથી મળવાનું બનતું નહીં. તેમનું બહાર નીકળવાનું પણ લગભગ બંધ થઈ ગયેલું.
ગઈ કાલે તેમનું અવસાન થયાના સમાચાર જાણ્યા કે મનમાં સૌથી પહેલું કશું યાદ આવ્યું હોય તો એમના અવાજમાં થતું અનાઉન્સમેન્ટ. આવા નિષ્પાપ, મદદગાર અને સરળ પ્રકૃતિ ધરાવતા મુકુંદભાઈ સુરાની સ્વર્ગમાં પણ પોતાની ભૂમિકા શોધી લેશે. સ્વર્ગના દરવાજાની બહાર પ્રતીક્ષામાં ઉભેલા લોકોને તેઓ માઈક પર કહેશે, 'લાઈનમાં ઊભા રહો, પ્લી...ઈ...ઈ...ઝ, લાઈનમાં.'